Başımın ağrısı bir türlü geçmek bilmemişti. Ne zaman başladığını hatırlamıyordum ama sanki bütün gün beynimin içinde zonklayan bir baskı vardı. Büyük ihtimalle tansiyonum çıkmış ya da düşmüştü. Yüzümdeki halsizlik o kadar belirgindi ki, Ufuk bir tanıdığını aramıştı. Şimdi de onun gelmesini bekliyorduk. Esma ne kadar hastaneye gitmemiz gerektiğini söylese de Ufuk ısrarla, “Gelecek olan çok iyi doktor,” diyordu.
“Bu böyle olmaz, Defne. Hastaneye gitmemiz gerekiyor,” dedi Esma kaygıyla.
“Haklısın ama kalkamıyorum. Ayağa kalkınca başım dönüyor, midem bulanıyor.”
Elinin tersiyle alnıma dokundu. “Stresten dolayı olmuştur.”
Bence de öyleydi. Bugün yaşadıklarımın vücuduma da vurması şaşırtıcı değildi. Odanın kapısı açıldı. Ufuk içeri girdi, yanında sırtında çanta olan genç bir kadınla birlikt
