ลวงรักฉบับวิศวะการบิน

ไม่ใช่สเปค

แทนที่คนตัวโตจะผลักร่างเล็กที่จู่โจมเขาออก ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น แน่นอนว่ายัยนี่ก็สเปคเขาแหละ ตัวเล็ก ผิวขาว นมใหญ่ จะให้ผลักออกไปเสียดายแย่ สุดท้ายก็เลยจูบตอบ ไม่วายยังสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนตวัดรัดเกี่ยว หยอกเย้ากับลิ้นเล็กๆ ในโพรงปากของเธออย่างหนักหน่วง ทำเอาซะร่างเล็กนั้นแทบอ่อนยวบในทันทีที่ถูกเรียวลิ้นร้อนดูดกลืนวิญญาณของเธอไป

“อื้ม”

จ๊วฟ จ๊วฟ!!

หมับ!!

“อื้อ!” แขนแกร่งโอบรอบเอวเล็ก ตามด้วยอุ้มร่างที่ขาอ่อนเกือบร่วงลงพื้นคาบเอวสอบและเกี่ยวเอาไว้ ก่อนที่จะหมุนตัวแล้วดันร่างของเธอจนแผ่นหลังชิดกับประตู

แน่นอนว่าจากที่เป็นคนเริ่มเกม ทว่าตอนนี้กลับเป็นเธอเสียเองที่ตามเกมเขา จึงค่อนข้างตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย แถมท่าของเธอในตอนนี้ก็โคตรที่จะล่อแหลม ด้วยความกลัวตกก็เลยเผลอใช้ขาทั้งสองข้างรัดเอวเขาเอาไว้แน่น สองแขนที่เกาะไหล่ของเขาเอาไว้มั่นตอนแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นทุบ หวังให้เขาปล่อยเธอลง

“นี่...”

“เธอเริ่มก่อน”

ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!

แรงสั่นสะเทือนจากคนสองคนด้านในที่พยายามขัดขืนกัน มันทำให้สองคนด้านนอกเข้าใจผิด คิดว่าทั้งคู่บรรเลงเพลงรักที่ดุเดือดจนบานประตูสั่น ทั้งที่ความเป็นจริง เฟอร์พยายามใช้มือดันหน้าอกเขาออก แต่พะพายกลับรวบมือเธอขึงไว้กับประตู ด้วยเพราะเธอพยายามขัดขืน เลยทำให้มันเกิดเสียงที่ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดขึ้น

“ฉันเสียเงินไปตั้งสามแสน ช่วยเป็นงานหน่อย” เสียงกระเส่ากระซิบที่ข้างใบหูของเธอ ตามด้วยพ่นลมหายใจใส่ซอกคอของเธอจนร่างเล็กต้องหดคอหลบ

“อ๊ะ...แต่ฉัน...อื้ม” ประโยคหลังถูกคนตัวสูงกลืนมันลงคอด้วยจูบของเขา และพยายามใช้มือข้างหนึ่งปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออก โดยมีเฟอร์ขัดขืนมันอยู่แทบตลอดเวลา ซึ่งมันพานทำให้คนมีอารมณ์อย่างเขา เกิดหงุดหงิดขึ้นมา

ก็ไม่เข้าใจว่าจะดีดดิ้นอะไรนักหนา สาวๆ ก็ต่างพากันหลงใหลลีลาเขาทั้งนั้น และไม่ใช่ว่าเขาจะเอาใครง่ายๆ คนที่ซื้อมาก็ต้องคัดกรองมาอย่างดี ต้องสะอาด ตรงสเปค และที่สำคัญ ไม่มีพันธะให้ต้องน่าปวดหัว

ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!

เสียงประตูยังคงสั่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากการกระทำของทั้งคู่ จนสุดท้ายบุคคลที่อยู่ด้านนอกก็จำต้องถอยทัพกลับไป

“ไอ้บ้า...ปล่อยฉันนะ...ฉันไม่ได้ขายตัว!”

“ฉันไม่สน ฉันจ่ายเงินไปแล้ว สิ่งเดียวที่เธอควรทำคือ วาดลีลาให้คุ้มกับเงินของฉันที่เสียไป” แค่โดนเพื่อนหักหลัง ก็ช้ำใจพอแล้ว นี่เธอยังต้องมาเสียซิงให้ไอ้บ้านี่อีกเหรอ รับไม่ได้อย่างแรงเลย

“ฉันจะจ่ายค่าตัวให้นายเดี๋ยวนี้แหละ”

“เธอจะอะไรนักหนาเนี่ย เธอไม่รู้หรือไงว่ามีสาวๆ ต่อแถวอยากจะได้ฉันเป็นขบวนเลยนะ”

“นี่ แล้วฉันควรจะดีใจหรือไง นายไม่ใช่สเปคของฉันเลย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” พยายามผลักและทุบไปที่ไหล่เขาอย่างแรง หวังให้เขาปล่อย

“ว้อท! อย่างฉันเนี่ยนะ ไม่ใช่สเปคเธอ” ความหล่อให้ร้อย มั่นหน้าให้พะพายไปเลยแปดล้าน ด้วยความที่ดีกรีความหน้าตาดีมันทำให้เขาค่อนข้างที่จะมั่นใจมากๆ เลย ว่าเขาก็พอตัวอยู่เหมือนกัน จะเป็นไปได้ไงว่าเขาไม่ใช่สเปคยัยนี่ สาวๆ ครึ่งค่อนมหาลัยอยากจะได้เขาเป็นเบือ แต่เธอกลับบอกว่าเขาไม่ใช่สเปคเนี่ยนะ!! มันเอาอะไรทำตาวะนั่น เขาคิด

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่ใช่สักนิด” แล้วดูสายตาที่เธอมองมาสิ เออเชื่อก็ได้ว่าไม่ใช่สเปค ไม่ต้องทำหน้ารังเกียจเหมือนเขาเป็นขี้ขนาดนั้นก็ได้มั้ง เสียเซลฟ์หมด

พรึ่บ!!

“โอ๊ย!! ไอ้บ้า ปล่อยมาได้เจ็บนะ” พูดไม่เข้าหูนิดเดียวถึงขนาดโยนเธอลงพื้นเลยเหรอ ก็เธอพูดความจริงผิดตรงไหน

“จ่ายเงินฉันคืนมาสามแสน”

“ผ่อนจ่ายได้ไหม มีไม่พอ” เธอต่อรอง และบอกออกไปตรงๆ ว่าเธอไม่มีให้ตามที่กำหนดตอนนี้

“ไม่ได้ ฉันจะเอาคืนตอนนี้ ถ้ามีไม่ครบก็ต้องจบที่เตียงเท่านั้น”

“แต่เมื่อกี้นายจูบฉัน ฉันคิดค่าจูบเมื่อกี้แสนหนึ่ง”

“นี่ยัยหมากระเป๋า เธอจูบฉันก่อนนะ ฉันไม่คิดค่าจูบฉันคืนก็บุญเท่าไหร่แล้ว”

“บ้าเอ๊ย นี่ฉันเจอกับครอบครัวมหาประลัยอยู่หรือไงวะ” อุทานกับตัวเองด้วยความไม่พอใจ ทั้งพี่ทั้งน้องเลย บ้านนี้มันเป็นอะไรกันไปหมด

ติ้ง!!

เรย์ : เป็นไงมึงเฟอร์ดาวโรงแรม แบ๊วๆ ใสๆ น่ารักขยี้ใจไหม

พะพาย : แบ๊วๆ ใสๆ หน้ามึงอะ มึงดีลตัวอะไรมาให้กูเนี่ย

เรย์ : เอ้า ไม่ถูกใจมึงเหรอ หรือยัยนั่นไม่เป็นงานวะ

พะพาย : ยัยบ้านี่โดนเพื่อนหลอกมา มึงติดต่อเพื่อนยัยนี่ให้กูเลย กูจะเอาเงินคืน

เรย์ : เออๆ เดี๋ยวกูจัดการให้ แต่ถ้ามึงไม่เอา ยกมาทางนี้ได้นะ กูชอบ

พะพาย : ขนาดกู ยัยบ้านี่ยังบอกไม่ใช่สเปค กับมึงกูว่าคงหยีหน้าใส่ชัวร์ๆ

ประโยคหลังแอบบัพเพื่อนอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่ว่าเรย์หน้าตาไม่ดีนะ แต่ทรงเพื่อนๆ แก๊งเขา ก็พอๆ กับเขานั่นแหละ ถ้าพูดถึงคณะวิศวะการบินแล้วล่ะก็ พูดแบบไม่อวยเลยว่าแก๊งเขาคือเบอร์1เลยล่ะ แต่ทำไม๊ ทำไม ยัยเตี้ยนี่ถึงบอกว่าเขาไม่ใช่สเปค นี่ยังงงอยู่เลย

“จะพิมพ์คุยอีกนานไหม ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปได้แล้ว”

“นี่เธอไล่ฉันเหรอ เธอยังมีคดีติดตัวอยู่นะเรื่องที่เธอมากินมาอยู่ มาใช้รถน้องฉันน่ะ” พะพายละสายตาจากจอตรงหน้า ก่อนที่จะหันไปพูดกับเธอด้วยความหัวเสีย

“เรื่องของครอบครัว ฉันไม่ขอยุ่ง แล้วอีกอย่างนะ ถ้าอยากรู้อะไร ไปเคลียร์กันเองได้ไหม ฉันไม่เกี่ยว”

หมับ!

“บอกมาว่าเธอกับยัยฟ้าคิดจะทำอะไรกันอยู่ ถ้าเธอไม่พูด ฉันจะยัดเยียดตัวเองให้เธอจนกว่าจะยอมพูดเดี๋ยวนี้แหละ” มือหนาคว้าหมับไปที่ใบหน้าสวยหวานจนหน้าตอบ พลางเค้นเสียงต่ำเอ่ยถามเธอ

“อื้อ...ไม่บอก...ก็บอกแล้วไงว่าอยากรู้ไปเคลียร์กันเอง” แม้ว่าเธอจะรักตัวกลัวตายแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางผิดสัญญาต่อยัยเด็กนั่นเด็ดขาด เธอไม่มีทางตัดช่องทางทำมาหากินของตัวเองแน่นอน

ข้อเสนอของยัยเด็กโง่นั่นน่าสนใจจะตาย แล้วดูของที่ยัยนั่นให้เธอใช้แต่ล่ะอย่างสิ ถ้าจำต้องรักษาความลับแล้วแลกกับทุกอย่างที่เธอต้องการ มันคุ้มอยู่แล้ว แต่ไอ้บ้านี่อะไร มาข่มขู่หวังให้เธอบอกความลับ ลองมาคิดๆ ดูแล้ว ถึงเธอบอกไปก็มีแต่เสียกับเสีย เผลอๆ ความลับแตก สวรรค์เหล่านี้หายไปในพริบตาเดียวทำไง โพสต์อวดคนอื่นไปแล้ว ขืนต้องกลับไปอยู่คอนโดเก่ามีหวังโดนนินทาแน่ๆ เสียหน้าพอดี

“ปากแข็งใช่ปะ ได้...งั้นเจอของแข็งงัดปากหน่อยเป็นไง” ไม่พูดเปล่าคนหน้ามึนตีบทโหด เตรียมปลดเข็มขัดกางเกงออกหวังขู่ให้เธอกลัว