Sessizdim, sessizdik; Halil İbrahim’in ruhumun çığlıklarını susturan çam ağacı kokusunu soluyordum, bana daima kalkan olan kollarının arasındaydım, yaşadığımı hissettiren kalp atışlarının gümbürtüsünü dinliyordum, parmakları sakinleştirici dokunuşlarla kolumu okşuyordu.
Tamamlanmış hissediyordum, hem de hayatımda hiç hissetmediğim kadar; o, ben ve karnımdaki mucizemiz…
Bu kadardım, bu kadarı bana yeterdi.
Hâlâ o iki haftanın ve kurtulduğum anın şokunu atlatamamıştım: her şeyin bir sanrıdan ibaret olmasının korkusuyla geçip giden dakikaların tadını çıkarmaya çalışıyordum.
Arabayı Akif sürüyordu, diğerleri başka arabayla peşimizden geliyordu.
Evin önüne gelene dek gözümü bile kırpamadım, Akif arabayı park ettiğinde Halil İbrahim kıpırdanarak kapının kulpuna uzandı, ondan ayrılmanın
