Celal, kapıdan çıkarken peşinden gelen tek kişinin Gülce olduğunun farkındaydı. Kapıdan çıkarken kızın dudağını bükerek kendine bakmasıyla, kapının hemen yanındaki duvara yaslandı.
Canı acımıştı ama belli etmeye hiç niyeti yoktu. Özellikle de kız dikkatini tüm mimiklerinde ve omzunda gezdirip bir acı ifadesi yakalamaya çalışırken, aynı zamanda gülümseyerek ağlamaya da hazırmış gibi görünürken…
“Yavrum,” deyip şımarıkça göz kırptı.
Gülce, “Cidden ikna ettin,” deyip hafifçe gülümsedi.
Kapıyı biraz daha kapatıp ailesinin görüş açısından hem kendini hem de Celal’i çıkarmış oldu. Duraksamadan adamın tişörtüne asılıp başını kendine çekerek yüzünü avuçlarının arasına aldı. Gözlerine öyle bir bakışı vardı ki, Celal, ilk defa böyle bir bakışın muhatabı oluyordu.
Gülce, Celal’in gözlerine bakar
