Mr.Vamplus Bride

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. _____ chapter 1 Ngayong araw ay ang pagdating ko rito sa pilipinas ito ang unang tapak ko sa lugar naito pero hindi ko maipagkakaipa ang pamilyar na pakiramdam na tila ba nakapunta na ako rito pero I'm pretty sure naman na Hindi pa.Kung nagtataka kayo kung bakit I'm ALMOST fluent sa pag speak ng filipino language it's because of a promise .pangakong rason din kung bakit ako nag punta dito sa pilipinas then suddenly my phone rang,at pag tingin ko sa phone ko bumungad ang pangalan ni Meachela my sister-friend- manager, She's a full blooded filipina pero pareho na kaming lumakibsa L.A. "How are you?" "Heto ok lang kaka baba kulang sa airplane at heto hinihintay ang laugage ko sabi ko habang naka tutok ang laningin sa laugage ko na iiscan. " ahhh ok, I got to go my New Boss i calling me already,bye take"sagot naman niya at hindi na niya hinintaya ng sagot ko bago jiya pinatay ang phone pero understand naman na yun sa uri ba naman ng trabaho niya. hanggang sa may kumalabit sakin isa iyong dalagitang naka itim ang damit. "yes? "Ar - u A- C-colleen Rodriguez ?"tanong nito sakin "yes i am Colleen, why?" " i-am J-jolina I'm. da wan to petch u here",sabi nito habang may binabasang kapirasong papel.At dahil napansin kong hirao ito sa pag ienglish ay "You know i can understand and speak tagalog naman ehh,kaya pwede mo akong tagalogin"sabi ko ,kitang kita ko naman kung papaano lumiwanag ang mukha niya dahil sa sinabi ko.Sumama ako sa kanya kase siya raw yung inutusan ng Private investigator that i hired.Daughter daw siya siya baranggay Captain kung saan na katira ang grandmother ko.Nakwento rin nitong malala na ang kalagayan ng grandma ko that's why they took her to yesterday to tge nearest hospital. Jolina is really madaldal she has a lot of story pero isa lang ang tumatak sakin that my grandmother has been waiting for me for a long time. we arrived at hospital after an hour,nakilala ko si Mang Domeng the baranggay chairman and jolina's father.at makungkot niyang sinabing wala na daw ang aking lola.Halos mawalan ako ng lakas havang sinasabi niya sakin ang nangyari.damn!kung sana noon ko pa siya hinanap ay for sure i can still meet her . FAST FORWARD!! Ngayong araw inilibing si lola at dapat nasa kwarto ko na ako ngayon nagpapahinga because sobrang napagod ako sa araw na ito .but here I am sitting by the side of the road.Nasiraan kase ako ng kotse , super nakaka inis talaga kase ka bibili ko palang nito nga twao day ako pero sira na agad!! and Gosh !!!!,kung minamalas nga naman ako ay ni isang sasakyan ay walang dumadaan.At idagdag mo pang sobrang daming lamok .kaya bago pa ako tuluyang magka dengue ay pumasok na ako sa sasakyan .i have no choice kung Hindi magpalipas ng gabi rito. i tried to sleep but i can't , maybe because it's to early or I'm not really comfortable in my position right know but i really don't have an idea kung paano papalipasin ang gabi then something cought my attention it was the black black book that jolina gave me before ako umalis sa kanila kanina. i open the book pero mga letter na kakaiba ang bumungad sakin,ayaw ko na sanang tuluyang basahin because Hindi ko naman talaga naiintindihan pero I don't know kung bakit parang may nagsasabi na buksan ko at ipagpatuloy ang ginagawa ko .the page are all desame hangang sa makarating ako sa page na may book Mark na metal i tried to change the page pero hindi ko talaga magawa kaya ang ginawa ko I hold the book Mark saka pilit nilipat ang page.pero hindi ko inaasahang masusugatan ko. hindi naman ganun kalalim ang sugat pero ang daming blood na lumabas i tried to hold it pero hindi parin mapigilan ang pag dugo nito at maging ang puting pages ng books ay unti unting nagiging pula dahil sa dugo. sa kabilang banda naman ay ......... humagis ang mayordomong nagbabantay sa prinsepe ng mga bampira ng bumukas ang kabaong. ay bumungad ang lalaking nagtataglay ng mapupulang mga mata na may roong matatalas na pangil pero kahit ganun hindi parin maipagkaka ila ang aking kisigan nito . At sa isang iglap ay naglaho ito na parang bula Sa kabilang banda naman… Humagis ang mayordomong nagbabantay sa prinsipe ng mga bampira nang bumukas ang kabaong. Mabilis ang lahat ng nangyari. Isang malakas na ihip ng hangin, at tumilapon ang kandila’t mga gamit sa paligid. Lumikha ito ng nakakabinging tunog—tila bang may isang matandang sumpang nabasag. Mula sa loob ng antigong kabaong ay unti-unting bumangon ang nilalang na noon ay nahimlay sa kadiliman ng mahigit isang daang taon. Namumula ang kanyang mga mata, tila apoy na nabuhay muli matapos ang mahabang panahong pagkalugmok. Ang kanyang balat ay kasingputi ng niyebe, ngunit makikita sa bawat galaw ng kanyang katawan ang kakila-kilabot na lakas na maaaring pumatay sa isang kisapmata. At sa kabila ng lahat ng iyon… Hindi maipagkakaila ang kanyang kisigan. Mahaba ang buhok nitong kulay ginto, kulot sa dulo, at may pagkahulog na tila sinadya para ipagmalaki ang mala-diyos niyang mukha. Ang labi niyang may bahid pa ng dugo ay parang nanunukso habang bahagyang nakakurba. Tila siya isang nilalang na likha mula sa imahinasyon—pero totoo. Buhay. Isang iglap. Naglaho siya na parang bula.