MELODY'S SEDUCTIONS (SPG/R18)

KABANATA 3

Shannie's POV

Pinagmamasdan ko lamang ang bestfriend habang nanonood siya ng interview sa tv, bakas sa kanyang mukha na naaliw siya sa mga reaksyon nito, which is not what i'm expecting from her. Nakangiti siya at pigil ang kanyang pag tawa pero abot tenga naman ang mga ngiti niya.

Hindi ko tuloy maiwasang mag alala sa kanya, sa simula palang pinigilan ko na siya pero tinanggap niya parin ang offer taga 'StarWorld entertainment ' sa pilipinas. Walang pag dadalawang isip na tinggao niya ito, kaya di ko mawari kung ano ang nasa isip niya ngayon. Di na nga ako naka tiis at lumapit na ako sa kanya at umupo sa bakanteng upuan sa harap niya.

"Bff, are you ok?"

Bumaling naman siya sa akin at may ngiti parin sa kanyang labi, kung pagbabasehan mo ang itsura niya noon at ngayon ay anlaki talaga ng pinagbago niya, lalo na ang ugali niya ay nag iba na. Malaki ang pinagbago niya at ang dahilan nun ay ang sobrang sakit na narasanan niya, yun ang nagsilbi para tuluyan na siyang magbago at kalimutan kung ano man siya noon.

"Yeah, i'm totally fine, why do you ask?"

Binalik naman niya ang tuon sa pinapanood, at nagpipigil na naman siya na wag tumawa, hindi talaga ito ang ini- expect kong magiging reaksyon niya, ganyan ba siya kagaling mag tago ng nararamdaman? akala ko ay magagalit at mamumuhi siya sa pag mumukha ng mga tao na nakikita niya ngayon. Alam kong malala yung nangyari sa kanya noon idagdag mo pa yung nangyari sa parents niya, kahit pa 6 years ago na ang nakalipas alam ko andiyan parin yung sakit.

Pero dahil nga sa propisyon niya ngayon ay magaling na talaga siya mag tago ng mga emosyon, saan pa ba't naging best actress siya ng ilang beses dahil sa sobra niyang galing umarte.

Hindi ko inaalis ang titig ko sa kanya kaya nabaling na naman ang tingin sa akin at kunot na ang kanyang noo ngayon.

"What's with that stare shannie?"

she used again her serious face at me, at kapag tinawag niya na ang pangalan ko ay awat na. Madali pa naman mapikon ito.

"Nothing?.."

Patay malisya kong sabi pero iba ang naging tono sa salita ko naging tanong iyon, kaya mas lalong nagsalubong ang kilay niya.

"What are you thinking right now?"

Ngayon naman ay nakataas na ang isang kilay niya.

"Ahmm..meron ka bang plano na..you know.."

I prolonged what i said at siya naman ay naghihintay na tapusin ko ang sasabihin ko.

"What?"

Medyo naiirita na nga siya.

"Wag na nga lang..galit ka na naman.."

Napanguso kong sabi, hindi naman ako worried na magalit siya sa akin dahil kilala ko na siya, ano pa ba't naging mag bestfriend kaming dalawa sa mahabang panahon kaya kilala ko na siya, pero hindi ko na kabisado ang mga pinapakita niyang emosyon, gaya nga ng sabi ko eh sobrang galing niyang magtago.

"Do you mean, maghiganti?"

Napalakpak ko naman ang kamay ko dahil nakuha niya ang ibig kong sabihin.

"Nadali mo rin bff.."

Sumilay naman ang ngiti sa labi niya na nagpawala ng mga ngiti ko, mukhang mas lalo ata akong kinakabahan sa mga ngiti niya ngayon.

Kinuha niya ang wine glass at tinungga ang laman nun pagkatapos ay inilagay niya ulit sa mesa.

"Hmm, what do you think bff? gawin ko kaya?"

Napatanga ako sa tanong niya, di ko alam kung anong isasagot, dahil mukhang nagbibiro lang siya pero kitang kita ko sa mga mata niya ang excitement roon. Oh no!

"No!"

Agad kong nasagot sa kanya, dahilan ng paghalakhak niya, nakanganga parin ako habang pinagmamasdan lang siya ngayon, mukha talaga siyang American dahil sa kulot at blonde niyang buhok pero bagay na bagay sa maganda niyang mukha.

"Ikaw naman, hindi ka mabiro..I was just kidding bff.."

Sabay tawa niya na naman, pero andito parin ang kaba sa dibdib ko, pilit ko nalang sinabayan ang pagtawa niya kahit pilit na pilit ang pag tawa ko.

"Hindi naman ako babalik ng pilipinas para mag higante.."

Natigil na siya sa pagtawa at naging normal narin ang reaksyon niya. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil doon.

"Mabuti namna kung ganoon.."

Sabi ko pa, binalik niya naman ang tuon sa tv kaya napatingin nadin ako doon, ngayon naman ay si Aiden ang ini- interview, sinulyapan ko ang bff ko at kitang kita ko kung paano niya titigan si Aiden ang lalaking minsan niya ng minahal ng buo. Pero hindi ko talaga mabasa ang reaksyon niya ngayon, walang buhay ang bilugan at itim niyang mga mata kaya anhirap basahin kung ano ang emosyon niya ngayon.

"But.."

Napakurap ako sa biglaang pagsalita niya.

"It depends on the situation, bff..I still haven't forgotten what they did, in short ..I still haven't forgiven them.."

Natulala ako sa sinabi niya, nandidilim ang kanyang mga mata ngayon, wala na talagang buhay ang mga ito, kaya mas lalo lang akong kinabahan.

"I will try not to take any steps not to take revenge on them, maybe I can do that.."

Walang kasiguraduhan niyang sabi, kaya kahit anong deliver niya ng sabihin iyon ay hindi parin nakapanatag ng loob ko.

"Let's just say what will happen.."

Dagdag pa niya, napabuntong hininga na lamang ako, dahil kahit di niya derekta na sabihin sa akin na 'I will take revenge' ay ganoon parin iyon, maghihiganti parin siya. May magagawa pa ba ako? hindi ko naman siya masisisi dahil sobra siyang nasaktan, to the point na gusto niya ng magpakamatay dahil narin sabay sabay ang nangyari noon. Kaya hindi ko talaga siya masisisi. Ang gagawin ko nalang ay supportahan siya at kung kailangan kong pigilan na mali na ang ginagawa niya ay gagawin ko iyon, dahil ayaw ko na sa huli ay siya na naman ang luhaan.

Natatakot lang naman ako sa pwedeng mangyari, pero alam ko namang matapang ang bff ko, hindi naman niya malalagpasan lahat ng pagsubok sa buhay niya noon kung hindi siya matapang, kinaya niya ang lahat kahit sobrang durog na siya, bumangon parin siya kahit pakiramdam niya ay patay na ang kaloob looban niya.

Umalis na muna ako at hinayaan ko na lamang siyang manood doon, kailangan niya ding magpahinga, nakasakay kami ngayon sa private airplane niya papunta na nga kami ng pilipinas. At ilang oras nalang ay andoon na kami.

Pag landing namin doon alam namin na dudumogin agad siya ng mga tao kaya kailangan niya ng lakas at dapat fresh parin ang awra niya.

Habang papalapit ng papalapit na nga kami sa pilipinas ay siya namang grabe ng pagkabog nitong puso ko, parang ako ata ang kinakabahan para sa bff ko and as her P.A hindi ako pwedeng umalis sa tabi niya, kaya ito grabe ang kaba ko para sa kanya.