FELIZA'S POV
Kinalabit ko si Crystal dahil kanina pa siya tila wala sa sarili. Pinaglalaruan lang niya ang kanyang pasta gamit ang tinidor. Nakatingin siya kay Danilo na kuwento nang kuwento ng kung ano-anu pero halata namang hindi niya naririnig ang mga pinagsasabi ng loko. Kasalukuyang kumakain kaming apat ng lunch sa La Shangrila. Kinurot ko ang tagiliran niya pero dahil sa sobrang kamanhiran ay hindi niya yata naramdaman ang ginawa ko. Kaya inulit ko. Mas mariin.
"Ano ba Fel! Ang sakit ng kurot mo!" Reklamo niya. Mabuti naman at nakaramdam din.
"Ang pasta kinakain hindi nilalaro. Tignan mo ang ginawa mo diyan sa pagkain mo, durug-durog na." Saway ko. If I know may problema na naman ang isang ito.
"Mind your own food!" Pasuplada niyang sabi. Wala, malala na talaga. Hayaan na
