My (Not So) Dangerous Wife

KABANATA 7

Blade Ford

“I want your son.”

Cold na sabi ng Queen kay Mommy—walang emotion, walang hesitation, parang statement lang na ipinaabot sa hangin… pero grabe ‘yong impact. Parang biglang humigpit ang paligid. Parang ‘yong living room namin—na kahit simple—biglang naging boardroom. Biglang naging courtroom. Biglang naging lugar na may verdict.

Si Mommy, halatang nagulat. ‘Yong mata niya lumaki for a split second, then mabilis niyang binalik ang composure. Pero kita ko ‘yong shift: from tired woman who just got home, to Mrs. Ford—the mother, the CEO, the fighter.

“Sorry for being rude,” seryosong sabi ni Mommy, polite pa rin pero firm na firm, “may I ask… what do you mean you want my son?”

Tumingin ako sa Queen. Nakatitig din siya sa’kin. Hindi siya nag-aavoid, hindi siya nagpe-pretend. Parang sinabi niya ‘yon kasi alam niyang kaya niyang panindigan.

At ako? Parang may biglang bumara sa lalamunan ko ulit.

“Sabi ko sa’yo huwag mo na lang sabihin,” pabulong kong sabi sa kanya habang bahagya akong yumuko para hindi marinig ni Mommy. “Magagalit ‘yan!”

Imbes na sagutin ako, binalewala niya ako in the most elegant way possible—yung tipong hindi ka sisigawan, pero mararamdaman mong wala kang control sa narrative.

Diretso siyang tumingin kay Mommy ulit.

“I want your son,” ulit niya, then may konting pause, parang iniisip kung anong words ang mas accurate. “No. I mean… I need your son.”

Napakunot noo ko.

Need?

Parang item? Parang document? Parang signature?

“I need your son to marry me,” dagdag niya, napaka-linis ng English, napaka-bagsik ng tono. “Kasal sa papel. No feelings attached. It’s purely contractual.”

Then, like she was discussing a business merger, she continued.

“Para lang ito sa last will ni Lord Morgan—my grandfather.”

Tahimik si Mommy. Nakatingin lang siya, pero kita ko ‘yong utak niya nagwo-work. I can almost hear her calculating: What is the cost? What is the risk? What is the benefit? Ano’ng kapalit? Ano’ng consequence? Ano’ng catch?

At ako? Kinakabahan.

Kasi kahit katawa-tawa ‘yong situation—contract marriage, ring, last will—ang totoo, naka-taya dito ang buhay namin. Our company. Our family name. Our future.

Ayoko maghirap. Ayoko na makita si Mommy na umiiyak. Ayoko na makita si Kevin na nagma-mature nang sobrang bilis dahil sa problema. Bata pa siya. Dapat games, cartoons, school—hindi debt, proposals, rejection letters.

“Queen,” sabi ni Mommy, carefully choosing each word, “it’s fine with me… but how about ask my son Blade first?”

Naramdaman ko bigla ‘yong bigat ng tingin ni Mommy. Parang sinasabi niyang, Anak, are you sure? Pero at the same time, parang sinasabi rin niyang, Anak, this might be our only chance.

Tumingin si Mommy sa’kin.

Tumingin din ang Queen sa’kin.

At nginisian niya ako.

Hindi ‘yong cute na ngisi.

‘Yong ngisi na parang—Alam ko na, Blade. Papayag ka. Wala kang choice.

“Are you agree, baby?” tanong ni Mommy.

Tumango-tango na ako bago pa matapos ang sentence niya. As in, automatic. Parang may button sa likod ko na pinindot.

“S-sige, Mom,” sabi ko, mabilis, halos kinakain ng kaba ang boses ko. “Basta hindi sisipsipin ng bampirang ‘yan ang dugo ko.”

I avoided looking at her directly kasi ramdam ko na sumilay na naman ‘yong ngisi niya—parang natutuwa siya na natatakot ako. Parang it’s entertainment. Parang I’m a cute little stress toy.

“So it’s settled then,” sabi ng Queen.

Tumayo siya agad, like the conversation was done. Like the decision was final. Like she didn’t need further discussion.

Tumayo rin si Mommy, biglang business mode, “When is the wedding?” Tanong niya, composed, like she’s negotiating a contract deadline.

“I wasn’t planning anything about a wedding,” sagot ng Queen, direct. “I only need his signature on the marriage contract and for him to wear the ring. My private attorney already prepared everything. So we’re leaving now, Mrs. Ford.”

Leaving now.

NOW.

Parang may lumipad na kaluluwa ko palabas ng katawan ko.

Lumapit ako agad sa tabi niya. Reflex. Parang kapag lumapit ako sa kanya, somehow mas safe ako—kahit siya ‘yong dahilan bakit ako nagpa-panic.

“Bye, Mom,” paalam ko, then hinalikan ko si Mommy sa pisngi.

Nangingilid ang luha ni Mommy. I couldn’t tell kung relief ba ‘yon, fear, pride, sadness, or all of the above. Pero may isang bagay na sure: she was letting me go because she had to.

“Goodbye,” sabi ni Mommy, voice soft. “Be a good husband, okay?”

Hinahatid niya kami palabas ng bahay, parang hinahatid niya ako sa ibang dimension.

“We’ll get going,” paalam ng Queen.

Tumango si Mommy, smile na pilit pero elegant. “Thank you,” halos pabulong pa.

Pumasok ang Queen sa sasakyan, kaya pumasok na rin ako. Mabilis kong kinabit ang seatbelt ko, kasi akala ko haharurot na naman siya—parang race track ang kalsada.

Umusad na kami.

Tahimik.

Then biglang, without even looking at me:

“What’s your name, nerd?”

Napasimangot ako. Nerd agad? Hindi ba pwedeng “Mr. Husband”? Char.

“Blade Ford,” masaya kong pagpapakilala, parang pageant contestant na may microphone. “Nineteen years na nabubuhay sa ibabaw ng mundo. Naniniwala sa kasabihang… Walang maganda sa taong nakasalamin—hihihihi.”

“Ts. Childish nerd.”

Napapout ako. Childish agad? Hindi ba pwedeng cute lang? Hindi ba pwedeng energetic? Or optimistic? Or… emotionally resilient? Char.

Tiningnan ko siya habang nakapout pa rin.

“Anong full name mo?” tanong ko, kunot-noo. “Alam mo full name ko pero ikaw… hindi ko pa rin alam.”

“Secret,” sagot niya, may ngisi na parang may tinatago siyang mundo.

Ikinanguso ko siya.

Umayos ako ng upo.

Nag-cross arm.

Napakadaya. Amp.

Napansin ko na papunta kami sa Twin Building base sa direction.

“Akala ko ba pipirma lang tayo?” tanong ko habang tumitingin sa mga dinadaanan. “Bakit diyan pa?”

At mabilis nga kaming nakarating sa parking lot.

“Bumaba ka na,” sabi niya, walang emotion. “At huwag nang maraming angal. Naghihintay na si Attorney. Masamang paghintayin ‘yon—nagiging dragon.”

Dragon.

Napa-freeze ako.

Hindi ko pinansin ‘yong lamig ng boses niya—ang pinansin ko ‘yong word na dragon. So I moved first.

Kumapit ako sa braso niya at hinila ko siya pa-elevator. Nagmamadali talaga ako—kasi kung may dragon, ayoko maabutan.

“Wait,” sabi niya, frowning, inalis pa niya kamay ko. “Bakit ka nagmamadali?”

“Tama na ‘yong may makaharap akong bampira katulad mo,” sabi ko, voice shaking. “Baka hindi ko na kayanin kapag dragon!”

Kitang-kita ko kung paano lumaki ang singkit niyang mata. Parang hindi siya makapaniwala sa logic ko.

“Naniwala ka?” tanong niya, half-amused, half-annoyed.

Kumunot noo ko. “Ibig sabihin… hindi totoo ‘yon?”

Biglang sumeryoso ang mukha niya. Hindi siya ngumisi. Hindi siya nagtawa.

Tumingin siya sa relo.

“Magkakatotoo lang ‘yon kapag nahuli tayo,” sabi niya.

Nagpanic ako.

Hinila ko siya, sabay kaming tumakbo papasok sa elevator.

Mabuti na lang galing parking lot—wala kaming kasabay. Walang makakakita na parang hostage ko siya.

Pagbukas ng elevator, lumabas kami sa floor na sobrang tahimik, sobrang polished. Lahat glossy, lahat sleek. Even the air felt expensive.

At tulad nung first time ko rito—lahat ng employees na madaanan namin yumuyuko.

Parang ritual. Parang palace.

Then biglang—

“Hahahahaha! Nakita n’yo ba basurahan ng Queen? Lahat ng pagpipilian na p’wede niyang mapangasawa… itinapon niya!”

Napatigil kami.

Parang huminto ang steps ko on instinct.

Tumingin lang ako sa Queen.

Siya? Still. Calm. Standing tall like a statue. Pero ramdam ko ‘yong temperature bumaba ng two degrees.

Nasa harap namin ‘yong babae na nagsasalita—nakatalikod, nakaharang sa daanan, laughing like she’s untouchable.

“Ang choosy-choosy,” dagdag pa niya. “Akala mo naman napakaganda.”

May isa pang employee na nag-warning, “Kapag narinig ka ng Queen, matatanggal ka.”

Pero tumawa lang lalo ‘yong babae. Loud. Reckless. Umakto pa siyang sumasakit ang tiyan sa kakatawa—OA.

Minsan, may mga tao talagang allergic sa survival instinct.

Mukhang napansin ng ibang employees na nandito kami sa likod. Biglang namutla sila. Some looked away. Some pretended to check phones. Some walked faster. Parang ayaw nila madamay sa disaster.

“Edi tanggalin niya,” sabi nung babae, now smug and brave in the stupidest way. “Para maikalat ko ang impormasyon—pati ang tunay niyang itsura. Kapag tinanggal niya ako, ibig sabihin wala na ‘yong kontratang pinirmahan ko. Tingin ko mas yayaman ako kapag ibinenta ko ang mga pictures niya na hawak ko!”

Tumatawa siya ulit.

“Isa pa, hindi ko gusto pagiging misteryoso niya. Kaya tanggalin niya ako at tapos ang pagiging misteryoso nito.”

Then biglang seryoso siya.

“At ‘yon ay kung malalaman niya.”

At muling tumawa—malakas, parang villain.

Habang tumatawa siya, ‘yong ibang employees? Namumutla, parang nagdadasal sa isip: Please huwag kaming idamay, please huwag kami ma-scan ng Queen.

Then—

“YOU’RE. FIRED.”

Boses ng Queen.

Malinaw.

Mabagal.

Each word, parang may sariling bigat.

Hindi ako nakialam. Mali rin naman talaga ‘yong babae. Sobrang disrespectful. Sobrang threatening pa. Blackmail? Photos? Contract? Grabe. That’s not just gossip, that’s a crime vibe.

Nanahimik lang ako at pinanood ang susunod na mangyayari.

Kitang-kita ko kung paano namutla ‘yong babae. Parang nabura ang kulay sa mukha niya.

Unti-unti siyang humarap sa’min.

At nung makita niya kung sino ang nasa likod niya—

“Q-Queen…” nanginginig niyang sabi, then bigla siyang lumuhod. “S-sorry… h-hindi ko sinasadya…”

Mangiyak-ngiyak siya. Pero the Queen didn’t move. She just stared—cold, judging, like a verdict waiting to fall.

Akmang magsasalita na sana ang Queen…

Pero sumingit ako.

“Haya’n mo na, ate,” sabi ko sa empleyadong nakaluhod, trying to sound cheerful pero firm. “Hindi rin naman sinasadya ng Queen na tanggalin ka.”

Nakita ko kung paano lumaki mata ng ibang employees—parang shocked na may naglakas-loob magsalita.

Pero tinuloy ko.

“Tulad ng ginawa mo,” dagdag ko, “hindi mo sinasadya sabihin ‘yong mga bagay ‘yon, sabi mo ‘diba? Hindi rin niya sinasadya. Kaso wala ka nang magagawa. Tanggal ka na. What’s done is done.”

Ang sama pakinggan, oo, pero true.

Then hinila ko ang Queen sa braso—hindi sobrang lakas, pero enough para umusad kami.

Hindi ko alam kung bakit, pero nakaramdam ako ng kakaibang awa sa kanya.

Kasi… ganito pala ang mundo niya.

Sobrang taas mo, pero sobrang daming gustong dumura sa’yo.

Sobrang powerful mo, pero may mga taong gustong ibenta ka in photos.

Nakarating agad kami sa office niya dahil sa malalaking hakbang ko. Halos dragging siya sa bilis ko.

Nag-eye sensor siya sa door. A soft beep. Then the door opened slowly—like a vault.

“Akala ko nandito na si Attorney?” takhang tanong ko pagpasok kasi… wala akong nakitang tao.

Tahimik lang ang Queen. Lumapit siya sa table niya, then may pinindot siyang something—hidden panel vibes.

Naupo na lang ako sa sofa. Hindi na ako nagsalita pa.

Mukhang bad mood siya.

And when the Queen is in a bad mood… parang gusto kong maging pader na lang. Quiet. Invisible. Safe.

Maya-maya, biglang tumunog ang pinto.

Nagulat ako, kaya tumingin ako sa Queen.

Kinuha niya ang remote, itinapat sa pinto, and it opened.

Pumasok ang isang matandang lalaki—very formal, very strict ang posture—may dalang attached case. Parang diplomat. Parang may dalang nuclear codes. Ganun.

Ito na siguro ‘yong Attorney na nagiging dragon.

Dumeretso siya sa harap ng table, then inilabas niya ang documents—marami. May clips, may seal, may stamps, may folder. Everything looked official, heavy, expensive.

“Lumapit ka dito, nerd,” tawag ng Queen sa’kin.

Labag sa loob ko ‘yong tawag niya, pero lumapit na lang ako.

Mahirap na. Nasa iisang kwarto ako kasama ang isang “dragon” at isang “bampira.”

Baka kapag nagreklamo ako, hindi na ako makauwi.

“Pirma n’yo na lang dalawa ang kailangan, Queen,” sabi ni Attorney, boses professional. “Ito naman ang singsing na ipinacustomize ninyo sa Thailand.”

Then inilabas niya ang red box.

Red velvet box.

Mukhang pang mayaman talaga.

Bago ako pumirma, tiningnan ko muna ang Attorney.

“Is there any problem, Sir Blade?” tanong niya.

Umiling-iling ako agad. “Wala po,” sabi ko, polite.

Gusto ko sanang itanong kung totoo bang dragon siya. Pero hindi ko na tinuloy. Baka imbes na sagutin ako, sunugin na lang ako bigla. Baka literal.

Kinuha ko ang paper.

Then… I looked for her name.

At nakita ko pa rin sa dokumento ang full name niya (kahit sa narrative, I’ll call her Queen).

Binasa ko sa isip ko—ang haba. Ang bigat. Ang elegant. Parang pangalan ng taong hindi ipinanganak para maging normal.

Hindi ko alam kung bakit, pero napangiti ako.

Ang haba ng pangalan… pero somehow, ang ganda.

Parang signature na agad kahit hindi pa napipirmahan.