CHAPTER 54
Hindi ako nakapagsalita kaagad. Kinikilala ko ang mukha niya. Kasi parang. . . parang si Caleb 'yong nagsalita.
Sumingkit ang aking mga mata upang matitigan ko sila ng mabuti.
Pamilyar na pamilyar sila para sa akin.
“Magkano ang isang kilo, miss?” umiwas ng tingin ang isang lalaki at nagkunwaring nakatingin sa mga isda.
“Four hundred isang kilo. . .” sagot ko rito.
“Sige, ubusin na namin ‘to.” hindi pa rin makatingin sa aking mga mata ang lalaki at nakipagtitigan na yata sa isda.
“Ito lahat?” hindi makapaniwalang sabi ko. Tumango silang dalawa. Hindi ito ang unang beses na may bumili sa lahat ng mga paninda namin. At sa tuwing nangyayari ‘to ay masayang- masaya kaming dalawa ni nanay dahil makakauwi kami ng mas maaga.
“Sure po kayo, ha?” masayang tanong ko. Nawala na sa
