My (Not So) Dangerous Wife

KABANATA 8

Blade Ford

Napakagandang pangalan, nasabi ko na lang sa isip ko—hindi ko alam kung bakit pero may dating. May bigat. May tunog na parang hindi ginawa para sa normal na tao. Parang pangalan ng taong hindi mo basta tinatawag, pangalan ng taong may sariling mundo.

Pinirmahan ko agad matapos kong basahin. Walang atrasan. Wala nang second thoughts. Kasi sa puntong ‘to, wala na talaga akong luxury of choice—kahit gusto kong magdrama, wala nang time. Company namin ang nakataya.

“Eto,” nakangiting sabi ko habang iniaabot ko sa kanila ang marriage contract matapos pirmahan. Parang proud pa ako, as if I just signed up for a membership and not… you know… a paper marriage with someone who might actually be a vampire.

Bago pa ako makapag-celebrate, nagulat ako nang kinuha niya bigla ang singsing.

Hindi ‘yong kinuha na parang normal na ring. Kinuha niya ‘yon na parang weapon. Parang tool. Parang may ritual.

May kung anong ginawa siya—subtle, pero precise. Then biglang, parang magic, nag-fit na lang sa daliri ko ang singsing. As in sakto. No struggle. No “ay masikip.” No “ay maluwag.” Just perfect, like the ring was waiting for me… which is honestly creepy.

Tulad ng ginawa niya, kinuha ko naman ang singsing na para sa kanya.

I tried to copy what she did—confident pa ako. Pero the moment na hinawakan ko, nagulat ako dahil may naramdaman akong parang ground. Like a tiny electric pressure. Not painful—just… there. Parang security feature. Parang warning.

Napatingin ako kay Attorney. Nakuha niya agad ‘yong tingin ko, like he’s been waiting for that reaction.

Tumikhim muna siya, very professional, very calm, before he explained in a long lecture voice—yung tipong attorney talaga, walang shortcut.

“That’s a customized ring,” sabi niya. “Ang p’wedeng magtanggal n’yan sa daliri mo ay ang taong naglagay nito. Unless…” he paused, as if the next part was normal advice, “…gusto mong ipaputol ang daliri mo kasama ang singsing para matanggal ‘to.”

Napalunok ako.

“Hindi maaaring maputol ng kahit anong makina ang singsing na ‘yan,” dagdag niya, “kaya malabong mawala o manakaw.”

Namamangha akong tumitig sa ring sa daliri ko. Like—hello? Wedding ring or prison bracelet?

“Astig,” nasabi ko na lang, half-impressed, half-terrified.

Then gently, I took her hand—cold, smooth, steady—at isinuot ko ang singsing sa palasingsingan niya. The moment it slid into place, nawala ‘yong feeling ng ground.

Ah.

Ibig sabihin… registered na ang fingerprints ko.

Parang may digital signature na rin ang buong katawan ko.

“Goodbye, Queen,” paalam ni Attorney. Yumuko siya with proper respect, then tuluyan na siyang umalis, dala ang case niya na parang may dalang secret of the world.

Naiwan kami sa office.

Biglang tahimik.

Lumapit ako agad sa kanya, because I didn’t know what to do with my hands and my panic. Malamig ang tingin niya sa’kin, like she was assessing whether I’d behave or break.

“Ihahatid na kita sa inyo,” sabi niya, voice flat. “May pupuntahan pa ako ngayon.”

Napanguso ako.

“Gan’yan ka na sa asawa mo?” nakangusong sabi ko, acting offended kahit kabado. “Iiwan mo ‘ko talaga? Agad-agad?”

Kumunot noo niya, halatang hindi niya gusto ‘yong tono ko. Parang allergic siya sa clingy.

“Sama ako,” agad kong sabi, still pouting. “Sumama ako.”

Nag-iwas siya ng tingin, then tumango—small nod, reluctant.

Napangiti ako bigla. Victory. Small win, but still win.

“Tara,” mahinang sabi niya, akmang maglalakad na.

Pero hinawakan ko ang braso niya.

“What?” kunot noo niyang tanong, halatang iritable na naman.

Nginitian ko siya ng malaki. Like big-big. Like puppy-big. Like please-don’t-kill-me-big.

“Can I call you wifey?” tanong ko, hopeful. “I don’t want to call you vampire in front of the crowd.”

Nakanguso pa ako habang nagsasalita, parang iniinsist ko na cute ako so please say yes.

“No,” malamig niyang sagot.

Then naglakad siya.

Iniwan niya akong nakanganga.

Grabe, napakasungit. Napaka-cold. Napaka—ugh. Pero sige. I’ll survive. I think.

Queen

“Wifey? Tsk. Cringe.”

Naglakad ako at iniwan siya. Bahala siya d’yan.

Ang totoo n’yan, patungo sana ako sa Thanatos Palace. Pero hindi na ako tutuloy—kasama ko na ang nerd na ‘to. Baka mamaya mag-freak out bigla, tapos kung ano-ano na naman ang iisipin. Hindi ko kailangan ng extra chaos today.

Mabilis akong nakarating sa parking lot. I waited for him—because apparently, asawa na siya sa papel, and paper husbands don’t get left behind if they can cause scenes.

Ilang sandali pa, lumabas siya sa elevator, nagmamadali, parang takot maiwan. I started the engine.

Sumakay siya agad, seatbelt on, prepared—alam niyang mabilis ako magmaneho.

Ngayon… saan kami pupunta?

I didn’t want to overthink it. So I asked.

“Where do you want to go?” tanong ko, ke’sa pahirapan pa ang sarili ko mag-isip.

“Ha?” masayang sagot niya, parang hindi marunong magbasa ng mood. “Hindi ba’t sabi mo may lakad ka? Kaya pupunta tayo sa pupuntahan mo!”

Napaismid ako.

Fine.

Mall.

At least public place. At least controlled environment. At least I can watch him without him accidentally wandering into something stupid.

Nagmaneho ako papunta sa mall na malapit. Alas tres pa lang naman—meaning, maraming tao. I hate crowds, but I had no better option.

Hindi puwede sa mansion. Pinapaayos ko pa ang magiging silid niya. And I don’t want him seeing the place half-finished; he might interpret it in the most ridiculous way possible.

Pagdating namin sa mall, I parked. Smooth. Fast.

Perks of being unknown: hindi ako kilala ng mga tao bilang Queen.

I stepped out. He followed.

Naglakad na sana ako, but suddenly I felt a hand hold mine.

I looked back.

Namumutla siya.

“Kanina pa sila sumusunod sa’tin,” bulong niya, then itinuro ang grupo ng kalalakihan na nakasakay sa big bike.

Tama siya.

Surprising… napansin niya.

Kanina pa lang ramdam ko na may sumusunod. Malabo rin na nakilala nila ako as “Queen”—secured ang information ko. I don’t leave trails.

So whoever they were, they weren’t fans.

“Haya’n mo sila,” sabi ko lang, calm. “Magsasawa rin ‘yan.”

Tumango siya, pero his grip on my hand didn’t loosen.

Wala akong choice kundi hilahin siya papasok sa entrance. Halata kasing natatakot siya. And if he panics in the open, magiging messy. I don’t like messy.

Nakapasok na kami ng mall, pero ganun pa rin siya—pale, nervous. I saw the men enter too, still following, still watching.

“Are you okay?” tanong ko, voice controlled. “Sabihin mo para uuwi na tayo.”

Umiling siya.

“O-okay lang ako,” sagot niya, nanginginig ang boses. “M-maya na tayo umuwi. M-mukhang mas safe tayo dito sa loob.”

I sighed.

“Okay,” sagot ko, then started walking.

If we’re here anyway, might as well do something productive.

Actually… complete na gamit niya. Butler Mae already handled everything—new clothes, essentials, everything. Pero since nandito na kami, we might as well buy more. Better than standing around.

“Nagugutom ka na ba?” tanong ko, noticing his hand was still cold.

“Hindi pa naman gaano,” sagot niya, then biglang bright idea. “Manood kaya tayo ng sine?”

Umiling ako agad.

Hindi puwede.

If those men rush into a cinema, mahihirapan akong gumalaw—madilim, crowded, chairs everywhere. Tactical nightmare.

“Baka sundan nila tayo,” sabi ko, then I glanced at a glass stall. Reflections don’t lie. And in the reflection, they were there—still behind us.

“Sa arcade na lang tayo,” suhestyon ko, then I pulled him in that direction.

Habang naglalakad, pinapakiramdaman ko pa rin ang paligid. Sabi nga ng iba: bago ka gumawa ng hakbang, alamin mo muna kung ikaw ba ang target, o ang kasama mo.

At dahil ako ang Queen, I stopped walking.

He looked surprised but didn’t speak. He just watched me.

Mas’yado na kayong nakakairita.

I pulled out my phone and dialed Butler Mae. She answered quickly.

“Eliminate them,” sabi ko, then I ended the call.

Butler Mae knows how to find details. I don’t need to describe them one by one. She will handle it.

“Sino ‘yon?” biglang tanong ng nerd.

I didn’t answer.

Because I saw something better: a boutique.

We stopped right in front of it by chance.

I walked in.

Men’s clothing. High-end. Clean lines. Neutral tones. Expensive fabric. The kind of place where even the air smells like money.

“Akala ko ba sa arcade tayo?” mahinang tanong niya.

I smirked and pulled him toward a section of clothes. Mahina ako sa fashion, but I know what looks presentable. I know what looks respectable beside me.

I started picking—shirts, longsleeves, jeans, shorts, jackets. I didn’t stop. I piled them like I was building a wall.

“Isukat mo,” sabi ko, plain.

Kunot-noo siya, staring at the mountain of clothes. Kulang na lang takpan niya mukha niya sa dami.

“Sir, Ma’am, how may I help you po?” lapit ng saleslady.

“Ihatid mo siya sa fitting room,” sabi ko, simple.

Ngumiti ang saleslady, professional. “This way po, sir.”

Sumunod siya. Sumunod din ako.

Pumasok siya sa fitting room, and I sat on the mini sofa outside—clearly placed there for people like me: waiting, judging, controlling.

The saleslady stayed nearby, quiet, respectful. Good.

Mabuti naman. Hindi tulad ng iba. Hindi intruding. Hindi noisy. Just doing her job.

Blade Ford

Habang nasa loob ako ng fitting room, hindi pa rin maalis sa isip ko ‘yong mga lalaking sumusunod sa’min.

Sa kalagitnaan ng pagsusuot ko ng white long sleeve polo, biglang pumasok sa utak ko:

Baka ang sinusundan nila… siya.

Nanlaki mata ko.

What if those men were targeting her? What if she’s in danger? What if—kahit vampire siya—she still needs help?

Mabilis akong lumabas.

Hiningal ako, chest rising fast, pero nakahinga ako ng maluwag nang makita ko siyang payapang nakaupo, calm as always, like danger is just background noise to her.

“Anong nangyari?” tanong niya, then she looked at me from head to toe. Medyo malabo paningin ko, kasi wala akong salamin… pero aninag ko ‘yong ngisi niya while scanning me.

“Hot ka naman palang nerd ka,” sabi niya, casual, deadly. “Sadya lang baduy ka manamit.”

Kinilabutan ako.

Napayakap ako sa sarili ko, defensive.

Lumabas ako kasi akala ko minamanyak na siya ng mga lalaking sumusunod sa’min. Pero ito pala ang inabutan ko—minamanyak ako ng… Queen.

Pumasok ulit ako sa fitting room para tingnan sarili ko.

Doon ko narealize bakit malabo paningin ko.

Naiwan ko pala ang eyeglasses ko sa loob.

At ‘yong polo na suot ko? Hindi ko natapos ibutones kanina, kaya medyo bukas ‘yong dibdib ko.

Kaya pala.

“Ang manyak ng babaeng ‘yon,” maktol ko habang inaayos buhok ko na sobrang gulo pala.

Isinuot ko eyeglasses ko, inayos ko buttons, then lumabas ulit ako—presentable na, covered na, safe na.

“Okay ba… wifey?” nag-aalalang tanong ko, cautious. Baka madisappoint siya. Baka sabihin niya pang baduy pa rin ako.

“Yeah,” sagot niya, simple. “Sukatin mo na rin ‘yong iba.”

Tumango ako, smiling, then pumasok ulit.

Paulit-ulit lang ang eksena: suot, labas, tingin niya, comment niya, balik ako. Until last pair na.

V-neck white.

Leather jacket.

Pag suot ko, lumabas ako agad.

“That’s better,” sabi niya.

Napangiti ako. Kasi coming from her, parang compliment from a cold god.

Akmang papasok na sana ako ulit para magpalit pabalik sa old clothes, pero hinila niya siko ko.

“Tara na,” sabi niya.

Nagulat ako. “Ha? Bakit? Wala ba tayong babayaran?”

Then the saleslady spoke, polite:

“Okay na po sir, nabayaran na ni Ma’am lahat. ‘Yung suot-suot n’yo po kanina, ilalagay na lang po namin sa paper bag.”

Napatango-tango na lang ako, still processing.

So… she paid.

All of it.

Like it was nothing.

Sumabay na lang ako sa paglalakad niya, carrying my new clothes, my new ring, and my new life choices.

And somewhere in my head, one thought kept repeating:

I really married the Queen.