My (Not So) Dangerous Wife

KABANATA 2

Blade Ford

“GOOD MORNING SUNSHINE, GOOD MORNING EARTH, GOOD MORNI—… ARAY!” malakas na sigaw ko habang hinihimas ang ulo ko. Binatukan kasi ako ng bunso naming kapatid na parang may personal na galit sa boses ko.

“Manahimik ka, Kuya! Napaka-ingay mo!” sabi niya, sabay simangot na akala mo siya ang nagbabayad ng bills sa bahay.

Napa-pout ako. Gusto ko lang naman batiin ang Earth. Pout.

“Pout Isusumbong kita kay Mommy!” nakangusong sabi ko.

Dinilaan niya ako. DINILAAN. Parang ako ‘yung asin sa table.

“Ew!” reklamo ko.

Siya pa ang naunang umupo sa upuan sa harap ng hapag-kainan na parang wala siyang kasalanan.

“Matigil kayo d’yan,” sabi ni Mommy habang naghahain ng pagkain sa mesa. “Nasa harap kayo ng hapag-kainan tapos nagtatalo pa kayo. Kumain muna kayo.”

“Ang ingay-ingay kasi ni Kuya, Mommy,” sumbong ng bunso. “Dinaig n’ya pa ‘yong nakalunok ng megaphone.”

Napatungo akong ngumuso bago tumingin kay Mommy. “Gusto ko lang naman batiin ang Earth, Mommy… pout.”

Ngumiti si Mommy sa akin—‘yung ngiti na sanay na sanay na sa ka-cornihan ko.

“Sige na, kumain na kayo. Ikaw Kevin, huwag mo namang inaaway ang kuya mo,” saway niya, pero mabait pa rin ang tono.

Tumango lang si Kevin at ipinagpatuloy ang pagkain. Pero halatang may irap na tinatago.

By the way, highway, halfday! Ako nga pala si Blade Ford, isang napakagwapong nilalang na nabubuhay na ng labing siyam na taon sa mundong ibabaw. Ang katalo ko kanina ay ang nakababata kong kapatid na si Kevin Ford, labing limang taon nang nabubuhay bilang bugnot na tao. Fifteen pa lang ‘yan pero mukha nang may problema sa mundo.

At ang masama? Mukha pa rin akong mas bata sa kanya.

Hindi naman ako nagtataka. Ipinanganak na akong baby face. Cute. Soft. Angel vibes.

Ang problema?

Ang pangalan ko: Blade.

Parang ipinangalan ako sa kutsilyo. Pero kapag tiningnan mo ako, mukha akong mascot ng milktea shop na may free stickers.

Anyway, wala na ang Daddy namin kaya si Mommy na lang ang nagpapatakbo ng kumpanya. Kumpanya namin ang isa sa pinakamalalaking pangalan sa industriya ng sasakyan. Kahit anong klaseng sasakyan—may gulong man o hindi halos—kaya naming gawin.

Pero kahit gaano kalaki ang negosyo… hindi pa rin nito nabubura ‘yung pagkamatay ni Daddy.

Sabi nila, aksidente.

Pero ayon sa kutob ko… hindi.

May mga aksidenteng random.

Pero may iba… na parang may kamay.

At sa pamilya namin, maraming kamay ang gustong humawak sa lahat.

“Hoy! Malalate ka na!” sigaw ni Kevin.

Nanlaki mata ko. Napatingin ako sa orasan.

“AY! Bakit ngayon mo lang sinabi?!” gulat ko.

“Kanina pa kita sinasabihan. Puro ka Earth Earth,” sagot niya, parang ako pa ang may kasalanan.

“Hoy ka rin! Matuto kang gumalang sa mas cute sa’yo!” balik ko.

Hindi niya ako pinansin. Tumayo siya at tinalikuran na ako, parang siya ang kuya.

Mabilis akong tumayo at kinuha bag ko. At habang naglalakad papunta sa labas, biglang sumikip dibdib ko.

First day namin ngayon.

At ewan ko ba… may kakaibang pakiramdam ako.

Parang may masamang mangyayari.

Pero huwag naman sana.

On the way

Sumakay na kami sa kotse. Hindi kami hinahayaan ni Mommy magdrive.

At kasalanan ko ‘yon.

Noong bagong labas ang isa naming unit, ako ang nag-test drive.

At naibangga ko sa poste.

Pout.

Nakakaawa kasi ‘yong pusa! Pout. Kumaway pa ‘yon sa’kin, akala yata sasagasaan ko siya.

Syempre umiwas ako.

Sumalpok ako sa poste.

Hindi ko naman alam na hindi iiwas ‘yong poste. Pout.

Wala akong kasalanan.

‘Yong poste ang may kasalanan. Period.

“Kuya, tumigil ka na d’yan sa pout mo,” sabi ni Kevin. “Parang may sariling buhay bibig mo.”

“May sariling cuteness kasi,” sagot ko, sabay pout ulit para asarin siya.

Kung titig lang ang papatay, patay na ako sa tingin niya.

Pagdating namin, bumaba siya agad.

“Hoy Kuya,” sigaw niya. “Bababa ka pa ba? Puro ka nguso d’yan. Ang panget mo kaya.”

Napayuko na lang ako. Napanguso na naman.

“Eto na. Bababa na. Hindi makapaghintay… may date? may date?” pambabara ko.

Hindi siya sumagot.

Pero ‘yung tenga niya… namula.

Aha.

School

Tumingin ako sa napakalaking gate sa harap ko.

Pinakasikat. Pinakamahal. Pinaka-“sosyal na kahit huminga ka may bayad.”

At ang pangalan ng paaralan…

MORGAN UNIVERSITY.

Hindi ko mapigilang mapangiti.

Sinong hindi sasaya kung makakapasok ka rito?

Mabilis akong naglakad papasok. Magkahiwalay kami ng daan ni Kevin dahil magkalayo ang building ng high school sa tulad kong college.

Habang hawak ko ang straps ng bag ko, taas-noo akong naglakad.

Pero biglang nawala ang ngiti ko nang marinig ko ang mga bulungan.

“Nerd.”

“Yucks, baduy.”

“Eww! Cringe!”

“May mapagtritripan na naman sila Sarah at Limuel.”

“Hahaha, you’re right girl.”

Hindi na ako lumingon. Tinuloy ko lang ang paglalakad. Kunwari hindi ko narinig.

Pero narinig ko.

At masakit.

Tila kanina lang ang saya.

Panandalian lang pala.

College na ako… pero tampulan pa rin ng tukso.

Ano bang masama sa pagiging cute?

Hayst.

Nagpunta ako sa cafeteria at bumili ng paborito kong inumin—Mugo Mugo.

Nang hawak ko na ang card ko, aalis na sana ako…

Pero nakita ko sila.

Si Sarah.

Si Limuel.

At ‘yung grupo nila na parang palaging may audience.

Mabilis akong lumihis, pero late na.

“OW!” sigaw ng ilang estudyante nang makita ang ginawa ni Sarah.

Hawak niya braso ko, parang pinipigilan niya ako para siguradong tatama.

At ayun…

Binuhos niya sa’kin ang milktea.

Ramdam ko ang lamig. Ramdam ko ang lagkit. Ramdam ko ang mga matang nakatingin sa’kin.

May mga tumawa.

May mga nag-video.

May iba… nagkunwaring walang nakita.

Hindi ko siya sinagot. Hindi ko siya sinigawan.

Winasiwas ko lang ang kamay niya at tumakbo ako.

Diretso CR.

Nakangusong tiningnan ko sarili ko sa salamin.

Ang dumi ko tingnan.

At ang pangit ng feeling.

Binuksan ko bag ko, kinuha wipes at extra shirt. Pinunasan ko buhok ko, leeg ko, pati mukha ko.

Habang nagpupunas ako, pilit kong nilulunok ang bigat sa dibdib ko.

“Okay lang,” bulong ko sa sarili. “First day lang ‘to.”

Pero kahit sinasabi ko ‘yon…

Parang hindi ako naniniwala.

Pagkatapos magpalit, lumabas ako at hinanap ang classroom ko.

Classroom: Kick and humiliation

Pagpasok ko, umupo ako sa dulong bahagi at umubob para hindi ako kapansin-pansin.

Hindi ko napansin…

Naka-idlip na pala ako.

Nagising ako sa isang malakas na tadyak.

Mabilis akong nagmulat ng mata.

Si Limuel.

Itinumba niya ang upuan ko.

Bumagsak ako sa sahig.

Pinagtatadyakan niya ako na parang wala akong halaga, habang ako… walang magawa kundi harangin ang sarili ko.

Gusto kong sumigaw.

Gusto kong lumaban.

Pero kahit humingi ako ng tulong, walang gumalaw.

Walang tumingin.

“Ang lakas ng loob mo,” sigaw niya. “Kung akala mo nakatakas ka—nagkakamali ka!”

Akmang susuntukin ako—

“Tama na ‘yan! Nand’yan na si Prof!” sigaw ng isang babae.

Tumigil agad si Limuel. Masamang tingin sa’kin.

“May araw ka rin sa’min,” bulong niya bago umalis at umupo.

Mabilis akong tumayo. Nanginginig pa tuhod ko.

Tinulungan ako nung babaeng sumigaw.

“Okay ka lang ba?” tanong niya.

Hindi ako makatingin agad. Tumango lang ako.

Pero nang makabawi ako, ngumiti ako at inilahad kamay ko.

“Blade Ford nga pala,” sabi ko, pilit masaya. “Salamat kanina ha.”

Ngumiti rin siya. “I’m Agatha Sim. Transfer student.”

“Nice to meet you,” sabi ko. At sa unang pagkakataon ngayong araw…

May konting gaan sa dibdib ko.

Dumating si Prof.

“Good morning. First day of class. Introduce yourselves.”

Nag-umpisa sa likod.

Tumayo si Agatha. “Agatha Sim, 18.”

Tumayo ako.

“Hello sa inyo,” sabi ko, nag-bow pa. “Ako si Blade Ford. Nakatira ako sa Earth.”

May tumama na papel sa’kin, pero hindi ko pinansin.

Pabalik na sana ako sa upuan—

Pinatid ako ni Sarah.

Bumagsak ako.

Nagtawanan sila.

“Quiet!” sigaw ni Prof.

Tumahimik.

Bumangon ako ulit at umupo.

Ganun naman dapat, diba?

Kapag nadapa… tatayo.

Lunch: The fear of going back

Lunch time.

Pagkatapos ng klase, binuksan ko bag ko.

Napasimangot ako.

Wala yung baunan ko.

Naiwan ko sa bahay.

Wala akong choice kundi kumain sa cafeteria.

Pero ang cafeteria…

Meaning: Limuel.

Meaning: Sarah.

Meaning: humiliation.

“Bakit ka nakanguso?” tanong ni Agatha. “May problema ba?”

Napangiti ako at nagkunwaring okay lang.

“Sabay na tayo mag-lunch,” sabi ko. “Para… may kasama.”

Napatigil siya, pero tumango rin.

Cafeteria encounter #2: water + shove

Pumila kami.

Saglit lang, parang normal.

Pero naramdaman ko na.

Yung biglang katahimikan.

Yung bulungan.

Yung mga matang napapalingon.

At yung boses sa likod ko.

“Aba’t tamo nga naman… ang lakas ng loob mong nerd ka?”

Nanigas katawan ko.

Unti-unti akong humarap—

Isang baso ng tubig ang sumalubong sa mukha ko.

Napapikit ako sa lamig.

Pagmulat ko…

Nasa sahig na naman ako.

Itinulak niya.

Paulit-ulit.

Hindi ko na alam kung ilang beses ko na ‘tong naranasan.

Kita kong umaawat si Agatha, pero tinutulak lang siya ni Sarah.

At doon ko narealize:

Kung hindi ako tatakbo… hindi ito titigil.

Nang makakita ako ng pagkakataon, hinawi ko sila, itinulak ko pabalik, at tumakbo ako.

Tumakbo ako nang tumakbo.

Hindi ko na alam kung saan.

Hindi ko na namamalayan ang paligid.

Hanggang sa—

Bumangga ako sa matigas.

Isang pinto.

At dahil sa sobrang takot at iyak at sakit…

Binuksan ko ‘yon at pumasok.

The room: Cold air + vampire

Malamig na hangin ang sumalubong sa’kin.

Tahimik.

Parang walang tao.

Pero may bigat sa hangin na parang…

May nakatingin.

Doon na bumigay dibdib ko.

Napaiyak ako.

“Huhuhuh… sobs…”

Tuloy-tuloy ang iyak ko—hindi lang dahil sa ginagawa sa’kin ni Limuel.

Dahil din sa pagbunggo ko sa pintong bakal.

Ang sakit.

Parang niyanig katawan ko.

“Kalalake mong tao,” may malamig na boses sa likod ko, “pero kung umiyak ka parang bata.”

Unti-unti akong nagpunas ng luha.

Nanginginig ang hininga ko.

Lumingon ako.

At doon…

Nawala lahat ng sakit.

Kasi napalitan ng takot.

Natulala ako.

Nanigas.

Nanlamig.

May taong nakatayo sa dilim.

Matangkad.

Tahimik.

Naka-itim.

At ang mga mata…

Parang hindi tao.

May kislap na parang… gutom.

Parang…

“Bampira…” bulong ko, nanginginig.

At biglang—

Isang hakbang siya palapit.

“Hindi ako bampira,” sabi niya, mas lalong lumamig ang boses.

“Mas delikado ako ro’n.”