Chapter 2

2024 Words

เธอพยายามติดต่อพ่อและแม่ของเธอ แต่ติดต่อเท่าไหร่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ และจนตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ของเธอหายไปไหน “ หรือว่าพ่อกับแม่ถูกจับตัวไปแล้ว และมาบังคับให้ฉันจ่ายหนี้” หญิงสาวนั่งคนเดียวตามลำพังในห้องนอน ตอนนี้เธอถึงกับกุมขมับเพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ บัตรเครดิตแม้แต่ใบเดียวก็ไม่สามารถใช้งานได้ จะมีก็แค่เงินสดที่เพิ่งจ่ายให้กับแม่บ้านไป และมีเงินติดบัญชีอยู่ไม่มาก เพราะบัญชีนั้นนั้นเป็นบัญชีส่วนตัวของเธอ ซึ่งปกติเธอจะจะใช้บัญชีของผู้เป็นแม่ที่เปิดให้มาตลอด “ ถ้าบัตรเครดิตยังใช้ไม่ได้แล้วฉันจะทำยังไงเนี่ย” ที่ผ่านมานาราถูกเลี้ยงดูมาในแบบที่ให้ความสุขได้เงินมาตลอดชีวิต พ่อแม่ของเธอไม่เคยสอนว่าจะต้องจะต้องอดออมหรือใดใดก็ตามหากแม้ว่าวันนึงจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นแบบวันนี้ เธอไม่เคยสนใจมาก่อนว่าเงินจะมาจากไหน เธอรู้เพลงว่าพ่อและแม่มีเงินให้เธอใช้อย่างสุขสบายไม่มีวันหมด เธอถูกเลี้ยงดูด้วยความตามใจและเป็นลูกที่ค่อนข้างเอาแต่ใจมาก “ โอ้ยอยากจะบ้า แล้วฉันจะอยู่ยังไงเนี่ย” เช้าวันรุ่งขึ้นหญิงสาวแต่งตัวสวยขับรถออกจากบ้านเพื่อไปติดต่อธนาคาร แต่แล้วเธอกลับได้คำตอบเดิมว่าบัตรทุกใบที่เธอมีถูกอายัดทั้งหมด และเธอถึงตระหนักได้ว่าตอนนี้ไม่มีบัตรไปไหนเลยที่เป็นชื่อของเธอเอง ปัญหาที่ตามมาคือตอนนี้เธอเริ่มจะไม่มีค่าใช้จ่ายสำหรับหลายวัน เมื่อที่ผ่านมาเธอใช้บัตรเครดิตมาตลอด “ เงินยังไม่มีจะใช้ จะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้วะ” ตลอดทั้งวันเธอพยายามตามหาพ่อและแม่ของเธอไปทุกที่ที่คิดว่าพ่อและแม่ของเธอจะไป บ้านพักทุกหลังที่บริเวณกรุงเทพและปริมณฑล เธอไปดูมาทั้งหมด และต้องช็อคทุกครั้งที่ไปถึงบ้านเพราะมีประกาศยึดบ้านจากธนาคารติดประกาศที่หน้าบ้านทุกหลัง เธอเลือกจะกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ซึ่งเมื่อถึงกลับต้องตกใจรอบสอง มีเอกสารตัดน้ำตัดไฟมาสอดที่ตู้จดหมายและเอกสารของธนาคารที่แปะอยู่ด้านหน้ารั้วถึงวันเข้ายึดครองบ้านหลังนี้ในอีกสองวันข้างหน้า “ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!” เธอหยิบเอกสารทั้งหมดเดินเข้าบ้านที่มืดสนิท และแน่นอนว่าเมื่อเข้าไปถึงในบ้านไม่มีไฟฟ้าเลยแม้แต่จุดเดียว หญิงสาวโทรเข้าการไฟฟ้าปรากฏว่าบ้านของเธอติดค้างค่าไฟจนตอนนี้ถูกตัดไฟเป็นที่เรียบร้อย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากภายในระยะเวลาแค่สองวัน เธอสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งพ่อและแม่ที่หายตัวไปอย่างลึกลับ สุดท้ายหญิงสาวเลือกที่จะเก็บเสื้อผ้าและไปเปิดโรงแรมที่อยู่ไม่ไกลบ้านน่ะนอนพักผ่อนในคืนนั้น เธอนอนคิดตลอดทั้งคืนว่าหากเธอยังเปิดโรงแรมแบบนี้เธอจะต้องไม่มีเงินพอใช้ถึงสองอาทิตย์แน่ เพราะหลังจากการตรวจสอบในบ้านทั้งหมดในตู้เซฟไม่มีเงินและของมีค่าเหลืออยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว ในบ้านทุกอย่างยังอยู่ครบยกเว้นทรัพย์สินที่อยู่ในตู้เซฟและสามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้ โกดัง22 เช้าวันนี้ชายหนุ่มเข้ามาที่โกดังตามปกติ เมื่อมาถึงเขาต้องกระตุกยิ้มเบาเบาก่อนถอดแว่นกันแดดที่สวมใส่มาแล้วเดินตรงไปยังหน้าประตูโกดัง เมื่อมันปรากฏร่างของหญิงสาวที่เขาคาดการณ์ไว้ว่าไม่เกินสองวันเธอต้องมาพบเขา แต่ผิดคาดเธอมาไวกว่ากำหนด “ เธอมาไวกว่าที่ฉันคิดนะ” “ จะคุยตรงนี้หรือนายมีห้องให้ฉันนั่ง” “ เข้าไปสิข้างใน” เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามานั่งที่ห้องทำงานของชายหนุ่ม ประตูถูกปิดมีเพียงแค่คนสองคนอยู่ในห้องเท่านั้น เค้านั่งลงก่อนมองหน้าของนาราซึ่งมีความอีโก้สูงและเย่อหยิ่งไม่ใช่น้อย “ สรุปเธอจะใช้หนี้ฉันคืนยังไงว่ามาเลย” ไทเกอร์เอ่ย “ ฉันจะมาคุยกับนาย ตอนนี้ฉันยังติดต่อพ่อกับแม่ไม่ได้ แล้ว... ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงินใช้หนี้นาย ขยับออกไปก่อนได้ไหม” “ เธอเป็นหนี้ฉัน เธอขอร้องเจ้าหนี้กันแบบนี้หรอ?” “ จะให้ฉันพูดยังไง” “ หนี้ 65,000,000บาท เธอคิดว่ามันเป็นเงินนิดเดียวหรือไงมาของ่ายๆแบบนี้?“ ” ก็ฉันไม่รู้เรื่องหนี้ของพ่อแม่ฉันนิ“ ” ฉันมีข้อเสนอ“ ” ข้อเสนออะไรของนาย?“ หญิงสาวเอ่ยในขณะที่มองใบหน้าหล่อร้ายของชายหนุ่ม ” ขึ้นเตียงกับฉัน แล้วฉันจะลดหนี้ให้“ ”!!!!!!!!!!“ หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคที่แสนจะดูถูกของชายหนุ่มตรงหน้า เค้าคิดว่าเธอจะยอมขายร่างกายเพื่อแลกกับหนี้ที่ไม่ได้หมดไปเพียงแค่การลดเท่านั้นหรือยังไงกัน “ ฉันไม่ได้ขายตัว” “ ฉันก็ไม่ได้ให้เธอขายตัว ฉันให้เธอแลกกับหนี้ หรือเธอมีทางออกที่ดีกว่านี้ มีเงินใช้หนี้ฉันหรือยังล่ะ” “ ฉันยังไม่มี แต่ฉันจะหามาใช้แน่ อย่าหวังว่าจะได้เห็นร่างกายฉันเลย!” “ ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรจากร่างกายเธอนักหรอก ฉันก็แค่ช่วยให้เธอหาทางออกได้ แต่เท่าที่ดูบนร่างกายเธอมีแต่ของแบรนด์เนมราคาแพงทั้งนั้น จะใช้หนี้ฉันเป็นงวดฉันก็ไม่ติดนะ ไอ้ของที่เธออยู่บนตัวน่าจะต้องขายเพื่อมาใช้หนี้ฉันก่อนหรือเปล่า” “ นายอย่ามาดูถูกฉันให้มากนักนะ ฉันจะหาเมื่อคืนแน่” “ ฉันให้เวลาเธอหนึ่งเดือนเธอต้องเริ่มผ่อนหนี้ฉัน ถ้าผ่านไปหนึ่งเดือนเธอยังผ่อนฉันไม่ได้ เธอจะได้เห็นว่สฉันทำอะไรได้บ้าง“ ไทเกอร์เอ่ยด้วยใบหน้าที่มองแล้วไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อย ” นายจะทำอะไรฉันจะฆ่าฉันไหม“ ” ฉันฆ่าเธอไปฉันก็ไม่ได้เงินคืนสิ อย่างน้อยเงินไม่ได้คืนฉันก็ต้องได้อะไรมาเป็นการตอบแทนบ้าง เธอว่าฉันพูดถูกไหม“ ” นาย!!“ ”เธอเอาข้อเสนอฉันไปคิดดูแล้วกัน ขึ้นเตียงกับฉันเพื่อลดหนี้“ ”ฉันไม่มีวันรับข้อเสนอนาย!“ ”หึ! ก็ตามนั้น 1 เดือนเธอต้องจ่ายงวดแรกฉัน 10%ของเงินต้น!“ ”10%เลย!! ฉันจะเอาจากที่ไหนมาให้นายกัน!“ ” เธอมีเวลาหนึ่งเดือน ก็เอากลับไปนอนคิดเอาแล้วกัน! และฉันคิดว่าพ่อแม่เธอไม่ได้มีบ้านฉันเป็นเจ้าหนี้เจ้าเดียวแน่“ สิ่งที่ไทเกอร์พูดทำให้นาราชะงักไม่น้อย จริงอย่างที่เขาพูดหากเป็นหนี้บ้านไทเกอร์เยอะได้ขนาดนี้ พ่อกับแม่เธอก็คงมีเจ้าหนี้เจ้าอื่นเช่นกัน แต่เงินเยอะมากมายขนาดนั้นพ่อกับแม่เธอเอาไปทำอะไรกันน่ะ ทั้งที่ธุรกิจก็มีทำและได้กำไรอยู่มากมาย ” คุยกับนายแล้วเสียเวลาชีวิตชะมัด“ พูดจบหญิงสาวเดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่มในโกดังก่อนจะขับรถออกไป ”ยัยนี่ปากดีชะมัด!“ ขับรถออกจากโกดังของไทเกอร์มา เธอตรงเข้าไปยังบริษัทของพ่อเธอแต่กลับพบว่าทุกแห่งถูกมีหนังสือแจ้งปิดกิจการ มันจะเป็นไปได้ยังไงบริษัทไม่ใช่บริษัทเล็กๆ ปิดตัวลงทำไมเธอถึงไม่รู้เลย แม้กระทั่งที่เป็นจุดเก็บสินค้าเพื่อส่งออก ตอนนี้กลับเงียบสนิทและมีหมายศาลมาติดที่หน้าประตูเพื่อยึดทรัพย์ ” มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย“ เธอได้แต่กลับไปที่โรงแรมเพื่อตั้งหลัก ตอนนี้ยังหาทางออกไม่ได้จึงยังอยู่ที่โรงแรมนั้นตามเดิม แต่ก็คงได้ไม่นานเพราะค่าห้องที่ราคาค่อนข้างสูง ทำให้สิ้นเปลืองสุดที่มีกับตัวเราไม่ใช่น้อย เช้าวันต่อมานาราเข้าไปในบ้านหลังเดิมที่มีป้ายประกาศจะยึดทรัพย์ เธอเข้าไปขนย้ายทุกอย่างที่เป็นของเธอออกจากบ้านเท่าที่จะทำได้ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าของมีค่าเหล่านั้นเป็นของที่เธอรักและมันอาจจะถูกยึดไปพร้อมบ้านจึงทำให้เธอรีบไปขนย้ายมันออกทันที ” เช่าหนึ่งห้องค่ะ“ เธอตัดสินใจเช่าห้องสำหรับเก็บของที่เป็นของบริษัทเอกชนในราคาหลักพันต่อเดือนเพื่อเก็บกระเป๋าและของแบรนด์เนมทั้งหลายที่เธอมี อย่างน้อยไว้ที่นี่มันคงปลอดภัยมากกว่าการที่เธอเอามันติดตัวไปที่โรงแรมด้วย เพราะของบางอย่างเป็นของที่มีแค่เพียงไม่กี่ชิ้นบนโลกใบนี้และไม่มีผลิตซ้ำอีก มันค่อนข้างมีค่าพอสมควร ซึ่งเธอสามารถขายมันเพื่อเอามาทยอยใช้หนี้ได้ แต่นี่คือสิ่งของที่เธอรักและเธอจะไม่ยอมขายมันเด็ดขาด เพราะบางอย่างมันไม่สามารถกลับมาใหม่ได้อีกแล้ว โกดัง 22 หลายต่อมา ” บ้านหลังนั้นของคุณนาราถูกยึดแล้วนะครับนาย“ ”แล้วยัยนั่นไปอยู่ที่ไหน?“ ” เหมือนว่าไปเปิดโรงแรมอยู่ครับ“ ” กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้กู ส่วนมึงตามเรื่องของพ่อแม่ผู้หญิงคนนั้นให้กูด้วยว่าหายไปไหน ทิ้งหนี้ก้อนใหญ่แบบนี้ของพ่อกูไว้“ ” กำลังตามหาอยู่ครับนาย“ ”ยัยนี่มีอะไรใผ้กูเล่นแก้เบื่อแล้วดิวะ“ ” นายจะทำอะไรเธอหรือเปล่าครับ ท่าทางจะเอาเรื่อง“ ” ผู้หญิงอวดดีแบบนี้กูจะปราบให้ดู“ นาราที่ตัดสินใจหาสมัครงานทำ แต่เพราะชีวิตนี้ไม่เคยลำบากและอีกกู้ค่อนข้างสูง ทำให้เธอไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีที่รับเธอเข้าทำงานแม้แต่คนเดียว ” ตำแหน่งผู้บริหาร เงินเดือน 500,000 บาท คุณล้อเล่นหรือเปล่า เรารับสมัครพนักงานธุรการ“ เจ้าหน้าที่ของบริษัทแห่งหนึ่งแต่กับนาราที่ไปยื่นเอกสารสมัครงาน ” ตำแหน่งธุรการเงินเดือนหมื่นกว่าบาท ฉันไม่พอใช้หรอก“ ” ถ้าคุณยังสติดีอยู่เชิญคุณกลับเถอะค่ะ คนอะไรพูดออกมาได้แต่ละคำเห็นแก่ตัวชะมัด และถ้าคุณบอกไม่พอใจคุณก็เลิกใช้ของแบรนด์เนมตัวคุณสิคะ“ พนักงานรับเอกสารคนนั้นเอ่ยก่อนยื่นเอกสารกลับให้หญิงสาวแล้วเดินออกไป นาราที่ใส่แบรนด์เนมไฮเอนด์ทั้งตัวราคากว่าเจ็ดหลักไปสมัครงานที่เค้ารับเพียงตำแหน่งธุรการแต่เธอไปยื่นตำแหน่งผู้บริหาร มันเลยเป็นเรื่องบ้าบอไม่ใช่น้อยสำหรับคนที่รับเรื่อง ” ไม่ทำก็ไม่ทำสิ“ เธอเดินออกจากบริษัทนั้นแล้วขับรถกลับมาที่โรงแรมเหนื่อยล้า เมื่อจอดรถเสร็จเธอกลับเจอรถที่แสนคุ้นตาพร้อมกับเจ้าของรถที่ใบหน้าบอกบุญไม่รับ ” ยังไม่ครบหนึ่งเดือนเลยนายจะตามมาทวงหนี้แล้วหรือไง!“ ” เธอสติดีอยู่หรือเปล่า ฉันพูดหรือยังว่ามาทวงหนี้เธอ?“ ” แล้วนายมาที่นี่ทำไมไม่ทราบ!“ ” ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอคนเดียวนะ ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน! ว่าแต่เธอเถอะเงินไม่มีใช้หนี้เปิดโรงแรมแพงขนาดนี้ ฉันควรลดจากหนึ่งเดือนหรือครึ่งเดือนดีไหม!“

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more