Özüm gözlerini açtığında sabah olmuştu. Bu kadar zaman aralıksız uyumasına şaşırmıştı. Bedenine sarılı kolların sıcaklığıyla yüzünde bir tebessüm oluştu sonra hızlıca toparlanıp Emir’i geri itti. Evli bir adamla aynı yatağa giremezdi. ‘’Kalk yanımdan şerefsiz.’’ diye bağırarak kocasını beklemeden kendisi yataktan çıktı.
‘’Sabah sabah huzur ver be firuze gözlüm.’’
‘’Bırak beni gideyim huzurun senin olsun.’’
Emir öfkeyle bakan karısına bir bakış atıp yattığı yerden kalktı. ‘’Sen benim karımsın yerinde benim yanım hiçbir yere gidemezsin.’’
‘’Delirtme beni! Senin karın alt katta çok istiyorsan git yanına.’’
‘’Yok ben seni istiyorum diğer karım olduğu yerde kalmaya devam etsin.’’ Emir gülerek konuşsa da bu gülmesi dünden kalan yemek tepsisindeki bardağın kafasına çarpmasına engel olmadı
