My (Not So) Dangerous Wife

CHAPTER 11

Queen

Bumaba na ako mula sa rooftop at dumiretso sa monitoring room para silipin ang mga kaganapang nangyayari sa loob ng university. Dahil lunch time, halos bawat CCTV screen ay puno ng galaw—mga estudyanteng naglalakad, nagsisiksikan sa hallways, nagkukumpulan sa benches, may ilan pang tumatakbo na parang late lagi ang buhay nila.

Tahimik lang ang paligid sa monitoring room. Cold lights, multiple screens, at ang tanging tunog ay ‘yong low hum ng mga equipment. Sanay na ako sa ganito—watching from above. Sa mundo ko, mas ligtas ang tumingin kaysa lumapit.

Habang iniikot ko ang mga camera angles, naagaw ang atensyon ko ng CCTV sa cafeteria.

May kaguluhan.

May kumpulan.

May mabilis na galaw.

Pinindot ko ang feed para lumaki sa main screen.

At doon ko nakita—

Si Blade.

Nasa gitna siya ng crowd, may natapong pagkain, may mga mukhang nanlilisik, at isang lalaki—malakas ang aura, halatang sanay manakit—sinuntok siya.

May kumurot sa dibdib ko.

Hindi siya normal na kirot. Hindi siya simpleng annoyance. It was sharp—unexpected—like something I didn’t authorize inside my body.

Kitang-kita ko kung paano siya napaupo, kung paano tumapon ang salamin niya at gumulong sa sahig. Kita ko rin kung paano dumugo ang labi niya. May glint pa ng dugo sa mouth corner niya habang pilit siyang tumayo.

I gripped my phone before I even realized I was moving.

Mabilis kong dinial ang number ni Butler Mae.

“Send my men,” malamig kong utos, clipped and controlled. “Kunin n’yo si—” muntik kong sabihin “nerd,” pero pinigilan ko sarili ko. I corrected it, voice steady. “Kunin n’yo si Blade. He’s at the cafeteria, being bullied.”

Hindi ko hinintay ang sagot.

Binaba ko agad.

At muling tumingin sa monitor, but my eyes were no longer calm. My focus was no longer distant.

Hindi ko natiis.

Umalis ako sa monitoring room at dumiretso sa cafeteria.

Habang naglalakad ako, mabibigat ang yabag ko. Each step felt like a warning. Tila may nag-aalab na damdamin sa loob ko, pero hindi ko mawari kung ano. Ang alam ko lang: kung sino man ang haharang sa’kin ngayon… tatalsik sa paaralang ‘to.

Paglapit ko sa cafeteria, nagtatakbohan ang mga estudyante. May sigawan. May pag-iwas. May panic.

Biglang dumating ang mga guard.

At sumunod ang mga men in black.

Parang dumulas ang takot sa hallway—students moved like water splitting around a blade.

Pinalibutan ng men in black si Blade. At habang papalapit ako, unti-unti kong nakita ang mga pasa niya. Basang-basa siya, nakaupo sa sahig, buhok magulo, uniform ruined.

Napakuyom ako ng kamao.

At sa mismong sandaling ‘yon, bigla siyang nanghina.

He collapsed.

At kahit nahimatay siya… nakangiti siya.

“Nakangiti ka pa sa lagay mong ‘yan,” sabi ko, voice cold, pero may kakaibang bigat.

Hindi ko alam kung bakit ako nag-aalala. Baka dahil hindi ko pa nakukuha ang mana. Tama. Baka ‘yon nga ang dahilan.

“Call Dr. Ramirez,” utos ko kay Butler Mae na dumating na pala sa tabi ko—silent, efficient.

Lumayo siya agad at tumawag.

Meanwhile, binuhat na ng men in black si Blade.

Nauna silang maglakad. Sinundan ko.

Maya-maya, kasabay na namin si Butler Mae.

Maraming estudyante ang nakatingin sa’min. Some were frozen. Some were whispering. Some were shaking. But I didn’t care.

Kahit tumingin sila, wala silang mapapala.

Isinakay nila si Blade sa van.

Sumakay ako sa sasakyan ko.

Si Butler Mae, sa big bike niya.

Mabilis akong bumaba ng sasakyan pagdating sa mansion. Naabutan ko pa silang papasok. Sa loob, may mga bantay na yumuko.

“Queen,” bati nila.

Hindi ko pinansin.

Dumiretso ako.

“Sa kwarto na lang niya,” sabi ko, eyes briefly meeting Dr. Ramirez who was already there. “Butler Mae, guide them.”

Mabilis nilang dinala si Blade sa silid niya.

Basang-basa siya, kaya inutusan ni Butler Mae ang men in black na palitan siya bago ihiga sa kama. Efficient. Quiet. Walang arte.

Nagpunta muna ako sa sarili kong silid para magpalit ng mas kumportableng damit. I hate the feeling of stiff fabric when my mind is already burning.

Pagkatapos, bumalik ako sa silid niya.

Mukhang tapos na si Dr. Ramirez gamutin siya.

“Kamusta siya?” tanong ko, eyes on Blade na mahimbing na natutulog, now wearing panda pajamas—ridiculous, but… fitting.

“Okay naman siya,” sagot ni Dr. Ramirez, smiling slightly. “Actually, medyo nahirapan akong linisin ang sugat niya sa ulo dahil sa buhok, pero naayos ko na.”

Napakunot ang noo ko.

“Sugat sa ulo?” mahinang bulong ko, eyes narrowing as I looked closer.

Narinig niya.

Lumapit siya sa ulo ni Blade at maingat na binuklat ang buhok.

Lumapit ako.

At nakita ko nga—may sugat.

“Hindi naman masyadong malalim,” paliwanag ni Dr. Ramirez, “pero mukhang kanina pa ‘to—umaga pa. Medyo tuyo’t na ang dugong bumahid nung nilinis ko.”

Tumango-tango ako.

“Makakaalis ka na,” sabi ko.

Ngumiti siya at yumuko, then lumabas.

Naiwan ako.

Tahimik.

Lumapit ako at naupo sa gilid ng kama.

Inilibot ko ang tingin sa buong silid.

Panda theme.

Black and white.

May 3D panda sa ceiling. May patterns sa walls. May stuffed toys. Pati curtains, may subtle panda prints.

Maganda ang kinalabasan kahit puro panda ang nakikita ko. At para sa isang taong sanay sa sterile, cold, and controlled… the room felt strangely warm.

Napadako ang tingin ko sa side table—naroon ang eyeglasses niya.

Kinuha ko.

Basag.

Mukhang nabasag dahil sa pagbagsak kanina.

Tumayo ako.

Lumabas ako.

Maghahanap ako ng kapareho.

Matapos makahanap ng kapalit, bumalik ako agad.

Pagpasok ko, napansin kong gising na siya.

Nanatili akong nakatayo sa pinto.

Hindi pa niya ako napapansin—abala siya sa paglibot ng tingin sa silid, parang first time niyang makakita ng mundo. Nagniningning ang mata niya—gaya ng isang bata na binigyan ng pangarap.

Lumapit ako.

Walang pasabi, inabot ko ang salamin.

Mas magugustuhan niya ang tanawin kung malinaw.

“Ay bampira!” sigaw niya, gulat na gulat.

“Tss,” sagot ko, annoyed.

Mukhang hindi niya napansin ang salamin sa kamay ko. Nakatitig lang siya sa’kin, kunot noo, parang nag-aanalyze.

Kaya ako na mismo ang nagsuot ng salamin niya sa mukha niya.

After a few seconds ng pagpikit-pikit, nag-adjust na ang mata niya.

Then—

Ngumiti siya.

Big smile.

Lalong nagliwanag ang mukha niya.

Halatang masaya siya.

“Wifeeeyyyy…” sabi niya, then bigla niya akong niyakap—parang bata, parang walang concept ng personal space.

Nagulat ako… but I let it happen.

For a moment.

“Get off,” malamig kong sabi nang mapansing masyado nang matagal.

Bumitaw siya, still smiling, still bright.

“Kamusta na pakiramdam mo?” tanong ko, voice softer than my usual, even if I didn’t intend it.

“I’m… I’m… I’m greattttttt…” masaya niyang sagot, eyes still shining.

“Sobrang ganda ng kwarto na ‘to,” sabi niya, looking around. “Mas malawak pa ‘to sa kwarto ko sa bahay.”

Then natigilan siya.

He frowned.

“Teka… nasaan ako?” tanong niya, looking at me. “Malabo na wala ako sa bahay kasi impossible naman biglang lumaki kwarto ko nang ganito kalaki.”

“Nandito ka sa mansion,” sagot ko, simple. “Ito ang magiging silid mo. You collapsed—kaya nadala kita agad dito kahit hindi pa naglu-lunes.”

Biglang nawala ang saya sa mukha niya.

Kitang-kita ko ‘yong lungkot na dumaan—quick but deep.

Parang may kumurot sa’kin nang makita ko siya.

“Why are you sad?” tanong ko, almost impatient, but also… concerned. “Ayaw mo ba sa silid na ‘to? Sabihin mo lang at papapalitan ko kay Butler Mae.”

Umiling siya.

“Gusto ko,” sagot niya, voice soft. “Gustong-gusto ko. Nalungkot lang ako kasi naalala ko ‘yong nangyari kanina.”

Tinanggal niya salamin niya at pinunasan ang mata.

Mukhang umiiyak.

I looked away.

I hate tears. They ruin control.

“Just tell me if you want me to expel those students,” sabi ko, iwas tingin, voice sharp.

“H’wag!” biglang sagot niya, pouty, nangingilid ang luha. “Okay lang naman ako. Hindi ako nalulungkot dahil nabully ako.”

He sniffed.

“Nalulungkot ako kasi natapon ‘yong favourite chocolate shake ko kanina. Sayang din ‘yon.”

I stood.

I didn’t know what to do with that kind of sadness.

“Okay,” sabi ko, controlled. “Don’t be sad. Sasabihin ko kay Butler Mae na igawa ka ng chocolate shake mamayang dinner.”

I looked at him again.

“So rest yourself for now.”

Tumango siya, then humiga. Kinuha niya ang malaking panda stuffed toy at niyakap—like it was a shield.

Nang masigurong nakatulog siya, lumabas na ako.

Blade Ford - Morgan

Nagising ako na parang may alarm sa tiyan ko—gutom.

Agad kong kinuha ang eyeglasses ko sa side table, then napansin ko ang isang papel na nakatupi.

Kinuha ko.

Binasa ko.

~Bumaba ka na pag nagising ka.

Napangiti ako.

Dali-dali akong bumangon, masayang lumabas ng kwarto, then napakamot sa batok.

“Saan ang daan pababa?” tanong ko sa sarili ko.

Sinundan ko na lang ang isang napakahabang hallway—ang daming paintings, ang daming pinto. Mukhang puro kwarto. Puro secrets. Puro “rich people vibes.”

Nakakita ako ng hagdan.

Mabilis akong bumaba.

Mabuti na lang may sense of direction ako. Or baka swerte lang.

Pagdating ko sa sala, nakita ko siya.

Naupo siya sa sofa, may hawak na mga papeles, seryosong binabasa. Parang kahit nasa bahay, nagwo-work pa rin. Parang walang off button.

“Wifey,” tawag ko paglapit.

Nag-angat siya ng tingin, then ibinalik ulit sa documents.

“Kamusta na pakiramdam mo?” tanong niya, low voice, attention still on the papers.

“Maayos na ako,” sagot ko, smiling kahit alam kong hindi niya ako tinitingnan. “Pero… nasaan na ba ‘yong chocolate shake ko? Hihihihi.”

Ibinaba niya ang papers.

Tumingin siya sa’kin.

Then tumayo siya at tinalikuran ako.

“Let’s eat dinner first,” sabi niya, then naglakad.

Mabilis akong sumunod, kasi ayokong maligaw sa mansion na ‘to. Napakalaki. Feeling ko kapag nawala ako rito, magiging ghost story na lang ako.

Nakarating kami sa dining hall.

Pagpasok ko, sumalubong sa’kin ang mga pagkain—marami, elegant, parang buffet na pang-royalty. May mga platters, may soups, may desserts, may drinks.

Umupo siya sa dulong bahagi—yung seat ng “pinakamataas.”

Umupo ako sa kanan niya—kasi asawa daw ako sa papel, so right side rights. Char.

“Kumain ka muna,” sabi niya.

Then she started placing food on her plate, controlled and neat.

Kumain ako.

At saktong patapos na ako nang dumating ang chocolate shake.

Agad kong kinuha at ininom, parang victory drink. Ninanamnam ko ang lamig at sarap.

Then naramdaman ko… nakatingin siya.

Tinuloy ko lang pag-inom, pretending I didn’t care, pero deep inside: Hala, pinapanood niya ako. Cute ba ako?

Natapos ang dinner nang matiwasay.

Tumayo siya, kinuha ang mga papers na iniwan niya kanina sa side table.

Sumunod ako.

Tumingin siya sa’kin, halatang naramdaman niyang shadow niya ako.

Lumapit ako, then hindi sinasadyang napatingin ako sa isang papel.

Nanlaki mata ko.

“Anong balak mo sa kanila, wifey?” tanong ko, eyes wide. “Balak mo ba silang kidnapin at hingian ng ransom money ang magulang?”

Hindi siya tumingin sa’kin. Tumitig lang siya sa papers habang inaayos.

“No,” sagot niya, calm. “I’m not that cheap.”

Then she added, casually, like she was talking about the weather:

“Kaya ko silang pugutan ng ulo nang hindi lumalapat ang sariling mga kamay.”

Tumindig balahibo ko.

Nakakamangha.

Nakakatakot.

“Hayaan mo na lang sila,” sabi ko, trying to calm myself. “Tulad ng sinabi ko… magsasawa rin ‘yon.”

Tumigil siya.

Then she looked at me.

“Fine,” sabi niya, voice cold. “Wala akong gagawin sa kanila… kung magugustuhan ko ang sagot mo sa itatanong ko.”

Napapalunok ako.

“A-ano bang tanong mo, w-wifey?” kinakabahan kong tanong.

Her face was serious.

“Why do you always let them do those things to you?” tanong niya. “Hindi mo ba kayang ipaglaban ang sarili mo?”

Sumeryoso ako.

This wasn’t joking anymore.

“I have no desire to argue with anyone,” sagot ko, steady. “I always choose to walk away and escape, because I just want peace.”

I looked at her, honest.

“Fighting back will not bring peace.”

Kita ko kung paano umangat nang bahagya ang labi niya.

Then slowly, she smiled—a small smile, but real.

“Very well said,” sagot niya. “Now go to your room and sleep. Good night.”

Tinalikuran niya ako.

Napangiti ako.

“Good night din, wifey!” sigaw ko, loud enough to reach her.

Nakita ko siyang itinaas ang kanang kamay at winagayway habang nakatalikod.

At sa simpleng gesture na ‘yon—parang may fireworks sa dibdib ko.

Hindi ko alam bakit.

Pero masaya ako.