Gözümü açtığımda hastanedeydim. Önce doktorlar beni kontrol etmiş, ardından sonuçlarım çıkmıştı. Korkulacak bir şeyin olmadığını ama yine de tedbir amaçlı altı saat uyanık kalmam gerektiğini söyleyen doktor yanımızdan ayrıldığında hastaneden çıkmak için hazırlanmıştık.
Baran, Şiyar, Fırat, Demhat'ın erkek kardeşleri Rojhat ile Welat hastanedeydiler. Tedbir amaçlı etrafımızı koruyan adamlarla doldurmuşlardı.
Gözlerim Demhat'ı arıyordu.
"İyi misin güzelim?" Baran'ın korku dolu bakışları asla dinmiyordu. Her an bana bir şey olacakmış gibi davranıyordu.
"Gerçekten iyiyim ben." Diyerek yatakta oturduğumda Baran bana yardımcı oldu.
"O itlere gününü gösterirdim de dua etsinler jandarma oradaydı." Ayaklarımı sarkıttım. Baran spor ayakkabılarımı titizlikle ayağıma giydirdi. "Ama hepsini kazıdı
