Defne'nin kalbi öyle hızlı atıyordu ki sanki bir çığlık gibi bedenine yayılıyor, damarlarının içinden yankılanıyordu. Doktorun masasında oturuyordu ama dizlerinin titremesinden dolayı koltuğun ucuna sıkışmış gibiydi. Elleri istemsizce çantasının sapında dolanıyor, gözleri ısrarla doktorun dudaklarını okumaya çalışıyordu.
“Yani… şey, hamile miyim? Gerçekten mi? Ben şu an gerçekten hamile miyim?”
Sesindeki titreme ne korkudan ne kaygıdandı bu kez. Saf, tertemiz bir heyecandı.
Doktor gülümsedi, bilgisayar ekranına son kez göz gezdirip dosyayı kapattı.
“Evet, hamilesiniz Defne Hanım. Tebrik ederim.”
O cümle bir anda her şeyin üstünü örttü. Tüm korkuların, endişelerin, geceleri içini oyan o sessiz dua seslerinin.
Defne bir an yerinde oturdu, sonra ayağa fırladı. Gözleri büyümüştü, dudakla
