Gözlerimi açtığımda odanın içi hâlâ karanlıktı.
Şanlı konağının sabahı ağır geliyordu. Ama asıl ağır olan içimde uyanan o tanıdık, yaramaz histi.
Demhat yerdeki yatağında derin uykudaydı. Nefesi düzenliydi. Yüzü, uykuda bile sertti.
Sessizce doğruldum.
Üzerimdeki pijamayı çıkardım. Yerine kırmızı saten, kısa bir gecelik geçirdim. Tenime değen kumaş serindi. Üzerine ince, aynı renk kısa bir sabahlık aldım. Aynaya baktığımda gözlerimde tanıdık bir parıltı vardı.
Banyoya girdim.
Makyaj çekmecesini açtım. Boynuma, köprücük kemiklerime morumsu izler bıraktım. Bilerek abartmadım. Gerçek gibi olmalıydı.
Saçlarımı dağıttım. Parmaklarımla karıştırdım. Dudaklarıma parlak kırmızı bir ruj sürdüm.
Aynadaki kadına baktım. Bu bendim, kimsenin karışmadığı kendi ateşiyle yanıp kavrulduğu çingene kı
