Uykuda olsam da algım açıktı. Odada gezinen birinin varlığını hissederken içimi saran korkuyla gözlerimi hafifçe araladım. Etraf karanlıktı. Simsiyah giyinmiş bir adam, yanımda uyuyan Halil İbrahim’e sol elinde tuttuğu silahı doğrulttu. Hareket etmek istedim ama hiçbir uzvum söz geçiremedim. Çığlık atmak için dudaklarımı araladım. Ben çığlık bile atamadan silah patladı. Korkudan nefesim kesilirken tüm gücümle bağırdım ama sesim çıkmadı.
Gözlerim aniden açıldığında ilk gördüğüm şey, Halil İbrahim’in odasının beyaz tavanıydı. Vücudumu doğrulturken bakışlarım nefes nefese odayı taradı. Boştu. Elim gördüğüm kâbusun etkisiyle deli gibi çarpan kalbime giderken yorganı hızlıca ayaklarımla iteledim. Kendime gelmeye çalışırken birkaç dakika duraksadım. Bilinçaltım yakamı bırakmamaya kararlıydı.
