Yazasın anlatımından devam,
.
.
Suna hastene ameliyathanesinin önünde evden bir kaç korumayla, amcasını bekliyordu. Dedesi kalp krizi geçirmiş, doktorlar ilk müdehaleyi yapmıştı. Sonrasında kalbiyle ilgili bir problem olduğunu söyleyip ameliyata almışlardı.
Suna şimdi tek başına bu soğuk hastane koridorunda beklerken hayata dair her şeyi düşünmeyi bırakmıştı. Demek insana bir şey olsa sevdikleri böyle acı çekerdi. Şimdiye kadar Civan ağabeyinden başka kimsenin ölümüne tanık olmamıştı. O zamanlar yaşadığı acının telaşın aynısıydı hissettiği ama insan oğlu unutmaya o kadar meyilliydi ki daha üç sene olmasına rağmen dedesini kaybetme korkusunu hissetmeden aynı acıyı daha önce yaşadığını unutmuştu. Dedesini öyle gördüğünde çok korkmuştu. Dedesi yaşlı da olsa gününü görmüş, devranını sürmü
