ให้รักนำทาง

ให้รักนำทาง…1 ห้องแกรนด์บอลรูมขนาดใหญ่มีผู้คนนับพันมาร่วมงานที่มีชื่อว่างาน ‘ประมูลเพชรการกุศล’ และเพราะมีคำว่าการกุศลพ่วงท้ายจึงมีนักบุญมากมายมารวมตัวกัน เหล่าเซเลปไฮโซใจบุญตบเท้าเข้าร่วมงานการกุศลอย่าคับคั่ง! ‘ข่าววันพรุ่งนี้คงจะพาดหัวประมาณนั้น’ แต่ในความเป็นจริงเพชรน้ำหนึ่งรู้ดีว่าแต่ละคนที่มาเพราะอยากอวดประชันความมั่งมีของตัวเอง ไม่เว้นแม้กระทั่งครอบครัวของเธอก็ด้วย และถ้าหากจะถามว่าเธอชอบการใส่หน้ากากแบบนี้มั้ย เพชรน้ำหนึ่งก็คงจะขอตอบอย่างมั่นใจว่า...ชอบมาก!!! “สวัสดีค่ะคุณป้า” หญิงสาวส่งยิ้มหวานเกินจำเป็นเพื่อทักทายคุณหญิงอิงอรซึ่งเป็นคนดังคนหนึ่งในแวดวงไฮโซ “อ่อ...จ้ะ สวัสดีจ้ะ มากับใครล่ะเนี่ย” “มากับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ อยู่ทางด้านโน้นน่ะค่ะคุณป้า” “ป้าอยากเจออยู่พอดีเลย มีเรื่องอยากจะขอโทษพ่อแม่หนูน่ะ” “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “ก็เรื่องที่ป้าสื่อให้ลูกชายของตระกูลทองประทานกับหนูน่ะสิ คิดไม่ถึงจริงๆว่าจะถูกปฏิเสธเอา” เพชรน้ำหนึ่งหน้าร้อนวูบเมื่อรู้ว่าเธอถูกปฏิเสธอีกครั้ง “ความจริงป้าก็พยายามพูดแล้วนะว่าถึงหนูจะไม่ใช่สายเลือดของแก้ววินิจแท้ๆ แต่ก็นับเป็นทายาทคนเดียว แต่ก็นั่นแหละหนู ตระกูลที่เขามั่งคั่งเพียบพร้อมเขาก็อยากจะได้ลูกสะใภ้ที่มีเลือดผู้ดีแท้ๆ แต่หนูไม่ต้องห่วงนะป้าจะมองๆหาคนใหม่ที่เหมาะสมให้ แต่อาจจะต้องลดสเปคลงหน่อย หล่อ รวย แต่เป็นพวกเศรษฐีใหม่ไม่ใช่ผู้ดีเก่าแก่” กรี๊ดดดด!!! หญิงสาวกรีดร้องอยู่ในใจขณะที่ฟังคำพูดของคุณหญิงที่เป็นแม่สื่อหาผู้ชายมาเกี่ยวดองกับเธอ ซึ่งแต่ละคำล้วนแล้วแต่เหมือนดูถูกมากกว่าเห็นใจ ลดสเปคงั้นเหรอ! เธอไม่คู่ควรอย่างนั้นเหรอ! แล้วทุกคนจะได้รู้ว่าดูถูกเธอมากเกินไป! เพชรน้ำหนึ่งคิดอย่างขุ่นเคืองด้วยรู้ดีว่าลึกๆแล้วคนเหล่านั้นรังเกียจเธออยู่ ถึงแม้เวลาที่พบเจอกันตามงานจะยิ้มแย้มทักทาย แต่นัยน์ตาที่มองมามันเหมือนกับกำลังด่าว่าเธอเป็นอีกาที่หลงอยู่ในฝูงหงส์ แย่ไปกว่านั้นคือแววตาที่มองเธออย่างสมเพชเวทนาซึ่งเธออยากอาเจียนทุกครั้งที่เห็น “ลอง...” “หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ!” เธอพูดเสียงห้วนแล้วเดินเชิดหน้าออกไปอย่างเย่อหยิ่งโดยไม่สนใจว่าคู่สนทนาจะรู้สึกเช่นไร ด้วยรู้ดีว่าต่อให้เธอพยายามรักษามารยาทมากแค่ไหนคนพวกนั้นก็ไม่มีวันเห็นเธอดีไปได้ “เสียมารยาท! เลี้ยงดียังไงก็ยังต่ำ!” เสียงค่อนขอดตามด้วยเสียงซุบซิบนินทาที่ดังตามหลังไม่อาจหยุดสองเท้าเล็กในรองเท้าส้นสูงคู่สวยได้ เพชรน้ำหนึ่งยังคงก้าวเดินต่อไปราวกับไม่ได้ยิน เพราะรู้ว่านั่นคือวิธีที่ดีที่สุดในการรับมือกับคนเหล่านั้น สถานที่ที่หญิงสาวใช้หลบมาปรับอารมณ์ให้เย็นลงคือห้องน้ำ แต่แล้วผลลับธ์กลับตรงกันข้ามเพราะไม่ว่าจะไปทางไหนก็ยังได้ยินสิ่งที่ไม่อยากได้ยินอยู่ดี “นี่! ได้ยินที่คุณหญิงอิงอรพูดกับแม่นางมั่นนั่นมั้ย” เสียงถามกลั้วหัวเราะบ่งบอกอารมณ์คนพูดได้เป็นอย่างดี ซึ่งโทสะของคนที่กำลังถูกกล่าวถึงก็พุ่งขึ้นเป็นริ้วๆจนต้องกำมือแน่น “ได้ยินสิ ฉันล่ะกางหูรอฟังเลย” “ไม่ต่างกันจ้ะ บอกตรงๆนะว่าฉันทั้งหมั่นไส้ทั้งสมเพชนาง คงจะอยากยกระดับตัวเองอีกขั้นด้วยการหาผู้ชายมีตระกูลมาแต่งงานด้วย เฮอะ! ไม่ได้เจียมเลยว่าตัวเองเป็นแค่เด็กข้างถนนที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ครอบครัวผู้ดีที่ไหนจะอยากได้ไปเป็นสะใภ้” “จริง! อย่างดีก็จับได้แค่ไอ้พวกปลายแถวเท่านั้นแหละ” เพชรน้ำหนึ่งพยายามสงบอารมณ์ด้วยการนับเลขในใจช้าๆไปจนถึงหลักพัน ถึงแม้คำพูดเหยียดหยามเหล่านั้นจะเข้าหูอยู่เสมอแต่เธอไม่เคยชินชา ทุกครั้งที่ได้ยินมันทิ่มแทงใจเธอได้ซ้ำๆโดยที่ความเจ็บไม่ลดลงเลย “เลิกพูดถึงนางเถอะฉันเวทนา มาพูดถึงคุณราชันลูกชายตระกูลรัตนเลิศดีกว่า” “ฉันได้ยินข่าวแว่วๆมาอยู่นะว่าเขากำลังจะย้ายกลับไทยถาวร!” น้ำเสียงตื่นเต้นของสองสาวสร้างความอยากรู้ให้กับเพชรน้ำหนึ่งจนยอมขังตัวเองไว้ในห้องน้ำต่ออีกนิด “จริงหรอ!” “อือ...นี่ฉันว่าจะพาตัวเองไปอาบน้ำแร่แช่น้ำนมสักหน่อย คุณราชันจะกลับเดือนหน้าคงมีเวลาพอให้ฉันทำสวยเผื่อจะได้เจอตามงานบ้าง” “แต่เรื่องนี้ฉันคงต้องขอลงสนามด้วยนะ ถึงเราจะเป็นเพื่อนกันแต่ทำไงได้ล่ะในเมื่อผู้ชายอย่างคุณราชันมันมีน้อยอะ” “เอาเถอะ ฉันคิดว่าฉันไม่แพ้ ถ้าจะมาลงสนามก็มาเลยแต่บอกก่อนนะว่าไม่ง่าย เพราะผู้ชายอย่างคุณราชันน่ะใครๆก็อยากได้ พวกบรรดาพ่อแม่ทั้งหลายพอรู้ว่าเขาจะกลับมาไทยก็คงเตรียมผลักเตรียมดันลูกกันยกใหญ่!” “นั่นสิ” ปัง!! อุ้ย!! เสียงประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดอย่างแรงทำเอาสองสาวสะดุ้งโหยงและเมื่อรู้ว่าเป็นใครก็ถึงกับหน้าถอดสี “นี่...” หนึ่งในสองสาวถึงกับลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นสายตาที่ไม่ต่างจากเสือสาวของเพชรน้ำหนึ่ง แต่ก็ยังแสร้งทำโมโหกลบเกลื่อน “นี่เธอแอบฟังเหรอ! ทุเรศที่สุด!” “ใช่! เสียมารยาท!” “พวกเธอต่างหากที่ทั้งทุเรศทั้งเสียมารยาท! พูดนินทาคนอื่นสนุกปากในที่สาธารณะ แถมยังเพ้อเจ้อถึงผู้ชายแบบไม่อายปาก!” หญิงสาวตอกหน้ากลับอย่างไม่ยอมแพ้ถึงแม้อีกฝ่ายจะมากกว่าก็ไม่สามารถทำให้เธอกลัวได้เลย “ปากของฉัน! ฉันจะพูดอะไรก็ได้!” “แต่ต้องไม่ใช่การนินทาว่าร้ายคนอื่นโดยเฉพาะฉัน! จะบอกอะไรให้นะ...” ดวงตาคู่สวยที่ถูกกรีดอายไลน์เนอร์จนคมเฉี่ยวจิกมองสองสาวด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “เลิกเพ้อเจ้อเถอะ คนสันดานหยาบปากสกปรกอย่างพวกเธอผู้ชายดีๆแบบนั้นเขาไม่มาเอาหรอก!” “ก็ยังดีกว่าเด็กข้างถนนอย่างแกก็แล้วกัน! อีขยะ!” นัยน์ตาคู่สวยลุกวาบแล้วเงื้อมือขึ้นสุดแขน เป้าหมายคือแก้มขาวๆของคนที่ลอยหน้าด่าทอเธออย่างไม่มีสลด “น้ำหนึ่ง!” คุณวดีรีบก้าวเร็วเข้ามารั้งแขนลูกสาวด้วยความตื่นตระหนก “นี่มันอะไรกันลูก!” “เปล่าค่ะ” เธอลดมือลงข้างตัวพร้อมกับสองสาวที่รีบเดินหนีออกไปอย่างลนลาน “มีอะไรกันอีก” “เปล่าค่ะ” “แม่บอกแล้วสอนแล้วนะว่าต้องอดทน ยิ่งเขามองว่าเราคนละชั้นเราต้องยิ่งพิสูจน์ให้เขาเห็น ว่าความเป็นผู้ดีมันอยู่ในกมลสันดานไม่ใช่สายเลือด” คุณวดีบอกสอนคำเดิมที่เคยพูดเสมอเวลาที่เธอทะเลาะกับใคร ท่านพูดเช่นนี้กับเธอเสมอโดยไม่เคยถามถึงต้นสายปลายเหตุว่าเป็นอย่างไร “แม่รักนะถึงได้...” “หนูรู้ค่ะ” เธอแทรกขึ้นทั้งๆที่มารดายังพูดไม่ทันจบประโยคเพราะไม่อยากฟังอะไรอีกถึงจะรู้ว่ามารดาหวังดีก็ตาม และที่เธอไม่อยากฟังก็ด้วยเธอจะนึกถึงคำพูดประโยคนึงอยู่เสมอ ‘เด็กข้างถนนเลี้ยงดียังไงก็โตมาเป็นลูกไพร่ ไม่มีวันที่จะกลมกลืนไปกับสังคมของพวกเราได้หรอก ฉันเตือนเพราะห่วงเธอนะวดี’ เพื่อนของมารดาแทบทุกคนตักเตือนท่านด้วยประโยคนี้ในงานเปิดตัวต้อนรับเธอเข้าสู่ครอบครัว ‘แก้ววินิจ’ ซึ่งเพชรน้ำหนึ่งไม่เคยลืมซ้ำยังบอกตัวเองว่าเธอจะไม่แปลกแยก แต่เธอจะเป็นผู้ดี เป็นไฮโซทุกกระเบียดนิ้วให้จงได้! กลังจากสวดลูกสาวอยู่พักใหญ่คุณวดีก็เดินนำลูกกลับเข้าไปในงาน และดูเหมือนตอนนี้จะมีคนสำคัญเดินทางมาถึงเพราะนักข่าวทุกคนยืนรุมอยู่ตรงทางเข้า “ใครมาเหรอคะคุณพี่” คุณวดีเอ่ยถามอย่างใคร่รู้เพราะมีไม่กี่คนที่จะเรียกความสนใจจากนักข่าวได้มากขนาดนี้ “คุณพลับพลึงน่ะ” “ออกงานแล้วเหรอคะ” “ใช่ นักข่าวรุมล้อมถามเรื่องลูกชายคนเล็กที่จะกลับมาดูแลกิจการแทนลูกชายคนโตที่ต้องพักรักษาตัวน่ะ” “อืม...รัตนเลิศถือเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการธุรกิจ ใครๆก็อยากจะรู้ข่าวคราวเป็นธรรมดานะคะ” “ใช่แล้วล่ะ” ‘รัตนเลิศ’ ตระกูลผู้ดีเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยติดอันดับโลก ความมั่งคั่งของตระกูลนี้เป็นที่หมายปองของบรรดาไฮโซที่มีลูกสาว ทั้งๆที่บางคนก็มีเงินมากเสียจนใช้ไม่หมด แต่ก็ยังแสวงหาเงินมาต่อเงินอย่างไม่มีสิ้นสุด เพชรน้ำหนึ่งเคยพบเจอกับ ‘ไรวินทร์ รัตนเลิศ’ ตามงานอยู่สองสามครั้ง เขาหล่อเหลาและสง่างามไม่ผิดกับเจ้าชายเลยสักนิด แต่น่าเสียดายที่เขาเย่อหยิ่งเสียจนเธอไม่กล้าเข้าใกล้จึงได้เพียงแค่มองอยู่ห่างๆ “ตั้งแต่คุณไรวินทร์ประสบอุบัติเหตุก็ดูเหมือนจะได้ยินข่าวคุณราชันที่เป็นน้องชายแว่วๆ แต่เพิ่งจะมาแน่ใจไม่นานมานี้แหละว่าคุณราชันจะกลับมาดูแล ‘รัตนดีเวล็อปเมนท์’ แทนพี่ชาย” “เอาจริงๆวดีลืมไปแล้วด้วยซ้ำค่ะว่าคุณพลับพลึงเธอยังมีลูกคนเล็กอยู่อีกคน” “ไม่แปลกเลยค่ะเพราะคุณราชันไปอังกฤษตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ ตั้งแต่ตอนนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นถาวร แล้วก็เป็นคนเก็บตัวมาก ไม่เคยมีข่าวคราวเล็ดลอดออกมาเท่าไหร่ เห็นว่าไปสร้างอณาจักรของตัวเองอยู่อังกฤษจนใหญ่โต แต่ก็ยังไม่มีสำนักข่าวไหนเคยได้รับอนุญาตให้สัมภาษณ์หรือถ่ายรูป คนเลยให้ความสนใจมากเป็นพิเศษก็เพราะทำตัวลึกลับนี่แหละ” “จริงค่ะ วดีเห็นเพื่อนๆหลายคนหมายมั่นปั้นมือให้ลูกสาวพิชิตใจคุณราชันคนนี้” “ต้องใช้คำว่าลงแข่งเลยล่ะ ลูกชายตระกูลนี้ใครๆก็อยากได้อยากเกี่ยวดอง ถ้าลูกสาวบ้านไหนทำสำเร็จก็คงจะเชิดหน้าคุยโวได้เป็นปีๆเชียวล่ะ ว่าแต่วดีล่ะจะส่งน้ำหนึ่งลงแข่งกะเขามั้ย” คุณแก้วเกตุเอ่ยถามทีเล่นทีจริงพลางส่งยิ้มล้อเลียนให้เพชรน้ำหนึ่ง “ไม่ล่ะค่ะคุณพี่ วดีไม่อยากให้ลูกเสียเวลาเปล่า” “อืม...วดีคงคิดใช่มั้ยว่าตระกูลเก่าแก่อย่างรัตนเลิศคงไม่โอเคกับน้ำหนึ่ง” คุณวดีหันมองลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างห่วงใจเพราะกลัวว่าคำพูดนั้นอาจกระทบใจเพชรน้ำหนึ่ง “ค่ะ...ประมาณนั้น” “น้ำหนึ่งป้าจะบอกให้นะลูกว่าหนูไม่จำเป็นต้องไขว่คว้าหาอะไรไร้สาระแบบนั้น วันนึงคนที่ใช่จะเดินเข้ามาหาหนูเอง และเขาจะรักที่หนูเป็นหนูไม่ใช่เพราะอย่างอื่น ผู้ชายที่ดีเลิศเลอหรือเพียบพร้อม อาจจะไม่ใช่คนที่สามารถให้ความสุขกับหนูได้ก็ได้นะ เพราะฉะนั้นอย่าไปใส่ใจเรื่องแบบนี้มากเชื่อป้า” คุณแก้วเกตุบอกเสียงนุ่มนวลเพราะรู้ดีว่าหลายครั้งที่เพชรน้ำหนึ่งถูกเหยียดหยามเพียงเพราะเป็นแค่เด็กที่คุณวดีรับอุปการะมา “อยู่ของเราเฉยๆเดี๋ยวพอถึงเวลา ความรักดีๆก็เข้ามาเองลูก” เพชรน้ำหนึ่งส่งยิ้มจริงใจให้กับคนที่มองเธอด้วยแววตาเปี่ยมความปรานี คุณแก้วเกตุยังคงเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีกับเธอเสมอ และเธอรู้ว่าในประโยคคำพูดเหล่านั้นแฝงเอาไว้ด้วยความปรารถนาดี แต่... หนูขออนุญาตไม่เชื่อนะคะคุณป้า! ผู้ชายที่ดีเลิศเลอคนนั้นต้องเป็นของหนูค่ะ! หญิงสาวตะโกนในใจไม่ใช่ว่าไม่เชื่อในสิ่งที่คุณแก้วเกตุบอก แต่เธอต้องการพิสูจน์ให้ทุกคนที่ดูหมิ่นเหยียดหยามเธอได้เห็น ว่าคนอย่างเพชรน้ำหนึ่งมีดีพอที่จะได้ครอบครองผู้ชายที่เป็นที่หมายปองของผู้หญิงค่อนโลก เธอจะต้องชนะ! เธอจะควงแขนคุณราชันคนนั้นในฐานะคนรัก แล้วใช้รอยยิ้มมุมปากตบหน้าคนที่เคยดูแคลนเธอ เพียงแค่คิดถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาระคนผิดหวังของคนพวกนั้นในใจของเพชรน้ำหนึ่งก็ฮึกเหิมจนฉุดไม่อยู่