My (Not So) Dangerous Wife

CHAPTER 10

Blade Ford

“WHAT?! Mommy, tingnan mo ‘tong si Kuya—ang layo na ng naaabot ng imahinasyon!” sigaw ni Kevin habang halos mabitawan niya ‘yong kutsara niya sa gulat.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinsulto, kasi parang ang dating… delulu ako. Pero hindi ako nagsalita agad. Si Mommy lang ang ngumiti—yung ngiting alam mong may alam siya, at ikaw ang walang idea kung gaano ka na pala kalalim.

Tumingin si Mommy sa’kin, calm na calm, parang normal lang na topic ang kasal sa almusal.

“How’s your wife?” tanong niya, with that composed tone na parang nag-uusap lang kami about grades. “I received the copy of your marriage contract.”

Nagulat ako. Hala, may copy?

“At nakita ko doon,” dagdag pa ni Mommy, eyes focused on me, “na ikaw ang nag-adopt ng apelyidong Morgan, base on the explanation. That’s the tradition of their family.”

Tumango-tango ako, trying to look like I knew what was happening—kahit ngayon ko lang din nalaman na ganon pala ang tradition. Like, hello, I didn’t even have time to process the ring. Now you’re telling me surname traditions?

Kevin looked like his brain was overheating.

“Teka nga lang, Mommy,” sabi niya, voice slower now, confused and suspicious. “Naguguluhan ako. Paano nangyari na nag-asawa si Kuya nang hindi ko nalalaman?”

I smiled. The kind of smile na ginagamit kapag may resibo ka at gusto mong manahimik ang tao.

“Ito ang katibayan,” sabi ko, then tinaas ko ang kamay ko kung saan kita ang singsing. “Ayan. Maniwala ka na, kapatid.”

Nanlaki ang mata ni Kevin. Biglang nanahimik. Parang napindot ang mute button. Hindi na siya nagsalita hanggang matapos siyang kumain—pero halata sa mukha niya na hindi pa rin siya satisfied. Tahimik siya, yes. Pero his brain was still screaming.

After breakfast, inihatid kami ni Mommy palabas—papunta sa sasakyan namin. Habang naglalakad, sumunod pa rin si Kevin, hawak ang bag niya, still sulking.

“Anak,” sabi ni Mommy, gentle but honest, “walang ginanap na seremonyas ang kuya mo.”

Kumunot noo ni Kevin, pero hindi siya sumabat. Hinayaan si Mommy magsalita.

“Huwag ka nang magtampo,” dagdag ni Mommy. “Alam kong biglaan. Pero wala na tayong magagawa. Kinailangan natin ‘yon.”

Tahimik lang ako. Hindi ko na dinagdagan. Kasi totoo. Kinailangan. It was survival.

Tumango si Kevin, then ngumiti siya—small smile, not fully okay, but trying. Then ngumiti rin siya sa’kin.

“Naiintindihan ko,” sabi niya, voice a little sad. “Pero sana malaman n’yo na kahit bata pa ako, may karapatan akong malaman ang mga problemang kinakaharap natin.”

Napatigil si Mommy for a second, then her face softened. She nodded and smiled.

“Okay,” sabi niya, touching Kevin’s shoulder lightly. “You’re right.”

Then she looked at both of us. “Sige na, pumasok na kayo. Baka mahuli pa kayo sa klase.”

Ngumiti ako ng mas malaki, then sumakay na kami.

Sa loob ng sasakyan, habang umaandar, biglang nagtanong si Kevin.

“Maganda ba siya, Kuya?”

Napatingin ako sa kanya, then naglingon-lingon ako sa paligid—parang may iba pa siyang tinutukoy. Like… may babaeng nakatayo sa gilid ng kalsada? May celebrity sa sidewalk?

“Sino ba?” tanong ko, seryoso pa ako. “Nasaan? Hindi ko kasi nakikita.”

Lalo siyang napailing. Tinapik niya pa noo niya, tapos bahagyang tumawa.

“Ang ibig kong sabihin,” paliwanag niya, “yung napangasawa mo. Kung maganda ba siya.”

Ah.

Tumango-tango ako, now fully understanding.

“Oo,” sabi ko, hindi ko mapigilan ang smile ko. “Maputi siya, matangkad, at saka… maganda talaga.”

Kita ko kung paano ngumiwi si Kevin, parang nandidiri sa ngiti ko.

“You look fool, Kuya,” panira niyang sabi. “Tigilan mo ‘yang pagngiting ‘yan. Lalo na kung sa papel lang kayo kinasal at hindi dahil mahal n’yo ang isa’t isa.”

Inismidan ko lang siya.

At sakto—pagkatapos niyang magsalita—nasa tapat na kami ng gate ng M.U.

Tinanggal ko seatbelt ko, then bumaba kami. Pumasok kami, and tulad ng dati, naghiwalay kami ng pathway.

Masaya akong naglalakad sa pathway nang maramdaman kong may sumabay sa’kin.

Tiningnan ko agad. Si Agatha.

Nginitian ko siya. “Hi.”

“Hi,” sabi niya, soft. “Bakit ka absent kahapon, Blade?”

Nginitian ko siya ulit at tumingin sa dinaraanan. “Nagkaroon lang ng kaunting problema. Mabuti na lang naresolba agad.”

Tumango-tango siya, understanding. “Marami bang ginawa? Pahiram naman ako ng notes sa subject na magkaklase tayo.”

Ngumiti siya ng malaki. “Sure, no problem. Basta ikaw.”

Then tuloy-tuloy na kami papasok sa room.

Habang naghahanap ako ng mauupuan, bigla akong napahawak sa ulo ko.

May tumama.

Matigas.

Napatingin ako sa paanan ko—may puncher doon. Malamang ‘yon ang tumama sa’kin. Hinimas ko ‘yong part ng ulo ko, then tiningnan ko kamay ko.

Namamasa.

Dugo.

Kaya pala mahapdi.

Napayuko ako.

Sanay naman ako makatanggap ng ganito. Weirdly, sanay na. Parang normal day lang. Parang part ng routine.

“Good morning, please be seated,” sabi ng prof na kakapasok lang.

Naglakad ako sa likurang bahagi ng classroom at doon naupo. Mabuti na lang, kakaunti pa lang ang naroon. Sumama si Agatha and she sat near me.

“Okay ka lang ba?” sabi niya, galit at may halong pag-aalala. “Grabe na sila. Hindi na ‘to maganda. Baka kapag tumagal pa, lumala. Gusto mo bang isumbong na natin sila sa Dean?”

Umiling-iling ako. Bumuntong-hininga.

“Hayaan mo na,” sabi ko, forcing a calm smile. “Magsasawa rin ‘yang mga ‘yan.”

Nginitian ko siya ng matamis.

Biglang namula mukha niya. Nag-iwas siya ng tingin.

“S-sige,” sabi niya, trying to hide the blush. “Tama ka.”

Then nakinig na siya sa lecture.

Ako?

Kahit nakatingin ako sa prof, walang pumapasok sa utak ko. Kumikirot pa rin ulo ko. And every time I blink, parang mas nararamdaman ko ‘yong sakit.

Humalumbaba ako and ibinaling ko ang tingin sa labas.

Nasa tabi ako ng bintana, so maganda ang tanawin. Alapaap. Sky. Quiet.

Then bigla akong napatuwid ng upo.

May tao sa rooftop.

Tinitigan ko nang mabuti.

Tama ako.

Nandoon siya.

Nakatayo sa railings, nakatingin sa’kin—like she owned the height, like the wind belonged to her. ‘Yong hanging shirt niya sumasabay sa hangin. Ganun din ang pulang buhok niya—parang flame sa ilalim ng araw.

Ang astig niyang tingnan.

“Sinong tinitingnan mo d’yan?” biglang tanong ni Agatha.

Tumingin ako sa kanya at ngumiti, harmless.

“Isang napakagandang ibon,” sabi ko.

“Talaga?” she leaned closer. “Teka, titingnan ko din.”

Umisod siya para silipin, pero napasimangot siya.

“Wala naman,” sabi niya. “Niloloko mo yata ako.”

Napatawa ako, then tumingin ulit sa rooftop.

Wala na siya.

Malabong hindi ko siya nakita kanina. So ibig sabihin… umalis na siya. Bumaba na.

Maya-maya, naramdaman ko ang vibrate ng phone ko. Tumingin muna ako sa unahan kung nakatingin si prof, then mabilis kong binuksan.

May message.

I opened it.

~Focus on your studies and take care. -Queen

Parang may humila sa puso ko. Parang biglang gumaan ‘yong pakiramdam ko.

Mabilis akong nagtype ng reply.

Sige wifey, ingat ka din. Mwuah~

Then isinave ko number niya.

Sa phonebook, tinype ko ang name:

My Wife

Napangiti ako habang binabasa ‘yon sa isip ko, like it was the sweetest secret.

Binalik ko ang phone sa bag.

At parang biglang nawala ang sakit ng ulo ko—hindi totally, pero parang mas kinaya ko. Nagkaroon ako ng gana.

Itinuon ko na ang attention ko kay prof.

Nakapakinig na ako.

Mabilis lumipas ang oras. Lunch break na.

“Sabay tayo mag-lunch,” sabi ni Agatha. “Wala kasi akong kasabay.”

Tumingin muna ako sa rooftop. Wala siya.

Then tumingin ako kay Agatha and tumango.

“Okay,” sabi ko.

“Yay!” she smiled. “Tara, treat ko.”

Hinila niya ako palabas. Mabuti na lang wala na sila Limuel—at least for now.

Naglakad kami papuntang cafeteria. Malawak ang cafeteria, maraming students, pero hindi puno. Busy but breathable.

“Ako na o-order,” sabi ko. “Hanap ka na lang table para sa’tin.”

Nag-alinlangan mukha niya, parang ayaw niya akong iwan mag-isa.

“Don’t worry,” sabi ko. “Okay lang ako.”

Alanganin siyang ngumiti, then tumalikod na.

Pumila ako. Kakaunti pa lang nakapila, so mabilis. Nakapag-order ako agad—tray with food and chocolate shake.

Pag pabalik na ako, napansin ko makakasalubong ko si Limuel.

Mabilis akong tumabi para hindi kami magkabunggo.

Pero tulad ng inaasahan…

Sinadya niya.

Bumangga siya sa’kin.

Natapon ang food ko. Natapon ang chocolate shake—diretso sa uniform ko.

Basang-basa ako.

“YUCK!” sigaw ni Sarah nang matalsikan siya ng konting shake.

Nanlilisik ang mata niya sa’kin.

At sinampal niya ako.

Sa lakas ng sampal, napabaling ulo ko. Doon ko nakita si Agatha—pilit kumakawala sa hawak ng mga alalay nina Limuel at Sarah.

“S-sorry…” sabi ko, nakayuko.

“Sorry?” sigaw ni Sarah. “Hindi mo ba alam kung gaano kalagkit ‘to? You just ruined my uniform, you stupid nerd!”

Then sinabunutan niya ako.

Parang bumalik ‘yong sakit sa ulo ko—yung puncher kanina. Mas malala. Mas sharp. Nanlalabo paningin ko.

“Putangina, bitawan n’yo siya!” rinig kong sigaw ni Agatha.

“K-kasalanan ni Limuel ‘yon,” mahinang sabi ko, trying to defend myself. “Tumabi na nga ako, binunggo n’yo pa ako.”

Mas namula mukha ni Sarah.

“Aba’t,” sigaw niya, turning it into drama, “Limuel, kasalanan mo daw! Dahil siya’y tatanga-tanga!”

Kumunot noo ni Limuel—kanina enjoy na enjoy siya. Now he looked annoyed… and that’s worse.

“Tumatapang ka na, nerd,” sabi ni Limuel, smiling like a predator. “Mukhang kailangan na nating putulin ang sungay mong tumutubo.”

Then sinuntok niya ako.

Diretso sa mukha.

Sa sobrang lakas, napaupo ako.

Umiikot ang paningin ko. May nalalasahan akong dugo sa bibig ko. Parang metal.

I tried to stand.

Pero biglang may tumulak sa’kin, then binuhusan ako ng malamig na tubig.

Nawalan ako ng lakas. Napaupo ako ulit, tuluyan.

Hindi ko na kayang tumayo.

Sobrang sakit ng katawan ko.

Sobrang bigat ng hiya.

“MAY GUARD!” may sumigaw.

Unti-unting nawala ang mga tao sa paligid ko—nagkakagulo, tumatakbo, umiilag. Narinig ko ang yabag ng mga students.

Dahan-dahan kong binuksan ang mata ko.

And then I saw it—

Her.

Walking toward me.

Men in black around her.

Men in black around me.

Parang biglang naging movie scene.

“Wifey…” nasabi ko na lang.

Ang lamig ng mukha niya. Pero ang mata niya… iba.

Hindi lang galit.

Hindi lang cold.

It was something darker.

Nakakatakot.

Pero kahit ganon, napangiti pa rin ako—because somehow, seeing her felt like safety.

Then my body finally gave up.

Nararamdaman kong bumagsak ako sa semento.

At bago ako tuluyang mawalan ng malay…

ang huling naisip ko lang—

Buti na lang nandito siya.