My (Not So) Dangerous Wife

KABANATA 9

Queen

Mabilis na lumipas ang oras no’ng nasa loob kami ng boutique. Hindi ko namalayan na dumilim na pala—yung ilaw sa mall nag-iba na, mas warm, mas dim, at mas halatang gabi na sa labas dahil sa mga salamin ng mga storefront. Even the air felt different—mas malamig, mas tahimik, mas pagod ang mga tao.

“Nakakapagtaka,” sabi ni Blade habang naglalakad kami palabas, “na biglang nawala ‘yong mga sumusunod sa’tin.”

Napangisi ako, hindi halata, pero naramdaman ko ‘yong konting amusement. Malakas ang instinct niya—hindi ko in-expect. Akala ko puro lang siya daldal at cuteness. Pero may pakiramdam.

Napakalakas ng pakiramdam. Tingnan natin kung hanggang saan ang kakayahan mong makiramdam, Blade.

“Nagugutom ka na ba?” biglang sabi pa niya, sabay kamot sa batok, parang nag-aalala. “Pinaghintay kita nang matagal kanina habang nagsusukat ako.”

Tahimik lang akong tumingin sa kanya.

Hindi ko kailangan ng pagkain. Not like him. But I can… tolerate it. At this point, mas simple na sumunod na lang. I don’t want him overthinking.

Dinala niya ako sa isang fast food chain. Bright lights, maingay, maraming tao—exactly the kind of place I avoid. Pero hindi ako umangal. Wala akong imik na sumunod. My face stayed neutral, my steps steady.

“Humanap ka na ng mauupuan,” sabi niya, “ako na lang ang o-order. Treat ko.”

Then nag-wink pa siya sa’kin.

Hindi ko pinansin. Tinalikuran ko lang siya at humanap ng pwesto.

Pinili ko ang table na nasa bandang dulo—yung hindi gaanong matao, yung may konting distance sa crowd. Ayaw ko sa lahat ‘yong may nakatingin sa’kin habang kumakain. At alam kong mangyayari ‘yon ngayon, because habang naglalakad ako papunta sa dulo, ramdam ko ‘yong mga mata na sumusunod sa’kin.

Tsk.

Ngayon lang ba sila nakakita ng demon’yong itinakwil ng impyerno?

Umupo ako agad, posture straight, and then I looked back.

Blade.

Hindi ko na siya tinawag na nerd sa isip ko for a second. Hindi bagay.

Kiel—hindi. Blade.

Mas okay sigurong Blade ang tawag ko sa kanya. Oo, nakasalamin pa rin siya, but that only added to his presence now—lalo na dahil sa suot niyang binili ko. It sharpened his look. Made him… presentable.

Not refined, but… improved.

“Sad’yang baduy lang talaga,” naibulong ko na lang, very low, barely a breath.

Dumating siya.

And grabe—ang dami niyang inorder.

May dala pa siyang dalawang crew. Parehong may tray na punong-puno ng pagkain. Buckets, fries, burgers, drinks, desserts—parang may birthday party.

“Thanks,” sabi ni Blade sa crew, polite, cheerful. Tinanguan lang siya ng mga crew, pero halata—nakatingin sila sa’kin. Nag-aassess. Curious. Confused.

Sanay ako sa ganon.

“Marami na ang inorder ko,” sabi ni Blade, kumakamot sa batok, “hindi ko kasi alam kung anong gusto mo.”

Tahimik akong tumango. Wala akong comment. Wala akong “thanks.” Hindi ako expressive. Hindi ako trained for that.

Kinuha ko ang isang hita ng manok mula sa bucket. Kinagat ko—then isinawsaw ko sa gravy. Perfectly normal. Blade started eating too. Tahimik kami for a while. Halos maririnig mo ‘yong chatter ng crowd at ‘yong tunog ng utensils.

Pero ang katawan niya? Hindi pa rin fully relaxed.

“Subukan mo ‘to,” sabi niya, excited, parang bata na nakaisip ng hack. “Masarap ‘to. Paborito namin ng kapatid ko.”

Then he dipped a fry into sundae like it was science.

Wala na akong nagawa nang tuluyan niya itong isubo sa bibig ko—literal. Pinakain niya ako.

Kunot ang noo ko habang nginunguya, eyes cold, fixed on him.

Ang laki ng ngiti niya, parang naghihintay ng verdict.

Parang gusto niyang makita kung may “human reaction” ako.

Mary (Ex-employee of Morgan Corp.)

Bago ako umuwi sa inuupahan kong unit, naisipan kong dumaan muna sa kaibigan ko. Kailangan kong may mapagsabihan. Kailangan kong mailabas ‘to. Kasi kahit malaking kawalan ang pagkawala ng trabaho ko—malaking pera naman ang kikitain ko oras na ibenta ko ang mga litrato at impormasyon na nalalaman ko tungkol sa Queen.

Hindi niya ako pwedeng takutin.

Hindi niya ako pwedeng patahimikin.

At kung tatanggalin niya ako, mas lalo lang akong yayaman.

Nakangising naglakad ako sa madilim na pathway, dala ang bag ko at phone ko. Inabot na ako ng gabi dahil siniguro kong wala akong maiiwan kahit isang gamit sa Twin Building. Ayokong balikan ‘yon. Ayokong magmukhang desperate.

Ngayon tuloy, nahihirapan akong baybayin ang daan patungo sa bahay ng kaibigan ko. Tahimik. Madilim. Parang lahat ng ilaw sa mundo nagdesisyon na magpahinga.

Nakaramdam ako ng kaba nang maramdaman kong may dumaan sa likod ko.

Mabilis ko ‘yong nilingon.

Wala.

Walang tao.

Pero ramdam ko… may presensya.

Biglang tumindig ang balahibo ko. Lumakas ang t***k ng puso ko.

“Sino ‘yan?” natatakot kong sabi, unti-unting umaatras. Sobrang dilim. Ang tanging ilaw ko lang ay ang cellphone ko.

“L-lumabas ka!” tapang-tapangan kong sigaw, pilit ko pang tinaas boses ko para magmukhang matapang. “Sino ka?”

May aninong dumaan sa harap ko—sobrang bilis, parang hangin lang, parang hallucination. Hindi ko man lang nagawang makita ang mukha.

Akmang tatakbo na ako. Kita ko na ‘yong bahay ng kaibigan ko—malapit na. Abot na ng paningin.

Pero pagharap ko—

May malamig na dumikit sa noo ko.

Nanigas ako.

At doon ko nakita ang babae—walang takip ang mukha. Kilalang-kilala ko. Yung mukha na kahit sa panaginip mo, matatakot ka.

“Butler Mae…” huling nasabi ko na lang.

BANG.

Blade Ford

“Ihahatid na kita sa inyo,” sabi ng Queen habang nagda-drive, boses malamig, parang routine lang. “Simula sa lunes, sa mansion ka na tutuloy.”

Nakangiting tumango ako. Hindi ko alam kung bakit pero kahit cold siya, may thrill. Parang adventure. Parang “new chapter unlocked.”

“Susunduin mo ba ako sa linggo ng hapon?” tanong ko, smiling, hopeful—kasi kahit ayaw niya, gusto ko maramdaman na important ako.

Mukhang nag-isip siya sandali.

“No,” sagot niya. “I have a meeting on Sunday. Out of town ‘yon. Siguro ipapasundo na lang kita sa mga butlers.”

Tumango na lang ako. “Sige,” sabi ko, trying to act mature. “Okay lang sa’kin. Ayoko naman makaabala sa’yo, ‘no.”

Hindi siya umimik. Tuloy-tuloy lang ang drive. Until nakita ko na ang gate ng bahay namin.

Tumigil siya sa tapat. Mabilis kong inalis ang seatbelt ko, pero hindi muna ako bumaba.

“Good night,” sabi niya. “Send my regards to Mrs. Ford.”

Tumango lang ako.

Hindi siya nakatingin sa’kin—may kinukuha siya sa gilid niya, or maybe checking something.

Doon ako naglakas loob.

Mabilis akong lumapit at hinalikan siya sa pisngi.

Soft.

Quick.

Risky.

“Good night, wifey,” masigla kong sabi, then dali-dali akong lumabas ng sasakyan.

Mahirap na.

Baka mamaya kagatin niya ako. O itapon sa kung saan. O i-ban ako sa planet.

Napahawak ako sa labi ko na dumampi sa malambot niyang pisngi. Nasa gate pa ako, tulala, nakangiti habang nakahawak sa bibig ko.

Narinig ko pa ang pagharurot ng sasakyan niya paalis.

“Hoy kuya,” sunod-sunod na sabi ni Kevin habang lumalapit, iritang irita. “Para kang nakashabu d’yan. Pumasok ka na nga at isasara ko na ‘yan. Sa’n ka ba nanggaling? Parang hindi ka hinahanap ni Mommy samantalang anong oras na! Atsaka sino ‘yong sakay sa sasakyan na ‘yon ha?”

I looked up—tapos ang utak ko wala sa tanong niya.

“I think I’m in love,” wala sa sariling sabi ko, nakangiti habang nakatingin sa malaking buwan.

“Ewan ko sa’yo,” irita niyang sagot. “Pumasok ka na nga lang. Muntik mo nang masagot mga tanong ko, hiyang-hiya naman ako, tsk.”

Nauna na siyang pumasok.

Natatawa akong sumunod. Pagpasok namin, sumalubong si Mommy—nakangiti, pero halatang pagod. May relief sa mata niya na safe ako.

“How’s your day, son?” tanong ni Mommy.

Ngumiti ako ng malaki. “Okay naman, Mommy,” dire-diretso kong sabi. “Pinapasabi niya na good night daw. Tulog na’ko, Mommy.”

Then umakyat na agad ako sa room ko, leaving them confused. Nadaanan ko pa si Kevin na takang-taka, gulong-gulo, parang gusto niya akong i-interrogate.

Hinayaan ko na.

Basta ako… masaya ako.

Pabagsak kong inihiga ang katawan ko sa kama. Hindi maalis ang ngiti sa labi ko kahit hindi ko maintindihan bakit.

Dala ng pagod, hindi ko namalayan—kinain na ako ng dilim.

Kinaumagahan, maaga akong nagising.

And yes—naroon pa rin ang ngiti sa labi ko.

Pinatay ko agad ang alarm clock ko bago pa tumunog. Mahirap na—baka patayin ako ng alarm clock dahil ganon ang ginagawa ko tuwing siya ang nauuna.

“Nahihibang ka na, Blade,” sabi ko sa sarili ko, then binuksan ko ang shower.

Habang naliligo, ginawa ko lahat ng dapat gawin. Routine. Clean. Fresh.

Then tumingin ako sa reflection ko.

“Friday ngayon,” sabi ko sa sarili ko, natatawa. “Sabado bukas, sunod linggo… bakit parang ang tagal mag-lunes?”

Iniling-iling ko ang ulo ko para alisin ang pagkahibang.

Pagkatapos, bumaba agad ako.

Sumalubong sa’kin ang ngiti ni Mommy—may hawak siyang maraming papeles.

“Good morning, Mommy,” tanong ko agad, alert. “Ano ‘yang mga ‘yan?”

Mas mabuti nang maagap. Ayokong may surprise na problema.

“This is a report from Ms. Mae,” sabi ni Mommy. “Butler of the Queen. It’s information about the culprit.”

Napangiti ako, awkward. Kasi… I don’t really understand business. Pero I tried.

“Ngayon ko lang napansin na malaki talaga ang nakuha niya,” dagdag ni Mommy, “at masaya ako na mahuli siya. I received these documents through email, pero prinint out ko para mapag-aralan. Para hindi na maulit.”

“Good morning, Mom. Good morning, Kuya,” bati ni Kevin na kabababa lang.

Ngumiti si Mommy. “Yaya, prepare the breakfast,” utos niya.

Naglakad kaming tatlo papuntang dining area. Ready na lahat—ulam, kanin, pati paborito kong mugo-mugo.

Umupo ako agad at nagsandok.

Then—

“Oo nga pala, Mommy,” tanong ni Kevin habang kumakain, suspicious mode, “bakit absent si Kuya kahapon? Bigla na lang siya nawala. Akala ko sabay kami.”

“May importanteng inayos lang ang kuya mo,” sagot ni Mommy, smiling. “Kumain ka na at huwag nang magtanong, malelate na kayo.”

Pero hindi satisfied si Kevin. Kita ko ‘yong pout niya.

“Pero Mom…” sabi niya, then biglang kinuha niya kamay ko.

At doon niya nakita.

Yung singsing.

Wedding ring.

His eyes widened.

“Pero Mom… bakit pagbalik ni Kuya may suot-suot na siyang ganito?”

Nagkatinginan kami ni Mommy.

Siguro… hindi na masamang sabihin kay Kevin.

Mas mabuti nang alam niya.

Huminga ako, then sinabi ko, straightforward.

“Ikinasal ako.”