SERHAT
Kapının önünde duruyordum . Zümrüt açmıyordu .
Beklemek istemiyordum ama zorlamak da istemiyordum . Çok şey yaşamıştı .
Aklımı meşgul etmeliydim . İşlerim vardı . Aşiretin başındaydım , koca bir şirketin yönetimini üstleniyordum .
Şirkete gitmek üzere yola çıktım ama aklım hep Zümrüt ’teydi .
Sonra telefonum çaldı .
Ayşe arıyordu .
" Gelinağam kapıyı açmıyor , ağam . Ses de vermiyor . "
O an beynimde bir çığlık koptu .
" En kötü ölebilirim … "
Zümrüt ’ün sesi kulaklarımda yankılandı .
Araba sürmüyordum , adeta uçuyordum .
Kapıyı zorladım , açılmadı .
Bütün gücümle ittim , kırdım .
Yatağın üzerinde Zümrüt baygın yatıyordu .
Ruhsuz , cansız bir beden gibi …
Kucağıma aldığım gibi arabaya koştum .
" Uyan Zümrüt ! Uyan ! "
Beni duyuyor muydu bilmiyorum .
Hastaneye vard
