Valentina
HINAWAKAN ko ang kamay ni Vladimir. “Please stand up, Vladimir. Hindi mo kailangang lumuhod sa harapan ko.”
Parang hindi ko na kayang makita siyang ganito. Hindi ko minsan inisip na masasaksihan kong ganito si Vladimir. I mean, malaki ang respeto sa kanya ng mga tao lalo na sa loob ng Bratva, and seeing him like this makes my heart aches.
Tumayo si Vladimir. Kinagat ko ang labi ko habang pinagmamasdan siya. Sanay na sanay ako sa maawtoridad niyang presensya na ngayong pinapakita niya sa akin ang ganitong side niya ay parang nanghihina ako.
Hinagod niya ang buhok niya. Hawak niya pa rin ang kamay ko at tila ayaw bitawan. For some reason, I don’t want to let go of his hand, too.
“Sorry about that.” Tumingin siya sa akin. “Pero totoo lahat ng sinabi ko.”
Nararamdaman ko naman
