Commitment

Chapter 16

Malungkot akong ngumiti, pinagmamasdan ang magandang tanawin sa harapan ko. Mula sa malayo, nakikita ko ang masasayang ngiti sa mukha nina mama at papa mula sa liham na may kalakip na pera na ibinigay ko.

Hindi nila ako nakita, at wala akong balak magpakita. Hindi ko alam kung mayroon pa ba akong mukhang maihaharap, o baka kapag kaharap ko sila, maisiwalat ko ang lahat. Bagay na hindi maaaring mangyari.

Ang alam nila, galing ang mga pera na iyon sa allowance ko mula sa Contario. Hindi nila alam na galing na iyon sa kinikita ko sa mafia. Sometimes, I want to tell them everything, lahat ng pinagdaanan ko masaya 'man o hindi, pero mas nananaig ang takot ko na masaktan sila para sa akin.

I just couldn't bear that.

Madalas ang pagbibigay ko ng pera sa magulang ko, nasimulan na rin nila na mapaayos ang bahay at mapalago ng kaonti ang sari-sari store namin. Nabawasan na rin ang mga utang at updated na rin kami sa lahat ng bills. Mabuti na nga lang at hindi sila masiyadong nag u-usisa sa laki ng inaabot ko sa kanila.

I was walking alone in a small alley, tanghaling tapat at kaonti lang ang tao sa labas. I was wearing a black hoodie and a khaki short and sneakers. Kapag na sa labas kasi ako, usually ng sinusuot ko ay komportable sa katawan.

Wren left for Chicago, nakabalik na si Silvana at Dario, si Rehan, hindi ko alam. Isang linggo na kaming hindi nakikita no'n.

Napatigil ako ng may madaanang park. Sa sobrang init, walang nagtatangka na maglaro. Ngumiti ako at nagdesisyon maupo muna sa isang swing.

Simula nang tanggapin ako ng Contrares, lahat ng mga nasaksihan ko sa loob ay hindi ko makakalimutan. I have witnessed with my own eyes how dark this life is.

They kill people like they're just killing an insect. All for this business that has power to control everything. And whenever I hear the government getting involved with the mafia not being an enemy of the state but an ally, nagngingitngit ako sa galit— for fooling the people of this country.

Maybe, I am a hypocrite too. I want to demolish this forsaken government yet here I am, enjoying the criminal world. Ano ang kaibahan ko sa kanila?

But Dario is right. Kindness could never win, you have to get your hands dirty.

"The most important rule is always follow the orders. Even how comprimsed it will become, you have to execute what you're being told. Disobeying will result to execution."

Rehan taught me that. He's been guiding me ever since I joined the mafia. Lahat ng dapat kong matutunan, sa kaniya ko nalaman. He never leave my sight hanggang hindi ko nagagamay ang lahat. Mag mula sa pagaaral, pagt-training, at sa mismong mission pa..

Wala akong ibang dapat gawin kundi ang sumunod sa utos lang, kung gusto kong tumagal. Kaya naman kahit hindi ko gusto ang mga nagiging misyon ko, hindi ako maaaring tumanggi.

Dapat siguro akitin ko na lang si Rehan tapos pakasalan ko siya para tapos agad ang problema.

Psh! But that brute, never mind.

"I knew you'd be here,"

Natigilan ako ng marinig ang boses na iyon.

I smiled as I recognized it easily. Hindi na rin ako magugulat kung mahanap niya ako, he can always find me kahit nasaang sulok pa ako ng mundo.

Naramdaman ko ang paglapit niya at ang pagupo niya sa katabi na swing. Umihip ng malakas ang hangin at naramdaman ko ang malamig na dulot nito.

Mataas ang sikat ng araw ngunit ang lamig ng simoy ng hangin ay nagpapaalala sa akin ng mga panahong normal pa ang buhay ko.

"Do you think of your past?" Rehan asked,

I simply nodded at him. He knows everything about me, kahit ang simpleng pagbabago ng emosyon ko ay alam niya. I don't know how he does that, though.

But those times we were together, I have opened up to him about everything in my life. He listened patiently and comfort me well.

"Yeah, I missed them," of course, he knows I'm referring to my parents.

Like what I have always been doing, he's also with me watching my parents mula sa malayo. Whenever he's got free time, he'd always be with me, he would stick with me whatever the circumstances are, and I am this scared kitten who'd always find his presence, yung tipong mahihirapan akong mabuhay ng wala siya sa tabi ko.

"I'm sorry, Alena."

And everytime I feel sad, wala siyang ibang sinasabi kung hindi ang humingi ng tawad na parang kasalanan niya kung bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon.

"Rehan, enough with that. Alam natin pareho na wala kang dapat ihingi ng tawad,"

Hindi niya kasalanan ang nangyari sa akin, at desisyon ko ang lahat ng daang tinahak ko.

I chose this path, bakit siya ang nagso-sorry?

"Because you don't deserve any of this shit."

Napangisi ako, "even you?"

"Do you think that way?" He asked back.

Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Nananatili siyang nakatayo sa swing habang nasa harap naman niya ako, ang dalawang kamay niya ay dumapo sa bewang ko, hinaplos ko ang shiny niyang buhok na ako lang yata ang natatanging nakakahawak.

"Sa lahat ng masamang nangyari sa akin, ikaw ang pinaka maganda sa pagitan non."

I smiled, I could feel my heart beating so fast like I ran a thousand mile.

Humigpit ang hawak niya sa balakang ko, mas lalo akong napalapit sa kaniya to the point na 'yung mukha niya na sa pagitan na ng boobs ko.

"I love you Ali, more than ever."

I kissed the tip of his nose, kaagad 'yun namula tanda na nag ba-blush siya.

"I love you too, Rehan."

"I will forever protect you until my last breath."

I have come to love this beast, it was surreal and magical. He's a monster but he always protects me. A monster indeed, with a soft heart for me.

yet here I am loving him with all I have pero sa dulo ng kaisipan na iyon ay isang hangarin na hindi ko alam kung nararapat ba.