Tulip 11
605 Words
Tulip 11
“สวัสดีครับ เดี๋ยวไปถึงแล้วจะพาไปกินของอร่อย” พี่ที่ชื่อพี่คริสเอ่ยบอกฉันพยักหน้ารับและยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มเงียบ ๆ มือข้างหนึ่งหยิบครัวซองที่เพื่อนส่งมาให้ ฉันแกะก่อนจะส่งให้เพื่อนหนึ่งชิ้น อย่างน้อยก็ต้องชิมแล้วก็คุยกับคนดูบอกคนดูไง เพื่อนชิมหนึ่งคำก็ส่งคืนมาให้จากนั้นฉันก็ส่งอีกชิ้นให้เพื่อนและตัวเองนั่งกินชิ้นแรกไปเรื่อย ๆ มือข้างหนึ่งก็ถือโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความคุยกับพี่สาวที่ส่งมาบอกว่าเย็นนี้พ่อจะมากินข้าวด้วย ฉันกดถ่ายรูปแล้วส่งให้พี่ดูด้วยว่าตอนนี้กำลังรอขึ้นเครื่อง
“อันนี้อร่อยนะ” ไข่มุกยื่นครัวซองช็อกโกแลตมาให้ฉันได้ชิมด้วย
“อื้อ อร่อย” พยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อน เรากินเสร็จก็ใกล้เวลาขึ้นเครื่องพอดี ระหว่างเดินไปขึ้นเครื่องเพื่อนก็ถ่ายวร็อกไปเรื่อย โดยมีพี่โอเชี่ยนและเพื่อน ๆ ของเจ้าตัวเดินตามอยู่ด้านหลัง กระทั่งถึงที่นั่งทุกคนก็เดินไปยังที่นั่งตามบุ๊กกิ้งของตัวเอง เมื่อถึงที่นั่งฉันก็เตรียมจะยกกระเป๋าตัวเองเก็บที่ช่องเก็บสัมภาระแต่ยังไม่ทันจะได้ยกก็มีคนช่วยยกกระเป๋าของฉันไปเก็บใกล้ ๆ กับกระเป๋าใบที่เขาเพิ่งจะยกขึ้นไปวาง
“ขอบคุณค่ะ” ฉันเอ่ยขอบคุณคนที่ช่วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะขยับเข้าไปนั่งที่เบาะของตัวเองที่อยู่ด้านในสุด โชคดีมาก ๆ เลยล่ะ ฉันชอบนั่งติดหน้าต่างมากเพราะจะได้มองเห็นวิวข้างนอก แต่ไม่คิดว่าพอขยับเข้าไปนั่งคนที่ช่วยยกกระเป๋าจะขยับเข้ามานั่งเบาะตรงกลางข้างฉัน แล้วถัดไปถึงเป็นพี่คริสที่นั่งอยู่
“...” ตอนนี้ ตอนที่ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากอีกฝ่ายฉันก็แทบจะกลั้นหายใจ ไม่ได้พิมพ์ขวัญอย่าไปคิดอะไรมาก อย่ากังวล นิ่ง ๆ ไปก่อน
“...” ระหว่างเราไม่มีใครพูดอะไร
จังหวะที่เครื่องเทกออฟฉันหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปสองสามรูปก่อนจะเก็บไว้ดังเดิม พร้อมนอนค่ะ กว่าจะถึงภูเก็ตอีกตั้งหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ นู่นเลย หลับเอาแรงก่อนดีกว่า
“ยังไงกับน้อง เห็นจ้องตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ”
“เงียบเถอะน่า”
“ก็ตลอดมึงน่ะ ผ่านมาตั้งกี่ปี”
“รอให้มันดีขึ้นก่อน กูไม่อยากดึงเขาเข้ามาตอนนี้”
“เออ ๆ กูจะนอนละ”
เสียงพูดคุยกันของคนข้าง ๆ กับใครสักคนดังขึ้นให้ได้ยินเบา ๆ ก่อนที่ฉันจะหลับไป ตลอดระยะเวลาที่เดินทางฉันหลับไม่รู้เรื่องเลย แต่พอมีเสียงประกาศจากกัปตันฉันก็รู้สึกตัวตื่นพอดี พร้อมกับศีรษะที่เอนเอียงไปซบไหล่คนข้าง ๆ ที่เขาเองก็ยังหลับอยู่เช่นเดียวกัน
ฉันค่อย ๆ ขยับออกห่างจากเขาอย่างน่าขายหน้า จู่ ๆ ก็ไปหลับซบไหล่เขาแบบนั้นน่าอายที่สุดเลย เมื่อกลับมานั่งตรง ๆ เรียกสติให้ตัวเอง ฉันก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อคนข้าง ๆ ค่อย ๆ ล้มตัวลงมาซบไหล่ฉันแล้วนิ่งไป
แล้ว...แล้วที่ฉันขยับออกห่างจากเขามันเพื่ออะไรกันล่ะหากเขาจะตามเข้ามาซบไหล่ฉันแบบนี้ พี่พิมพ์ช่วยหนูด้วย! หัวใจหนูจะวายแล้ว ช่วยหนูด้วย!
- Writer
