Nerd with Benefits

Seven

    Maaga akong gumising dahil ba-byahe pa ‘ko papunta sa Studio, mag ta-taxi lang ako ngayon dahil nasa bahay pa nila Claire yung kotse ko at ‘yon ngayon ang gagamitin ni Carter. Ngayon na alala ko na naman siya, para akong nawalan agad ng mood.

    Until now affected pa rin ako sa sinabi niya, and since ‘di naman pala siya interesado sa’kin.. ipapakita ko rin sa kanya na ‘di ako intresado sa kanya. Maliban sa maging assistant siya ngayong araw.

    Kakatapos ko lang mag bihis at mag ready sa pag alis nang may marinig akong nag doorbell mula sa labas ng Unit ko. Kinuha ko lang ‘yung bag ko atsaka pinag buksan na ng pinto ‘yung nag bell.

     ‘Di ko maiwasang mabigla ng makita ko si Carter..

    “Anong ginagawa mo dito?” Tanong ko.

    “Susunduin ka, nasa bahay yung kotse mo kaya naisip kong sunduin ka nalang para ‘di ka na mag taxi.” Aba akalain mo nga naman oh! Akala ko kasi tatanghaliin siya sa pag gising eh. Pinakiusapan ko pa naman si Claire na sabihan siyang maagang gumising.

    “Okay, tara na.” I said not-in-mood. Nag simula na ‘kong mag lakad at hindi na nag abala pang hintayin pa.

    “Ayos ka lang?” Carter asked habang naghihintay kami na magbukas yung elevator.

    “Oo.” Walang gana kong sagot.

    “Nalasing ka ba kagabi? Sabi ni Claire hinatid ka nung... sino nga ulit ‘yon?”

    Finally nag bukas na ang elevator kaya ‘di ko na sinagot yung tanong niya. Wala rin naman akong planong sagutin ‘yon. Hindi ako obligadong sagutin mga tanong niya tungkol kay Vince na napaka layo ng ugali sa kanya. Si Vince kasi napaka gentleman, ‘di tulad niya na puro kamanyakan ang nasa bibig.

    “Elli…” He called. Hindi ko siya pinansin. Paninindigan kong hindi siya papansinin, sana mag success ako. “Elli!” He called again.

    Tsk. Ang tagal namang mag bukas ulit nitong elevator, gusto ko ng makaalis dito.

    “Elli ‘pag hindi mo pa ‘ko pinansin, i swear kahit may CCTV dito may mangyayari parin sa’tin!” He warns impatiently, making me look at him in shocked.

    “Puwede ba kahit minsan lang hindi puro s*x ang nasa isip mo!” I said, angrily.

    “Kanina pa kasi kita kinakausap pero parang hangin lang ‘yung kausap ko dahil hindi ka sumasagot!”

    “Hindi ako obligadong sagutin ‘yang mga tanong mo! Dahil hindi naman tayo!!”

    Finally nag bukas na rin yung elevator, dali-dali akong lumabas at nag lakad papunta sa kotse ko. Hindi ko na siya hinintay, dahil nakaka bwiset talaga siya!!

    Dahil wala pa naman sa’kin yung susi at nasa kanya, wala na ‘kong choice kun’di mag hintay dito sa tapat ng kotse ko.

    “Elli, pwede ba tayong mag usap ng kalmado lang?” Tanong niya.

    “Wala tayong dapat pag usapan! Akin na ‘yung susi ng kotse ko!”

    He sighed heavily. “Ako na ang magmamaneho, hindi na kita kukulitin na mag usap tayo kung ‘yan ang gusto mo.”

    Pag kasabi niya nun, binuksan na niya ang pinto ng kotse para sa’kin. “Sakay na!” Sumunod na ‘ko dahil ayaw ko ng makipag talo pa sa kanya. Ayokong mag aksaya ng energy, dahil magiging mahaba pa ‘tong araw namin.

    Nang makasakay siya sa driver seat, nag simula na ang byahe namin papunta sa studio dahil nando’n pa ‘yung mga kailangan namin para shoot. Kaya ang ginawa ko nalang ay, nagtulog tulugan sa byahe para iwas usap kahit na simula naman na mag simula kaming bumyahe hindi na kami nag usap.

    Nakarating kami sa Studio at kinuha lahat ng kailangan nang hindi kami nag uusap, ni hindi nga nag titinginan. Ito ang gusto ko kaya salamat naman at nakikisama siya.

    Nang makuha namin ang lahat ng kailangan namin, nag simula na ulit kami sa byahe namin. At tinext na rin ‘yung client na papunta na kami sa location. Nag papalitan lang kami ng Client ko ng update kaya naging laking tulong ito sa iwas masyado sa pagiisip na hindi kami mag kasundo ngayon ng assistant ko.

    Habang nasa byahe kami papuntang Cavite dahil dun ang location nakarecieved ako ng text mula sa Unknown number…

    ** Hi Elli, si Vince to. Kamusta ka na? **

    I smile as i read his text. Wuu! Sa wakas ngumiti din ako!

    ** Hi Vince, I'm fine thank you for asking. **

    I replied.

    ** Nasa location na kayo? Anong oras kayo uuwi? **

    ** Papunta palang kami, for sure makakauwi kami gabi na. **

    ** So pwede kitang yayaing mag dinner mamaya? **

    ** Oo naman. Wala naman akong kasabay laging mag dinner. **

    ** Yes! Thank you. **

    ** Welcome. **

    Itinabi ko nalang ulit yung cellphone ko kasi after ng pag welcome ko sa kanya hindi na rin naman na siya nag text.

    Tahimik at mapayapa parin ang haba ng byahe naming dalawa, hindi lang ako ang siguradong umiiwas nag usap pati siya at obvious na sakanya yun dahil nag patugtog siya.

    Hanggang sa finally, narating namin ang location kahit na medyo maligaw ligaw kami dahil nga hindi kami nag uusap tungkol kung nasaan na kami, kaya ang ginawa niya nalang nag tanong tanong sa mga nadaanan naming tao.

    Kinuha ko na ulit yung cellphone ko sa bag ko at tinext yung client na nadito na kami, and thankfully malapit na sila.

    “Elli, bibile ako ng makakain, may pabibili ka ba?” Carter asked. Sa haba ng oras na ‘di kami nag usap, ‘di ko tuloy maiwasang mapatingin sa kanya ng marinig ko boses niya na kinakausap ako.

    “Bread is fine, make it fast baka dumating na ‘yung client natin.” Pormal kung sabi. Yung tipong boss sa assistant. Hindi na siya nag abalang sumagot at nag dirediretso lang sa paglalakad.

    Hindi rin naman nag tagal yung pagkawala ni Carter at bumalik agad siya na may bitbit ng pag kain para saming dalawa. Inabot niya sa’kin ‘yon at kinain ko naman agad. Nang matapos kaming kumain, ‘saka saktong dumating ‘yung client namin. Hindi naman kami nag aksaya ng oras at nag simula na.

    Nang sa wakas matapos ang trabaho namin…

    “Pwede na ba tayong mag usap ngayon?” Carter asked habang ibinabalik yung ginamit sa shoot sa kotse ko.

    “Nasabi ko na ‘di ba? Wala tayong dapat pagusa—“

    “Pwede ba halata namang meron!” He snapped angrily. “Sabihin mo sa’kin dahil hindi ako manghuhula!”

    “Bakit ba kasi masyado mo pang inaalala ‘yon? Wala ka namang interest sa’kin diba?!!”

    Tumitig siya sa’kin na mukhang na ge-gets na kung saan nanggagaling ‘yung galit at inis ko. “So it was all because of what i said to Claire last night?”

    “Umalis na tayo!” Pagbabago ko ng topic, aakma na sana ako sa pag sakay sa kotse ng bigla niya 'kong hawakan sa braso at pilit na pinaharap sa kanya.

    “Galit ka dahil sa sinabi kong ‘yon ‘di ba?” Tanong niya. Hindi ako sumagot at binigyan lang siya ng blangkong tingin. “Elli naman, tingin mo talaga wala akog intrest sa’yo? May mangyayari ba sa’tin kung wala?”

    “Noon yun Carter, nung virgin pa ‘ko! Sa’yo na nanggaling attracted ka sa mga katulad kong virgin, pero dahil nakuha mo na ‘yon wala na ‘ko sa’yo!"

    “Kung talagang wala ka nalang para sa’kin bakit nasundan pa ‘yung nangyari sa’tin? Bakit kinukulit parin kita ngayon? Bakit nandito parin ako ngayon sa harap mo at nag e-explain sa’yo?!”

    “Uh…” I don't know what to say. Parang— Teka... may point siya.

    “Sinabi ko lang na hindi ako intresado sa’yo dahil alam kong magagalit si Claire ‘pag nalaman niyang may nangyari sa’tin, gusto kong sundin ‘yung kondisyon mo na makipag ayos kay Claire at hindi mangyayari ‘yon ‘pag nalaman niyang may ginawa ako sa best friend niya.”

    Hinawakan niya ‘ko sa magkabilang pisnge at tinitigan sa mga mata ko. “Nakikita kong napaliwanagan ka na.”

    He presses his lips to mine. Shocks! Kagabi ko lang naman natikman yung labi niya pero ewan ko ba parang miss na miss ko ‘to, siguro dahil sa mga nangyari ngayong araw at itong inis na nararamdaman ko sa kanya mula pa kagabi ang mas lalong nag pa miss sa’kin sa halik niya. Kaya kahit kakagaling lang namin sa pag aaway, binalik ko ‘yung halik na binigay niya.

    Naramdaman ko ang pag haplos sa pisnge ko na dahilan para magising ako. I open my eyes and i saw Carter, sitting on the driving seat, staring deeply at me. “Hi, we're here.” He softly-sweetly said. I look around, and yah... nasa tapat na kami ng studio.

    Nakatulog pala ako sa byahe ng ‘di ko namamalayan, dahil sa pag tulog ko feeling ko tuloy pagod na pagod ako.

    “You sleep well?” Carter asked, making me look at him.

    “Yah, i guess.”

    He chuckled. “You snore like a fat guy.” I glared at his jokes, making him laughed. “Just kidding Elli, you don’t snore.”

    “I know!” Ano meron at parang good mood siya? Hmm... baka dahil hindi ko na siya inii-snob?

    Bumaba na ‘ko ng kotse, as my feet touches the ground i stretched my body and yawned.

    “Ellison?” I heard a familiar voice calling me. I face him, and i saw Vince wearing his eyeglass and cute smile on his face. Holly, cow! He looks more cute now. Dahil ba ‘yon sa eyeglass o talagang cute na talaga siya?

    What is he doing here? Oh s**t! Oo nga pala nagyaya siyang mag dinner kami ngayon. I look at my wristwatch, it's almost 8 in the evening.

    I walked closer to him. “So, talaga ngang nagsusuot ka ng eyeglass.” I said making him laughed.

    “Told yah.”

    I chuckled. “Kanina ka pa?” 

    “Not really, I’m texting you pero ‘di ka nag rereply.”

    “Nakatulog kasi ako sa byahe.”

    “I see, you look tired but still… you look pretty.” He compliments.

    I laughed softly. “Pretty?”

    He grins. “Yah.”

    “Elli…” I heard Carter”s voice. Hinarap ko siya at ‘yung good mood niyang awra kanina ay nawala. Nag lakad siya papalapit sa’min at nag offer ng shake hand kay Vince. “I'm Carter, Elli’s assistant.” Pagpapakilala niya.

    “I'm Vince.” Hindi ko alam pero parang nakakaramdam ako nang ‘di maganda.

    I cleared my throat. “Uh... kapatid siya ni Claire.”

    “I see.” Vince said, nodding.

    “You know my sister?” Carter asked.

    “Yah, she's dating my friend.” Tumingin sa’kin ulit si Vince na mukhang wala na sa mood makipag usap kay Carter. “Alis na tayo?” He asked me.

    “Uh… Okay, sige.” Naglakad ako sa pagitan nilang dalawa at humarap kay Carter habang nakatalikod naman ako kay Vince. Nag titigan lang kami ni Carter, ‘yung titigan tipong kami lang ang tao. I can tell by his face na galit siya.

    “Kaya—“

    “Oo!” Hindi ko pa natatapos ‘yung sinasabi ko nag salita na siya. Binigay ko sa kanya yung susi ng studio.

    “Ayos lang bang hintayin mo ‘ko?”

    He gives me his nonsense smirks. “Oo naman!” Bakit feeling ko may plano siya?

    Humarap nalang ako kay Vince at pilit na ngumiti sa kanya. “Shall we go?” I asked.

    “Sure.” Nag simula na kami sa pag lalakad papunta sa kotse niya habang nasa bewang ko ‘yung kamay bilang pagaalalay siguro sa’kin sa pag lalakad, napaka gentleman niya. Pinag buksan niya ‘ko ng pinto sa kotse at sumakay din naman agad ako. Habang naglalakad pa papunta sa driver seat si Vince, sumulyap muna ‘ko sa direksyon ni Carter na ang sama ng tingin sa direksyon namin.

    “Okay lang ba “yung assistant mo? Para kasi siyang galit.” Vince asked.

    “Ganyan lang talaga lagi ang mukha niya.” Gusto ko mang sumangayon sa sinasabi niya, baka mag isip pa siya ng kung ano kaya wag nalang.

    He laughed softly. “Gano’n ba? Feeling ko kasi nag seselos siya sa’tin.”

    This time ako naman ang tumawa. “Si Carter nagseselos? Napaka imposible nun.”

    Was he?

    “I really love your laugh.” He said, kaya ‘di ko maiwasang ma-conscious.

    Sinimulan na namin ang byahe papunta sa ‘di ko alam, hindi rin naman ako nag tatanong basta gora lang kung saan man ‘yon.

    Nakarating kami sa isang restaurant ni Vince, sosyal pa resto resto pa eh kakain lang naman ng dinner.

    Aakma na sana ako sa pagbaba sa kotse niya ng pigilan niya ‘ko. “Wait lang pag bubuksan kita.” Bumaba siya sa kotse, pinagmasdan ko lang siya hanggang sa mabuksan niya ‘yung pinto para sa’kin.

    “Thank you, you're very gentleman.” I said playfully.

    “Welcome.” He said with a bow making me giggle.

    Bumaba na ‘ko ng kotse at sabay na kaming nag lakad papasok ng restaurant. Pag pasok namin, isang lalake ang sumalubong sa’min at pormal na ngumiti sa’min.

    “Nahanda n’yo na ba ‘yung sinabi ko?” Vince asked do’n sa lalake.

    “Yes sir.”

    “Okay, thank you.” Hinawakan ni Vince yung kamay ko at nag simula na kaming pumasok pa sa restaurant, hanggang sa makarating kami sa isang table na talaga namang parang pinag handaan. May pa candle light pa at may pa flowers. Wow! Nasa tamang table ba kami?

    Naglakad si Vince papunta sa isang chair do’n sa table at hinila ito. “Have a seat.” So, table nga namin ‘to.

    “Uh... you... arranged this?” I asked pointing the table.

    “Actually i just instructed my staff, about this. Nagustuhan mo ba?”

    “Staff?”

    “Yup, i own this restaurant.”

    “Oh!!” I give him a surprised face. I look around and this place is wow. He owns this? ‘Di lang pala gwapo, masipag at business minded pa pala. “This is my first time na pag hadaan ng ganito para sa isang dinner lang, this perfect. Thank you.”

    “Uh... this is not just a dinner for me, this is a dinner date.” Date! Shocks!

    “Okaaaay.” I said trying to hide my shocked. Nag lakad na ‘ko papalapit sa kanya at bago ako umupo inabot niya sa’kin ‘yung isang bouquet of flowers. Kinuha ko ‘yon at ngumiti lang sa kanya.

    Umupo na siya sa chair niya at nakatingin lang kami sa mata ng bawat isa habang nakangiti. Hanggang sa may dumating na waiter at nilagyan ng wine ‘yung wine glass namin.

    So, paano ko iinumin ‘yung wine kung may bulaklak akong hawak?

    I think na sense ni Vince ‘yung iniisip ko kaya tumayo siya sa table niya at kinuha muna sandali yung bulaklak at itinabi ito. “Yan, para makakilos ka ng maayos.”

    “Salamat, sorry medyo nangangapa pa ‘ko sa mga ganitong setup.”

    He chuckled, amusingly. “Ayos lang, masasanay ka rin.” What's that supposed to mean? I just smiled, weakly at him.

    Bumalik na siya sa table chair niya at ‘saka naman namin sinimulan ang pagkain namin. Hindi ko maiwasang mailang habang kumakain kasi naman nakatitig lang sa’kin si Vince.

    “May dumi ba 'ko sa mukha?” I asked.

    He laughed softly. “Wala, masarap ka lang titigan.”

    “Paanong naging masarap?”

    “You're pretty Ellison, your smile shines, and your laugh brightened me. You might not recognize it yet but you really have a beautiful laugh.” Gosh! ‘Yon na ata ang pinaka the best na compliment na narinig ko buong buhay ko.

    “Thank you Vince, you're so sweet. I guess we have something in common about smile, you really have a cute smile.”

    He laughed, chuckling a little. “Thank you.”

    I grined. “Pwede na ba tayong kumain ulit? Tutal tapos naman na tayong magbolahan?” I joke making him laughed more. Wow! Ang saya niya.

    “Sure, eat more.” As he said that, nag simula na ulit kaming kumain. Syempre chikahan din kaunti, since medyo komportable na ‘ko sa kanya. He asked about my family so i answered him na nasa Cebu sila, ako lang nandito sa Manila. No’ng siya naman ang tinanong ko about family, nasa Alabang lang yung family niya pero hindi na siya do’n nakatira, mas sanay daw kasi siyang maging independent parang ako lang. We have a lots in common. We like same color, sports and even favorite basketball player. This is the first time na maka-meet ako ng halos kaparehas ko.

    Nang matapos naman kaming kumain, hinatid din naman niya agad ako sa studio. Kailangan kong bumalik dahil una sa lahat nandon si Carter, pangalawa nasa kanya ‘yung susi ng studio at kotse ko, pangatlo ihahatid ko pa siya dahil kotse ko ang ginamit niya pag punta sa’kin.

    Nang makarating kami tulad kanina naging gentleman si Vince na pag buksan ako ng pinto sa kotse. “Salamat sa masarap na dinner, Vince.” Sabi ko pagkababa ng kotse niya.

    “Welcome, sana masundan pa ‘yung dinner na ‘to. Maybe next time hindi na dinner, lunch naman?”

    “Yah just text me.”

    He smiles widely. “Okay.” He bends down and kisses my cheek. I blink at him shyly, biting my lower lip as our eyes locked by our stare.

    “Goodnight, Ellison.”

    “G-goodnight, Vince.” Naglakad na ‘ko papunta sa pinto ng shop ko bitbit yung bulaklak na binigay niya at humarap ako sa kanya.

    Hinitay kong makapag simula siya sa byahe bago ako tuluyang pumasok sa studio.

    Pag pasok ko si Carter ang una kong hinanap pero ‘di ko siya makita kaya dumiretso muna ko sa table ko at inilapag do’n yung bulaklak at yung bag ko.

    “Carter?” I called him habang hinahanap siya, nakita ko siyang kakalabas lang sa c.r. Tinignan niya lang ako ng blangko. “Nandito ka lang pala, tara na ihahatid pa kita sainyo.” Tumalikod na ‘ko at aakma na sanang maglakad pero hinawakan niya ‘ko sa braso at pilit na pinaharap sa kanya. ‘Saka hinila papasok ng c.r at isinadal ako sa pader, in a very soft naman.

    “What are you—“ Hindi ko natapos sasabihin ko dahil hinalikan niya agad ako sa labi. In just a second he makes me response. Our tongues explodes na parang isang taon kaming hindi nag halikan eh samantalang ginawa lang namin ‘yon kanina.

    I feel his hand touching my skin, up to my breast. He down his kissed to my neck. He kneeled in front of me, kissing my belly. “This is mine.” He murmured, kissing my belly. What?

    He slowly pulling down my pants. “Wait Carter, what are you doing?” I asked. s**t! Gusto ba niyang mag s*x kami dito?

    He stands holding my both cheeks and presses his lips to mine again. “That guy wants into your panties, Elli. I won't allow that, your body is mine.” He kisses my neck. “Only mine!” He murmured again.

    I bite my lower lip, enjoying his kiss on my neck. He kissed my belly again, i move my body as i felt his tongue ang lips kissing my hipbone. “This is mine, understand?” He said staring up to me.

    I gasped. “Yes.”