Kabanata 12
1638 Words
Kabanata 12
Mikay's POV
Pagpasok namin sa loob ng bahay, agad kong napansin ang maleta ni Father Aris na nakakalat sa sahig. May mga gamit pa siyang hindi pa naiaayos. Sa unang tingin, parang ang dali lang niyang mag-empake, pero bakit ngayon?
“Kanino 'to? Pakalat-kalat eh!” sigaw ko, sabay lingon kay Father Aris na nakatayo lang sa likod ko.
“Sa akin. You want me to stay?” Tanong niya, may halong pagnanasa sa tono, sabay taas ng kilay. Ang kapal!
“Crazy!” Wala na akong masabi, kahit ang init ng ulo ko, kasi kung totoo lang, gusto ko siyang batukan.
Ngunit bago ko pa matutunan kung paano magpigil ng galit, naglakad siya papunta sa gilid ko, at narinig ko ang malambing niyang bulong, “Crazy for you!”
Nagulat ako, at halos matumba sa tinig niyang parang isang biro na hindi ko kayang labanan. Dahan-dahan akong naglakad palayo, hindi na kayang itago ang iritasyon ko.
"Gagi talaga ang impaktong pari na 'to," inis na sinabi ko sa sarili ko, habang iniwasan ang mga mata niyang may halong kasiyahan at laro.
Tinuloy ko ang paglalakad papunta sa kusina, pilit iniwasan ang presensya ni Father Aris. Ngunit hindi pa man ako nakakalayo, narinig ko ang mga yabag niya sa likuran. Ano ba, sinusundan pa ako ng gago?
“Hoy, Mikay!” tawag niya, pero hindi ako lumingon. Ayoko nang patulan ang trip niya ngayon. Kailangan kong maging kalmado.
“Hindi mo man lang ba ako tutulungan dito?” tanong niya, sinadya pang gawing mas malakas ang boses.
Napahinto ako, napapikit habang pigil ang inis. Paglingon ko, nakita ko siyang nakatayo sa tabi ng maleta, nakapamewang, at nakangisi. Para bang siya pa ang inaasahan kong magalit dahil iniwan ko siya roon.
“Hindi ko trabaho ang ayusin ang kalat mo, Father,” sagot ko nang malamig. “Kung aalis ka, edi umalis ka. Hindi mo na kailangang magpaalam pa sa akin.”
Ngunit sa halip na mainis, ngumisi lang siya, isang ngiting may halong pang-aasar. Lumapit siya sa akin, bitbit ang maleta, at tumigil nang eksakto sa harapan ko.
“Sabi ko nga, kung gusto mo, pwede akong mag-stay,” aniya, mabagal ang bawat salita na parang sinasadya.
“Crazy ka talaga!” sagot ko, pero naramdaman ko ang pagkulo ng dugo ko—hindi sa galit, kundi sa gulo ng emosyon.
Lumapit pa siya ng kaunti, at sa sobrang lapit, halos marinig ko ang t***k ng puso ko.
“Crazy for you,” bulong niya ulit, mas malambing, mas seryoso.
Hindi ko alam kung paano ako nakapagsalita, pero napaatras ako, pilit nilalabanan ang kilabot na dulot ng titig niya.
“Tumigil ka nga diyan!” sigaw ko, sabay talikod at mabilis na umakyat ng hagdan. Hindi ko na hinintay ang sagot niya.
Pagpasok ko sa kwarto, sinarado ko agad ang pinto. Napasandal ako, pilit pinapakalma ang sarili. Pero kahit anong gawin ko, parang naririnig ko pa rin ang boses niya, ang huling sinabi niya.
“Crazy for you.”
Gagi talaga. Ano bang problema ng paring 'yun? At higit sa lahat, ano bang problema ko?
Sa loob ng kwarto, hindi ko mapigilang maglakad paikot. Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi niya. Crazy for you. Gusto kong pagtawanan, pero bakit parang hindi ko magawa? Para bang may bahagi sa akin na... naantig? Hindi pwede 'to. Pari siya!
Napabuntong-hininga ako, pilit inaalis ang gumugulo sa isip ko. Sinubukan kong ituon ang atensyon sa kung anu-ano sa kwarto—mga libro, unan, kahit ang basag na ilaw sa bintana—pero walang silbi.
Bigla akong napahinto nang marinig ko ang mahihinang katok sa pinto.
“Mikay...” tawag niya mula sa labas. Ang boses niya, malumanay pero may diin.
“Anong kailangan mo?” sagot ko, pilit pinapakalma ang tono ng boses ko kahit alam kong naririnig niya ang tensyon dito.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“Mag-usap? Ano pang pag-uusapan natin, Father? Kung aalis ka na, edi umalis ka!” sagot ko, medyo mas mataas na ang boses ko kaysa sa inaasahan ko.
“Mikay, hindi ako aalis hangga't hindi mo sinasabi kung bakit ganyan ka magalit,” sagot niya, mas seryoso na ngayon.
Napapikit ako, pilit pinipigil ang emosyon. Ayoko nang buksan ang pintuan. Ayoko nang harapin siya. Pero sa totoo lang, may parte sa akin na gustong malaman kung ano talaga ang dahilan ng mga ginagawa niya.
“Mikay...” muli niyang tawag, pero mas malambing na ngayon.
“Tumigil ka na, Father,” mahina kong sagot, halos pabulong.
“Mikay, gusto kong manatili dito. Pero hindi bilang isang pari na binabansagan mong 'gago' o 'impakto.' Gusto kong manatili dahil may dahilan ako. Ikaw.”
Napahinto ako. Napatitig ako sa pinto na para bang nakikita ko siya kahit nasa likod siya nito. Ano bang sinasabi niya? Bakit parang may kakaibang bigat sa bawat salitang binibitawan niya?
“Mikay, hindi ko sinasabi na tama 'to. Pero hindi ko na kayang itago. Mahal kita.”
Napalunok ako, hindi alam kung ano ang mararamdaman. Ang mga salitang iyon, na hindi ko kailanman inaasahan, biglang nagbago sa lahat.
Para akong nakalutang sa ere. Ang mga salitang binitiwan niya, "Mahal kita," paulit-ulit na umuugong sa utak ko. Hindi ko alam kung paano ko sasagutin, kung ano ang dapat kong maramdaman.
“Mikay?” muli niyang tawag mula sa labas.
Lumapit ako sa pinto, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang seradura. Napabuntong-hininga ako, pilit pinapakalma ang sarili. Binuksan ko ang pinto, at nandoon siya, nakatayo—seryoso, ngunit may bahid ng kaba sa mga mata.
“Bakit mo ginagawa 'to, Father?” tanong ko, mahina ngunit puno ng tensyon.
Tumitig siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang tunay na damdaming itinatago niya. “Mikay, hindi ko ginusto 'to. Hindi ko rin inasahan. Pero araw-araw kitang kasama, araw-araw kitang nakikita, at araw-araw ding lumalalim ang nararamdaman ko para sa’yo.”
Napailing ako, pilit hinahanap ang tamang salita. “Pero... hindi pwede. Pari ka, Father. Alam mo ‘yan.”
“Alam ko. Pero tao rin ako, Mikay. At kung ang pagiging pari ang hadlang para iparamdam ko sa’yo kung gaano kita kamahal, handa akong talikuran ang lahat.”
Napaatras ako, gulat sa sinabi niya. “Huwag mong sabihin 'yan. Huwag kang magsalita nang parang ang dali lang ng lahat. Buhay mo ‘yan. Pangarap mo.”
Ngumiti siya, ngunit may lungkot sa mga mata niya. “Ikaw ang pangarap ko ngayon.”
Para akong sinampal ng emosyon. Gusto kong magalit, gusto kong tumakbo, pero higit sa lahat, gusto kong maunawaan ang damdamin ko. Mahal ko rin ba siya?
“Hindi ito tama,” mahina kong sabi.
“Mikay, hindi ko hinihingi na sagutin mo ako ngayon. Pero gusto kong malaman mo kung ano ang nararamdaman ko. At kung sakaling bigyan mo ako ng pagkakataon, nandito lang ako.”
Hindi na ako nakapagsalita. Tumalikod siya at bumaba ng hagdan, bitbit ang maleta. Sa bawat hakbang niya, parang unti-unting nadudurog ang puso ko.
Naiwan akong nakatayo sa may pinto, tahimik ngunit magulo ang isip. Tama ba ang narinig ko? Tama bang may parte sa akin na gusto siyang pigilan?
At bago ko pa napigilan ang sarili ko, napatakbo ako pababa ng hagdan. “Father Aris, sandali!”
Tumigil siya, dahan-dahang humarap sa akin, may pag-asa sa kanyang mga mata.
Hindi ko alam kung tama o mali ang gagawin ko, pero sa pagkakataong ito, pinakinggan ko ang puso ko. “Huwag kang umalis.”
Nanatili siyang nakatayo, nakatitig sa akin. Parang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Hindi rin ako sigurado kung tama bang pigilan ko siya. Pero sa pagkakataong ito, alam ko na ayokong mawala siya.
“Anong ibig mong sabihin, Mikay?” tanong niya, mababa ang boses, puno ng kaba at pag-asa.
Lumapit ako sa kanya, ngunit nanatili akong may distansya. Ayoko pang tanggapin na hinayaan ko nang magulo ang mundo ko dahil sa kanya. “Hindi ko alam. Ang alam ko lang, ayoko pang makita kang umaalis ngayon.”
Tahimik lang siyang nakatingin, parang hinihintay ang susunod kong sasabihin. Pero paano ko sasabihin ang bagay na ni ako mismo hindi ko maintindihan?
“Father Aris, kung ano man ‘yung nararamdaman mo, huwag mo munang itapon lahat ng meron ka,” mahina kong sabi, pilit iniwas ang tingin sa mga mata niyang tila bumabasa sa kaluluwa ko. “Bigyan mo ng oras ang sarili mo. Huwag kang magdesisyon para sa akin.”
“Hindi ko itinatapon, Mikay,” sagot niya, mas malambing kaysa kanina. “Pinipili lang kita.”
Halos mapaurong ako sa bigat ng sinabi niya. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang ganitong klaseng pagmamahal.
“Hindi ganun kadali 'yun,” sagot ko, pilit pinapatatag ang sarili. “Hindi mo pwedeng baguhin ang lahat ng bagay dahil lang sa nararamdaman mo ngayon. Pari ka.”
Ngumiti siya, pero may lungkot sa kanyang mga mata. “Alam kong mahirap ito, Mikay. Pero sa bawat araw na kasama kita, mas nagiging malinaw sa akin kung ano ang totoo sa puso ko. Hindi ko gustong guluhin ang buhay mo, pero gusto kong malaman mo na handa akong panindigan ang nararamdaman ko, kahit gaano kahirap.”
Hindi ko na alam ang isasagot. Tumalikod ako, pilit tinatakasan ang sitwasyon. Pero bago ako tuluyang makaalis, narinig ko ulit ang boses niya.
“Mikay...”
Tumigil ako, hindi lumingon, pero naghintay sa sasabihin niya.
“Alam kong natatakot ka. Natatakot din ako. Pero minsan, ang takot ang nagpapakita sa atin ng mga bagay na pinahahalagahan natin. Ikaw ang mahalaga sa akin.”
Hindi ko na siya sinagot. Mabilis akong umakyat sa hagdan, ramdam ang bigat ng bawat salita niya na tumatatak sa akin. Sa kwarto, napaupo ako sa gilid ng kama, hinahabol ang hininga.
Ano bang ginagawa niya sa akin? At bakit parang hindi ko siya kayang pigilan kahit alam kong mali?
- Writer
