แค้นรักสัลบตัว

01น้องใหม่

01 น้องใหม่

อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์แรกหลังจากพี่เมโลกลับไปอังกฤษก็เป็นจังหวะเดียวกับมหาลัยของฉันเปิดพอดี ฉันต้องแสดงละครทำเป็นว่าฉันไม่ได้เรียนที่นี้เพื่อที่จะให้พี่สาวของฉันเชื่อฉันก็เลยต้องเลื่อนการเรียนออกพูดง่ายๆ เลยก็คืนฉันมาทีหลังคนอื่นเขา

“ไหมทำไมแกมาเรียนช้าจังว่ะ” สายฝนเพื่อนคนเดียวของฉันที่แสนจะบังเอิญสอบติดที่นี่เหมือนกับฉัน เราสองคนก็เลยสนิทกันมาก เป็นพิเศษก็แน่ล่ะนอกจากฉันก็มียัยสายฝนนี้แหละที่มาเรียนกับฉันที่นี่นอกนั้นก็ไม่เห็นจะมีใครมาเรียนที่นี่เลยสาเหตุหลักๆ คงจะเกี่ยวกับค่าเทอมแพงหูฉีกไหนจะข้อสอบยากอย่างกับจะเฟ้นหาทายาทเซอร์ไอแซก นิวตันอย่างไงอย่างนั้น

“ก็ฉันต้องทำให้พี่โลเชื่อนะสิ ว่าฉันจะไม่มาเรียนที่นี่ตามที่พี่โลขอ” พอฉันอธิบายแบบนี้เธอก็เบ้ปากใส่ฉันทันที อ่อ ลืมบอกไปว่าสาย ฝนเธอไม่ชอบพี่สาวฝาแฝดฉันย้ำ!ว่าไม่ชอบเลยล่ะ

“พี่แกนี้อะไรนักหนาว่ะยุ่งแม้กะทั่งที่เรียนเกินไปป่าว”

“ไม่เกินหรอก พี่โลก็แค่ไม่อยากให้แฟนเขาเข้าใจผิดเท่านั้น” ฉันอธิบายให้ยัยนี้ฟังถึงต้นสายปลายเหตุที่พี่สาวของฉันไม่อยากให้ฉัน มาเรียนที่นี่เพราะกลัวว่าฉันจะไปทำให้พี่เทคของเธอเข้าใจผิด

“มันใช่เรื่องมั้ยว่ะถึงแกจะหน้าเหมือนกันแต่ก็ใช่ว่าแกจะไปเปลี่ยนใจใครก็ได้ อีกอย่าแฟนพี่แกก็คงแยกออกอยู่หรอกมั้งนอกจากหน้าก็ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย”

“ช่างเถอะ! ฉันก็คงไม่โชคร้ายมาเจอเขาหรอกอีกอย่างพี่เขาอยู่ปีสามคงไม่มายุ่งวุ่นวายกับเด็กปีหนึ่งแบบเราหรอก แล้วฉันก็คงไม่ดวง ซวยที่จะเจอเขาหรอก” ฉันยิ้มให้คนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะหนักใจแทนฉัน ที่จริงฉันก็ไม่ได้มั่นใจอะไรขนาดนั้นหรอกนะว่าจะไม่เจอเขาน่ะ ก็ฉันได้ยินมาว่าเขาเรียนคณะเดียวกับฉันไม่เจอวันนี้ยังไงก็ต้องเจอกันสักวันแหละ…

“เอ้อ ไหมฉันอยากถามอะไรแกหน่อยน่ะ” ฉันยักคิ้วให้คนตรงหน้าเป็นเชิงเปิดโอกาศให้ถาม “เรื่องแฟนพี่สาวแกน่ะ?????”

คิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าเธอต้องถามเรื่องนี้ฉันเห็นตั้งแต่ที่เดินเงียบมาตลอดทางแล้วล่ะว่ายัยนี้ยังค้างคาใจกับเรื่องของฉันอยู่

“ทำไม??? จะถามใช่มั้ยว่าถ้าเกิดแฟนพี่โลมาเจอฉันเขาจะเข้าใจผิดมั้ย แบบนั้นใช่หรือเปล่า”

“อืม ก็ประมาณนั้น” หึ ฉันยิ้มออกมาไม่รู้เหมือนกันว่าจะยิ้มเพื่ออะไรนี้ฉันกำลังตกเป็นข้อสงสัยของยัยนี้อยู่นะ

“สรุปว่าไงแกจะเอาไง”

“ก็ไม่เห็นอยากเลยบอกกับเขาไปตรงๆ นั้นแหละว่าฉันเป็นน้องพี่โลน้องฝาแฝดของเธอ” แต่เขาก็คงไม่ถามหรอกเพราะเราคงไม่โชคร้ายต้องมาเจอกัน

“แล้วแกคิดว่าเขาจะเชื้อหรอ”

“แล้วมีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่เชื่อฉันล่ะ อีกอย่างแกก็เป็นคนบอกเองว่าฉันกับเธอนอกจากหน้าตาก็ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย” ทำไม เขาต้องไม่เชื่อฉันแค่ดูก็คงรู้แล้วว่าฉันไม่ใช่พี่เมโลเราไม่เหมือนกันสักนิดเดียวยกเว้นอย่างเดียวที่เหมือนกันคือหน้าตา

“ก็พี่แกไม่เคยบอกใครนี้นาว่ามีแกเป็นน้อง” นั้นสินะฉันลืมไปเลยว่าพี่โลไม่เคยบอกกับใครว่าเธอมีน้องสาวฝาแฝด หึ อย่าว่าแต่บอก ใครเลยขนาดหน้าที่เหมือนกันมันก็ทำให้เธอไม่ชอบมากพออยู่แล้วถ้าจะให้ไปประกาศใครต่อใครว่าฉันเป็นน้องมันคงจะยาก!

“หุ้ย! แกนี้ก็ถามมากจริงๆ เอาเป็นว่าฉันไม่เจอเขาหรอก” ฉันไม่มีอะไรจะเอามาตอบคำถามของเพื่อนคนนี้อีกแล้ว ตอบไปก็เท่านั้นมัน ไม่ต่างจากคำแก้ตัวหรือปลอบตัวเองเลยสักนิด

“แล้วแกไม่กลัวว่าแฟนพี่แกจะเอาไปบอกพี่สาวแกหรอว่ะว่าแกเรียนที่นี่”

“ไม่!!!ก็บอกแล้วไงว่ายังไงก็ไม่เจอกัน” แต่ถ้าต้องเจอจริงๆ ฉันก็คงต้องหาทางบอกเขาให้ได้ว่าฉันไม่ใช่เมโล เหอะ! แต่จะให้คิดอีก แง่ก็คงไม่ต้องบอกหรอกเพราะยังไงสองคนนั้นเขาก็เป็นแฟนกันก็น่าจะมองออกอยู่แล้วว่าคนไหนแฟนตัวเอง

“ป่ะ!” จู่ๆ สายฝนก็รีบดึงมือฉันวิ่งทำเอาแทบจะตั้งตัวไม่ทันนี่ถ้าเกิดฉันหกล้มขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ

“นี้แกรีบไปไหนห๊ะ!!!”

“หึ ก็รีบไปเข้าห้องเชียร์นะสิ”

O_O ห้องเชียร์???

“ทำไมแกไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ห๊ะ ป่ะ!เร็วๆ เลย” พอรู้ว่าจะไปที่ไหนฉันก็เลยต้องรีบวิ่งจากสายฝนที่เป็นคนพาฉันวิ่งตอนนี้กลายเป็น ฉันที่พาเธอวิ่งบ้างก็จะให้เดินทอดหน่องได้ไงเดี๋ยวก็โดนสั่งทำโทษหรอก ก็รู้ๆ กันอยู่ว่ารุ่งพี่โหดขนาดไหน

“เดี๋ยว!!!”

“อะไรของแกอีกไหม ไม่รู้หรือไงว่าถ้าไปช้าจะต้องเจอกับอะไร” สายฝนเหลียวมาว่าให้ฉันหลังจากที่จู่ๆ ฉันก็หยุดวิ่ง เพราะเหมือนฉัน จะพึ่งนึกอะไรออก

“รุ่นพี่ปีไหนคุมน้อง” ขอร้องอย่าได้เป็นปีสามเลยนะ

“ปีสาม…” O_Oไม่ได้ยินคำขอร้องของฉันหรือไงกันห๊ะ ยืนอึ้งได้ไม่นานเธอก็พาฉันวิ่งเข้ามายังห้องที่เขาเรียกกันว่าห้องเชียร์!!!

“เหอะ! นึกว่าจะไม่ทัน” พอเข้ามาได้เธอก็ถอนหายใจออกมาซะโล่งเลยที่ยังมาทันก่อนรุ่นพี่จะมา แต่คนที่ต้องหนักใจเห็นว่าจะเป็นฉัน

นี้แหละ ก็จะให้สบายใจได้ไงในเมื่อคนที่พี่สาวฉันสั่งให้อยู่ห่างๆ เขาเป็นรุ่นพี่ปีสามซะด้วยสิหนักใจเลยฉัน แต่ฉันก็จะพยายามขอร้องอีก ครั้งว่าหนึ่งในพี่ว๊ากขอให้ไม่มีเขา จะไม่กลัวขนาดนี้เลยถ้าหน้าฉันมันไม่ใช่พิมพ์เดียวกับแฟนของเขา เดี๋ยวนะ!!!! แล้วทำไมฉันต้องกลัว ด้วยฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยทำไมต้องรู้สึกกลัวด้วยละ

“ไหมๆๆ” สายฝนที่นั่งข้างฉันสะกิดไหล่ซ้ายยิกๆ

“มีไร”

“แกว่าพี่ว๊ากจะหล่อป่ะว่ะฉันเห็นเพื่อนต่างคณะเขามีแต่พี่ว๊ากหล่อๆ ทั้งนั้น” นี้ก็ไม่ได้ห่วงอะไรเลยจริงๆ

“ก็ไม่รู้สิ อยากรู้แกก็รอดูเอานะแล้วแกยังไม่เห็นอีกหรอ” มันมาเรียนก่อนฉันแต่ทำไมมันยังไม่เจอหน้าพวกพี่เขานะ

“จะเห็นได้ไงก็วันนี้มันเป็นวันแรกของการนัดประชุม” หึ หึ หึ นี้โชคดีหรือโชคร้ายของฉันกันที่ได้มาทันเช้าวันแรก

“น้องๆๆๆ ครับ!!!!!!กรุณาอย่าใช้เสียง” เสียงของรุ่นพี่ปีสองที่ยืนคุมเหมือนพวกเราเป็นนักโทษตะโกนเสียงดังก่อนจะตามมาด้วยเสียง เปิดประตู

ปัง!!!!!!!!!!!!!

“O_O!!!!!!!!!!” สายตาตกตะลึงของทุกคนรวมทั้งฉันด้วยที่ได้เห็นกลุ่มนักศึกษารุ่นพี่ที่เรียกได้ว่าหล่อวัวตายความยล้มแต่ดูเหมือนคง ไม่ใช่ควายแล้วแหละที่ล้มน่าจะเป็นฉันมากกว่า เพราะคนที่เดินนำมาคนแรกคือคนที่ฉันได้แต่ภาวนาอ้อนวอนขออย่าได้ให้พบให้เจอกัน เลยแต่ดูเหมือนคำขอของฉันคงไปไม่ถึง...

“พี่เทค!!!…”