Baran
Sude’nin kayboluşunun üçüncü günü
Yatak odasına giremiyordum. Üç gündür uyuduğum tek an kafamı koyduğum masada uyuyakaldığım zamandı. Sude’den ne bir iz ne bir haber vardı. İşin içine tanıdığımız komiserler de girmiş. Ülkede ki otellerin, hastanelerin, karakolların altını üstüne getirmiştik ama resmi kayıtlarda Sude’nin adına rastlamamıştık. Artık ne yapacağımı şaşırmış, önüme gelenle kavga eder olmuştum. Bu kadar telaşlanmamın nedeni sadece başına bir şey gelmiş olabileceği değil. Beni bırakmış olabileceğiydi. Ya bir daha yüzümü göremezsem ya görsem bile o beni görmek istemezse. Kendimi affettirebilme imkanı bile bulamayabilirdim. Ne kadar beni sevmezse sevmesin biriyle öpüştüğümü görmek canını kesin yakmıştır yakmasa niye bırakıp gitsin ki hem kız?
Peki ya ben Fişeğimi biriyle
