Her kalbin bir gölgesi vardı ve o gölge her zaman, her güneşte insanı gölgelemez. Bazen hiç umursamadan güneşten kavrulmamızı izleye biliyor. Benim kalbimde ise babamın gölgesi yıllar öce düşmüştü ama o gölgenin hiç bir şekilde beni koruduğunu ve gölgelendiğini görmemiştim ama Selim benim kalbime yeni düşen bir gölge olmuştu ve kendimi o gölgenin altında huzurlu ve güvende hissediyordum, ilk kez ben bir gölgenin altında kaldığım için memnundum.
Selim'in bana getirdiği çiçekleri önce bir vazoya koyup içine de biraz su koyup hemen yatağımın baş ucuna koymuştum.
Odam benim sığındığım, saklandığım alan olduğu kadar kendimi en huzurlu hissettiğim yerdi de aynı zamanda.
Bütün günümü odada geçirdiğim zamanlarda, bazen bu duruma babam kızıyordu ama daha sonra gözüme görünme git odana deyip yeni
