Herkes dışarıda kahvaltı yaparken odamdan çıktım. Birkaç saat uyuyabilmiştim. Başım ağrıyordu. Ağrı kesici almak iyi olacaktı.
Pijamalarımla odadan çıkarken saçımı dağınık bir şekilde topuz yaparak önce yüzümü yıkadım, ardından ayaklarımı sürüye sürüye ikinci kattaki balkona yöneldim.
Beni ilk gören halam oldu. "Xezal, kızım uyandın mı?" Halam ayaklanarak bana doğru geldiğinde bütün gözler bana çevrildi.
"Uyuyamadım." Diyerek cevapladım halamı.
"Naıl oldun Xezal?" Dedem masanın başına oturmuştu.
Babamın bakışları üzerimde gezindi. İyi olduğuma emin olmak istercesine dikkatle beni inceliyordu.
Halam, kolumu okşayıp yanağımı sevdi. Sert bakışları günler sonra ilk kez kırılmıştı. Korkmuş görünüyordu.
"Kötüyüm. Dün akşam ölmek üzereydim. Başım ağryor ve bu da yetmezmiş gibi kafamda koca
