And She Never Heard From Him Again (Tagalog Romance)

Chapter4

Jorjette

That freaking woman.I know she did this on purpose.She knows i have a huge project at hindi 'to biro.Pero ang labanos na babaeng yun nakuha pa 'kong irekomenda sa lincoln company na yun.Shit, ano pa nga ba ang magagawa ko? di ako pwedeng tumanggi kung hindi, masisira lang ang plano ko.I have no choice but to accept it.May araw ka rin sa'kin Lorena,Kayo ng anak mo.

Tahimik ang buong kwarto.Ang lamesa ay puno ng rolled blue prints.Ang white board ay puno ng floor plan sketches.Structural flowcharts, at sticky notes.

For the last two hours, my team has been locked in an intense debate over the sightlines and load-bearing columns for the new pavilion project. The initial momentum has officially worn off; shoulders are slumping, markers are capping, and someone has been clicking a pen for five minutes straight.

Isang mabigat na buntong hininga ang pinakawalan ko.I step back from the whiteboard, drop my marker onto the tray, and look at the tired faces around the table.

“Alright, team—markers down, laptops down. Mandatory twenty-minute break starting right now."

Anunsyo ko.

“Yun oh! thank you boss.”

Saad ni Leo.

Maya pushes her chair back.

“Hay makakainat din sa wakas! if I look at this floor plan for one more second, the grid lines are going to be permanently burned into my retinas.”

Saad ni Maya habang malakas na nag tawanan ang iba.Maging ako ay napangiti na rin habang naiiling.

“I'm grabbing a snack my bossfriend. Want anything?”

Maya asked.My bestfriend since highschool.

“No, i'm good.Sige na grab a coffee na din papikit na yang mata mo.Pipitikin ko yan kapag tumuluyang pumikit yan mamaya.”

Ngumuso ito at aktong tinakpan ang mga mata na tila pinoprotektahan ito.Patakbo itong lumabas ng room.Napangiti na lang ako at umiling.I think i need a fresh air para makapag isip.Agad kong kinuha ang bag ko.Tinungo ang elevator at sumakay papuntang roof deck.

Malamig na hangin ang sumalubong sa'kin pagbukas ko ng pinto. As usual, unti unting nag aalisan ang mga empleyado.Babati sila pero nag sisipulasan rin naman paalis.

“Tss, parang mga ewan.Hindi naman ako si daddy at yung kabit n'ya na kailangan yukuan at katakutan sa tuwing darating.”

Saad ko habang pagod na umupo at sumandal sa bench.Napapikit ako sa malamig na hangin na dumarampi sa balat ko.Napamulat ako nang marinig ko ang kumukulong tunog ng sikmura ko.I haven't eaten yet.Dali kong kinuha ang bag ko at inilabas ang sandwich na inabot sa'kin ni yaya Minda kaninang umaga.Gustuhin ko mang mag almusal kanina mas pinili ko na lang na hindi.Dahil pababa pa lang ako ng hagdan dinig ko na ang boses ng dalawang taong kinamumuhian ko.

“Wait, himala yatang di ko nakikita ngayon si pogi?”

Saad ko habang kumakagat ng chicken sandwich.Inabot ko ang water bottle at binuksan iyon.Natigilan ako at napalingon nang maramdaman ko ang presensya ng isang tao mula sa likuran ko.Matapos kong uminom ng tubig ay binaba ko iyon sa tabi.Sinalubong ko ito ng nakakalokong ngiti, umayos ako ng upo at umurong upang bigyan ito ng space.Tinatapik ko ang upuan senyales na pinauupo ko ito sa bench.

“Ano Basti baby? magaling na ba yang tenga mo? ohhh, unang araw mo pa lang nung lunes pero two days ka ng nag leave?”

Pang aasar ko.As usual, seryoso lang ang gwapo niyang mukha at walang imik.Salubong ang makakapal na kilay, Ang brown eyes nito, ang malalantik niyang pilik mata at ang perpekto niyang matangos na ilong ang una kong napansin.It’s annoying to admit, but every time I see this person, I always end up noticing every single detail about him.

Pinagpag ko ang mga kamay ko at ngumiti.Sinundan ang pagkilos nito hanggang sa makaupo.Hindi n'ya ako nilingon.Pero may inabot itong brown na paper bag.

“Oh? ano 'to?”

“I'ts your lunch.”

Napangiti ako.Bago ko abutin ang paper bag ay napansin ko ang suot nitong relo.Patek Philippe.

“Ohhh, your watch.”

“It's a knock off.”

Putol nito sa'kin.

“Ohh, i see.”

Nang buksan ko ang paper bag ay bumungad sa'kin ang isang lunch box.Nanpangiti ako habang umiiling.

“Oyyy,siguro kaya mo ko binibigyan nito kasi gusto mo ng maging mabait no?”

Pang aalaska ko habang tinutusok tusok ng index finger ko ang kanyang tagiliran.Pero wala pa din itong reaksyon.Kaya dali ko na lamang binuksan ang lunch box pero...

“What the hell is wrong with you Jorjette Rose!”

Pasigaw nitong sabi.Halos nanginginig ang mga kamay kong pinagmamasdan ang lunch box na tinapon ko sa semento.Bakas ang galit sa mga mata ni Basti nang harapin ako nito.Mabilis nitong hinaklit ang braso ko.

“Mrs. Lorena asked me to deliver this to you because she’s worried about you, since she heard you haven't eaten anything since this morning, and this is how you're going to act? Maybe that's why you behave like that—because your real mother never taught you how to be respectful and grate--

Halos tumabingi ang mukha nito sa lakas ng sampal ko.

“You know nothing about me! How dare you!”

“Oh i know you very well sweet heart.”

Nakapamulsa itong humakbang palapit sa'kin na siyang unti unti kong ikina-atras.Ramdam ko ang bangis sa mga ngiti nito habang haplos ang labi niyang may dugo.

“Your dad told me you're jealous and angry at your sister because you want all the attention for yourself.That's why you always hurt her right?”

Maangas nitong sabi.I chuckeled.

“Hurt her? haha.”

Natigilan ito.

“Oh drop that shit.As i've told you, you know nothing about me and my family.So back off!”

Duro ko sa dibdib nito ngunit nanatili itong di natitinag.He's taller than me kaya naman nakatingala ako sa kanya ng bahagya habang s'ya naman ay bahagyang nakayuko habang nakikipaglabanan ng titigan sa'kin.Sa bawat segundong lumilipas ay ramdam ko ang mabigat na palitan namin ng tingin sa isa't isa.

“Hindi mo matanggap ang pagkamatay ng nanay mo kaya lahat ng frustrations mo sa buhay ay ibinubuntong mo sa pamilya mo.Sa pamilya mong pilit kang iniintindi at sa kapatid mong walang ibang ginawa kundi mahalin ka!”

Halos maikuyom ko ang mga kamay ko sa inis

“Let me tell you this jorjette Rose.The world doesn't just revolve around you.Appreciate those people who cares about you.”

“Hahahahahahahahahha!”

Halos mahawakan ko ang t'yan ko sa kakatawa.Natigilan ito.Umayos ako ng tayo at nilingon ito.

“Don't act as if you know everything about this family.Kung tinatrato ko man silang basura so what? they deserve it anyway.”

Nabalot ng katahimikan ang paligid.Seryoso itong tumitig sa'kin.

“Now I know why your father wants you to have a bodyguard, because you’re a mess that needs to be cleaned up. Trash that shouldn't be allowed to spread anywhere.”

Hindi ko alam.Lumaki naman akong sanay na makarinig ng masasakit na salita mula sa mga tao sa paligid ko.Pero ito, bakit parang may kung anong kurot sa puso ang bawat salitang ibinabato n'ya sakin?

I quickly grabbed my bag and stared at him coldly.

“Tapos ka na ba? kung tapos ka na aalis na 'ko.”

Lumakad ako paalis pero saglit na tumigil at ngumiti.

“You know what? kala ko pa naman matalino ka.Pero, totoo nga ang kasabihan na wag kang babase sa nakikita mo lang.Ang lagay kase dahil mukha kang disente, mabilis kong in-assume na matalinong tao ka.Pero isa ka rin pa lang tanga.Mabilis maniwala sa sabi sabi ng iba.Uto uto kung baga.Yung tipong pagsinabing talon ka sa building tatalon ka talaga.Ganun ka Mr.Basti.”

I said while smirking.