SERHAT AĞA
Kendimi vuracakken , kafamdan silahı çekti bir kuvvet .
Elim titremişti ama tetiğe basacak kadar kararlıydım . Tam o anda … Bir el … Sert , kararlı ve tanıdık bir el … Silahı alnımdan uzaklaştırdı . Tetiği çekmiştim , kuvvetle havaya sıkmıştım .
Şaşkınlıkla , sinirle arkamı döndüğümde , Gözlerime inanamadım . Babamdı . Yusuf Ağa …
“ Babam … ”
Boğazımda düğümlenen kelimeler , yüreğimdeki yangının kül olmuş haliydi .
“ Oğlum , sen ne edersin ? Kendi canına mı kıyacaktın ! ” dedi , sesiyle yürekten tokat gibi çarptı .
Gözlerimi kaçırdım .
“ Baba ben … ” dedim ama devamını getiremedim .
Sadece o an susmak , her şeyden daha doğruydu .
“ Serhat , Narini de al , gidiyoruz . ”
Sesi hâlâ otoriterdi ama içinde sarsılmış bir baba vardı .
“ Tamam baba . ” dedim , çaresizce .
