Alt kata indim. Salonla birleşik olan büyük yemek masası doluydu. Gülnur, masa başında oturuyordu. Esma onun yanında, Ufuk karşısında. Vural, mutfaktan tabakla dönüyordu. Gözüm hemen o tarafa kaydı ama göz göze gelmemeye çalıştım.
Gülnur beni görünce hemen kalktı.
“Gel, otur Defne,” dedi. Sandalyeyi biraz çekti.
Bir şey demeden yanına yürüdüm. Sandalyeye otururken etrafıma bakmadan hareket ettim.
Gülnur önüme bir kâse çorba koydu. Kaşığı elime verdi. “İç,” dedi sadece.
“Sağ ol,” dedim kısık bir sesle.
Kaşığı dudaklarıma götürmek üzereyken Toprak gelip tam karşıma oturdu. Ne masadakilerle göz göze geldi ne de bir kelime etti. Sandalyeyi kendine çektiğinde hiçbir yer sürtünmedi, sesi bile dikkatliydi. Sanki bu sofraya oturmak istemiyor gibi değil, varlığını göstermemek ister gibiyd
