APOY NG NAKARAAN

Chapter 2 : ANG NAWAWALANG PAG ASA

Lumipas ang ilang linggo mula nang iniwan siya ng ina. Sa maliit na barong-barong na tanging alaala ng kanyang ama, mag-isa na ngayong nakatira si Elijah. Wala siyang makain, wala siyang kasama, at tanging kalawangin na lata ng tubig ulan at ilang pirasong tuyo ang nagsilbing kabuhayan niya araw-araw.

Sa murang edad, natutunan niyang kumayod. Namumulot siya ng plastik, bote, at bakal sa kalsada para may barya siyang maipambili ng kanin. Minsan, wala pa ring sapat. Kaya’t madalas siyang natutulog na gutom, nakayakap sa lumang unan ng kanyang ama.

Ngunit higit pa sa gutom, ang pinakamasakit ay ang tingin ng mga tao sa kanya.

“Anak yan ni Amara, ‘di ba? Iniwan ng nanay kasi mahirap,” bulungan ng mga kapitbahay.

“Kawawa naman, pero siguro, malas ang batang ‘yan. Kaya iniwan,” dagdag ng iba.

Bawat salita, parang kutsilyong tumatagos sa kanyang murang damdamin. Ngunit tiniis niya. Sapagkat wala siyang ibang pagpipilian kundi mabuhay.

Isang araw, habang palaboy-laboy siya sa kalsada, nakasalubong niya ang kanyang ina. Nakasakay ito sa mamahaling sasakyan ni Victor, nakangiti at nakabihis ng magarang damit. Sandaling nagtama ang kanilang mga mata—umaasa si Elijah na baka kilalanin siya, baka tawagin siya, baka niyayakapin siya.

Ngunit dumaan lamang ito, walang imik, walang pag-aatubili. Parang hindi siya anak. Parang isa lamang siyang estrangherong walang halaga.

Doon tuluyang nagdilim ang kanyang mundo.

“Kung ganito lang din ang buhay, sana kinuha na rin ako ng Papa. Pero…” bulong niya habang naglalakad pauwi, nanlilimahid at sugatan ang paa. “Hindi ako mamamatay na ganito. Hindi ako mananatiling kawawa.”

Kinagabihan, habang nakahiga sa lumang banig, pinakawalan niya ang mga luhang pilit niyang itinatago. At sa gitna ng dilim, tahimik siyang nangako sa sarili:

“Balang araw… makikilala mo ulit ako, Inay. Hindi bilang batang iniwan mo… kundi bilang bangungot na hindi mo matatakasan.”

At doon, sa gitna ng gutom at kalungkutan, isinilang ang bagong Elijah—hindi na inosenteng bata, kundi isang pusong unti-unting pinapanday ng galit.