CHAPTER 17
Mabagal ang oras na natapos ang klase para sa lunch time namin. Feeling ko isang taon kong hinintay ang break time kahit na isang oras lang talaga ito.
Walang sabi-sabi akong hinila ni Harvey palabas ng classroom. As usual sa kanila na naman ako sasabay kakain. Wala akong choice about dito. Wala akong kasabay at lalong-lalo na kapag pumalag pa ako rito at hindi pumayag. Tiyak mabubully ako at hindi lang 'yon magsusumbong pa ang siraulong 'to kay Daddy.
Natry ko na 'yon, eh. Noong isang linggo lang. Dalawang beses na nga.
Hindi ako pumayag na sumama sa kanila na kumain. Ayon tinakasan ko sila. Hindi ko naman alam na hunter pala ang mga taong nangangarap na mapalapit kay Harvey. Kaya nang nakita nila ako ay wala silang sinayang na oras.
Syempre alam niyo na. Pumasok tuloy ako
