Çırpındıkça batıyor gibi hissediyordum. Karanlık bir okyanusun ortasında, hiçbir yere tutunamadan dalgalar arasında kaybolmuş gibiydim. Her çırpınışım beni daha da derine çekiyor, umutsuzluğun soğuk suları her yanımı sarıyordu. Bu dipsiz kuyuda adeta boğuluyordum, nefes almak imkânsızlaşıyor, her nefesimde biraz daha dibe doğru sürükleniyordum. Su yüzeyine çıkmak için verdiğim mücadele beni sadece daha da yoruyor; bedenim ve ruhum tükeniyordu.
Yapayalnızdım.
Boş odada yapayalnız halde yatakta uzanıyordum. Halil İbrahim ile paylaştığım duygu yüklü anın ardından gelen soğukluğu atlatmam düşündüğümden uzun sürmüştü. Saten pijama takımı giyip yatağa girerken tek istediğim uyuyakalmaktı, her şey düzelene kadar da uyanmamak…
Bazı farkındalık yaşadığım gerçekler, zihnimin yakalarına yapışmı
