Mr.Vamplus Bride

CHAPTER 2

Chapter TWO

Napakunot noo ako habang nakatitig sa lalaki sa harap ko.

Mapupulang mata. Mapuputing balat. Parang galing Twilight pero local version. Walang sparkling effect, pero may lakas ng loob magsuot ng trench coat sa Pilipinas. Sa tag-init. Gabi nga, pero still—mainit pa rin!

“Sumama ka na sa akin. Magsisimula na ang lahat,” sabi niya ulit, serious na serious, parang bida sa w*****d na may kasamang thunder sound effect. Kulang na lang background music.

“Wait, teka lang kuya,” sagot ko habang tinataas ang isang kilay. “Nagpakilala ka ba muna bago mo ko i-kidnap?"

Nagulat siya. Napatingin sa paligid. Akala siguro may bodyguards ako. Wala. Lamok lang meron ako. Marami pa.

“I am Prince Lazarulan. Anak ng Hari ng Kadiliman, tagapagmana ng Trono ng Bampira sa Silangan—”

“Cut! Cut! Wait, wait, rewind mo nga,” sabat ko, sabay taas ng kamay. “Prince... ano nga uli? Rulan?

Basang basa sa rulan ganun?

something?”

“lazarulan ,” ulit niya, this time mas seryoso, mas malalim ang boses. Akala mo si ted failon sa radio singko. “Hindi mo ba naramdaman ang tawag ng dugo? Binalaan ka na ng libro. May koneksyon ka sa amin.”

Saka niya hinila ang kamay ko kaya at balak dalhin sa kung saan kaya naoa sigaw ako ng c****x to the max

"Wahhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

At pag mulat ko ay Napasinghap ako dahil nasa loob na ako ng sasakyan ko sa loob ng sasakyan. Para akong sinapian na ewan. Tumigil ang pagdugo ng sugat ko sa hindi maipaliwanag na dahilan. Pagtingin ko sa black book, ang pahinang nalagyan ng dugo ay may unti-unting lumilitaw na mga letra.

Hindi ito ordinaryong sulat—mukhang sinaunang baybayin at mga simbolong tila alchemy at vampire runes ang hitsura. Pero ang nakakapagtaka, unti-unti ko itong na-iintindihan.

"Sa pagbubukas ng dugo, muling magigising ang Prinsipe ng mga Anino. Siya ay iyong tanikala’t paglaya. Ika'y tagapagmana ng panata ng kadiliman."

Biglang nag-flash ang headlights sa harap ko—may parating na sasakyan.

Mabilis kong isinara ang libro at inilagay sa bag. Sumilip ako sa bintana. Isang itim na SUV ang dahan-dahang huminto sa tabi ko. Bumaba ang lalaki—matangkad, nakasuot ng itim na trench coat, at may makakapal na salaming kulay itim sa kabila ng gabi.

“Colleen Rodriguez?” tanong nito, malamig ang boses.

Napakunot ang noo ko. “Yes…?”

Tinanggal niya ang salamin. Doon ko nakita ang mapupula niyang mata.

Pareho… ng nakita ko sa libro.

“Sumama ka na sa akin. Magsisimula na ang lahat.”

Napakunot noo ako habang nakatitig sa lalaki sa harap ko.

Mapupulang mata. Mapuputing balat. Parang galing Twilight pero local version. Walang sparkling effect, pero may lakas ng loob magsuot ng trench coat sa Pilipinas. Sa tag-init. Gabi nga, pero still—mainit pa rin!

“Sumama ka na sa akin. Magsisimula na ang lahat,” sabi niya ulit, serious na serious, parang bida sa w*****d na may kasamang thunder sound effect. Kulang na lang background music.

“Wait, teka lang kuya,” sagot ko habang tinataas ang isang kilay. “Nagpakilala ka ba muna bago mo ko i-kidnap?"

Nagulat siya. Napatingin sa paligid. Akala siguro may bodyguards ako. Wala. Lamok lang meron ako. Marami pa.

“I am Prince Zephyrus. Anak ng Hari ng Kadiliman, tagapagmana ng Trono ng Bampira sa Silangan—”

“Cut! Cut! Wait, wait, rewind mo nga,” sabat ko, sabay taas ng kamay. “Prince... ano nga uli? Zeffy something?”

“Zephyrus,” ulit niya, this time mas seryoso, mas malalim ang boses. Akala mo DJ ng FM radio. “Hindi mo ba naramdaman ang tawag ng dugo? Binalaan ka na ng libro. May koneksyon ka sa amin.”

At akmangkukunin niya ako ng sumigaw ako

Wahhhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!! sumigaw ako na parang nasa horror movie na naka kita ng multo the only difference ay mas mukha pa akong multo kesa sa kaharap ko.

" Caugh! Caugh!! Ugh... what the hell was that?” nagising lang naman ako sa isang bangungot.Ng maramdaman ko na naman ang pagtulo ng dugo sa sugat ko. Aba't kanina pa to ahh!!! Baka naman maging anemic na ako nito!!bulong ko habang pinipilit tapusin ang pagta-tissue sa sugat ko. Pero kahit gano’n, tuloy pa rin ang pag-agos ng dugo. Pero Kakaiba talaga ang sugat . ayaw tumigil. Pangarap niya ata maging water falls.

Sumulyap ako ulit sa libro—na ngayon ay parang sponge sa dami ng dugo. I mean, literal. ‘Di ko alam kung anong papel ang ginamit pero hindi siya normal. Nang bigla na lang—PSSHHHH!

Umiilaw ang libro. As in, parang Christmas lights na pula na may halong violet. Tapos may parang hologram na mga letra na tumataas mula sa pages. WHAT. THE. FUDGECAKE?!

Bago pa ako makatakbo palabas ng sasakyan, BOOOOM!—may sumabog sa harapan ko. Putek. Hindi pala ako nanaginip. May literal na usok at apoy na parang from Harry Potter x The Ring.

At mula sa usok... may unti-unting lumitaw na lalaki. Nakaitim. Maputla. Pula ang mata. At may abs. Yes. ABS. Kahit medyo nagpa-panic na ako, I must admit... parang Calvin Klein model na galing impyerno ‘tong nilalang na ‘to.

“W-who are you?!” tanong ko habang hawak ang upos ng tissue sa sugat ko, na now pa lang humihinto sa pagdugo.

Ngumisi siya. The nerve!

“I was summoned,” sabi niya in a deep voice na parang kinopya sa old-school teleserye. “By your blood... Colleen Rodriguez.”

Hala! Kilala din niya ako .wahhhhb nababaliw naba ako????

WHAT. THE. BLEEP.

Paano niya alam pangalan ko?! Ganun naba ako fa fabolous at famous para pwede na akong ma search sa Google ?! Or baka may f*******: group baka nag viral ako ng di ako aware?pwede pwede"tatango tango akong napa hawak sa may chin ko.

“Wait, excuse me—na-summon kita? Sa dugo ko? Dude, ehh hindi ka naman genie! Pina prank mo ata ako ehh ” sagot ko habang pilit na hindi magpaka-freak out sa harap ng bampirang may abs.

Lumapit siya slowly, very aesthetic horror ang peg. “You have awakened the binding blood... from the lineage you never knew you had.”

“Okay, stop. Pause. Lineage?! Anong klaseng ‘Anak ni Juan Tamad meets Twilight’ to?” napalakas ang boses ko habang pilit i-process ang mga nangyayari.

Pero di siya natinag.

“I am Prince Aldridge.. heir to the crimson Throne. And you... are my destined key.”

“Key? What am I, susian ng multo?!”

Sa loob-loob ko, gusto ko na lang magpatawag ng barangay tanod. Kung may tawag para sa exorcism hotline, natawagan ko na sana.

Pero bigla niyang tinuro ang sugat ko.

“That mark will never fade... until the blood pact is completed.”

Tumingin ako. Tangina. May tattoo?! Hindi ito dati nandito! May design ng crescent moon na parang may mata sa gitna—kinda cool pero also majorly creepy.

I froze. Tapos napansin ko, umiiyak na pala ako. Not because I’m scared. But because this means... lahat ng weird dreams ko, lahat ng pakiramdam na “pamilyar” sa Pilipinas... baka may dahilan?

At bago pa ako makapagtanong ulit, biglang nag-iba ang hangin. May tumunog na parang kampana. Tumingin si Aldridge sa paligid. Nagbago ang ekspresyon niya.

“They’ve sensed your awakening,” mahina niyang sabi. “We must go. Now.”

“Wait, wait—GO WHERE?!”

Pero bago ko pa siya makwestyon ulit... binuhat niya ako. BRIDAL STYLE.

“WAAAAAAAAAAAAHHH !!!!"

Binuksan ang isang mata

"Hala bat di ka nawawala? --_____^

Mr.prince kineme reaction." -_______-???"

Tas bigla nalang niya ako binuhat

"Wahhhhh PUT ME DOWN!!—hindi ako comfortableeeeee!”reklamo ko

At ang huli kong nakita bago ako mawalan ng ulirat ay ang pagtalon niya... pataas sa ere. Tulad ng mga nakikita sa anime. Pero ito? Totoong-totoo. Amoy ko pa nga ang pabango niyang parang... dugo at dark chocolate?