Aşk; topuklarından etine kadar işlemiş bir nasırdır; ya canın acıya acıya adım atacaksın, ya da canını acıta acıta söküp atacaksın. Mevlana'nın sözüydü ve tamda benim için öyleydi. Demirleyken canım açıyordu, Demir yokken de açıyordu. Ne kadar verirsem vereyim canım yanıyordu. Sanki ölüyorum ama gören yok. Güçlü gibi görmüyorum diye herkes gamsız, asla ağlamaz, canı yanmaz zannediyor ama gerçek öyle değil.
Gerçek benim yatağa girdiğimde yanan canım, gerçek benim gizlice akıttığım gözyaşlarım. Gerçek benim acımdan avazım çıktığı kadar bağırmam rağmen kimsenin duymaması. Sonra bunları kimse görmeyince ve asıl doğru olan söz görmek istemeyince hemen bu duygusuz diyorlar ama asla kimse kendi söylemiyor. Sabah uyandığım da Demir gitmişti ve ben gidişini duymamıştım. Demir iyi değildi bunu göre
