A Shadow of an Illusion

Chapter 24

Warning: Mentions of death, killing, and violence

Third Person’s Point of View

Dahil sa kagustuhan ni Erebus na malaman kung ligtas ba si Menrui o hindi, hindi na siya pumunta sa kaniyang palasyo para tignan kung ano ang naging pinsala ng pagpasok ng mga ninja na ‘yon.

Hindi na rin niya pinansin pa ang iba pang sinabi ng mga kawal niya na kasama niyang tinitignan ang lugar na pinuntahan nila. He did not even give Fawn a glance right after the man said to him what happened to Menrui. He just went on his way so that he could already save Menrui.

“It looks like you are planning something that’s why you go all the way here, Fawn,” sabi ni Grim nang hindi na niya matanaw ang Emperor.

He was looking at Fawn who has a void emotion on his face. It seems as if Fawn doesn’t want him to know what he truly feels. Pero wala siyang pakialam dahil gusto niyang malaman kung ano ba talaga ang balak ni Fawn.

“I just voulunteered to tell him what happened and nothing else,” sabi ni Fawn sa kaniya gamit ang malamig nitong boses. “If you think that I am planning something right now, why don’t you investigate what happened?” He challenged Grim as if he knows that the butler will not be able to find anything.

Alam nitong hindi nito magagawang imbestigahan ang nangyari sa loob ng palasyo nang mag-isa, dahil kagaya nina Veer, this man right in front of him also became a loyal dog to Erebus. Kahit na sabihin pa nilang ito ay dating hari ng Land Realm, hindi pa rin mababago no‘n na siya ay isa na lamang sunud-sunuran sa gustong gawin ni Erebus.

It seems like he was brainwashed by that man, but something was odd to Grim that he could not point out. And he knows that Hemera, the right hand man of Land Realm, noticed that too but she kept quiet after all this time.

“What if I will do that?” Grim asked him that made him look at his direction. “To investigate what really happened I mean, and the reason why you are the one who gave the news to the Emperor.”

Kahit na nagulat siya sa sinabi ni Grim, hindi niya iyon ipinahalata rito, dahil alam niya na pinaglalaruan lamang siya nito. Alam niyang sa isang maling sagot lamang niya, siguradong malalaman nito ang gusto niyang mangyari.

“Then do it,” sabi niya na para bang wala siyang kinatatakutan. “Do it and tell me what you found out.”

He looked straight into Grim’s eyes as he challenged him to do what he just said. Nakita niya ang pagdaan ng emosyon sa mga mata nito, ngunit agad din iyong nawala makalipas ang ilan pang mga segundo.

The man right in front Fawn suddenly laughed. “Isa ka rin palang tuso,” sabi nito sa kaniya at binigyan siya ng nakakalokong ngiti.

“Huwag niyo akong itulad sa inyo,” sabi Fawn at sinamaan niya ng tingin ang lalaking kausap. “At kailanman, hinding-hindi ako magiging kagaya ninyo.”

Wala siyang pakialam kung sinabi niya iyon sa harap ng mga tauhan ni Erebus. Wala siyang pakialam kung ang kausap niya ay isa sa mga pinaka pinagkakatiwalaan ni Erebus, dahil sa isip niya, hinding-hindi siya magiging kagaya ng mga ito na para mga asong sunud-sunuran sa taong naghahari-harian sa mundong ito.

“I would rather die than to become someone like you,” he spat at Grim with a hatred on his face. “I will never be someone who almost acts like a dog who always follow that b*stard.”

Hindi na niya napigilan pa ang sarili at sinabi ang bagay na ‘yon. Sa sobrang haba ng panahon na kinikimkim ang bagay na ‘yon, hindi na niya napigilan pang sabihin ang nasa loob niya. Hindi na niya kaya pang pigilan ang sarili dahil sa lahat ng ginawa ng mga ito sa sarili nilang mundo.

“Tignan natin kung gan’an pa rin ang sasabihin mo kapag nagkagulo muli sa mundong ito,” sabi ni Grim sa kaniya na mas lalong nagpatalim sa kaniyang tingin.

“I will never be like you,” pag-uulit niya sa sinabi niya kanina.

He closed his fist tightly as he tried to calm himself. Kung kakalabanin niya ang taong ito ngayon, sigurado siyang hindi siya magkakaroon ng pagkakataon para matalo ito. Hindi dahil sa kakaunti na lang ang magic na natitira sa kaniya, kung hindi dahil alam niya kung gaano kalakas ang dating hari ng Land Realm.

Grim just shrugged at him and said, “If that would make have a good sleep at night, then I don’t have anything to say anymore.”

Grim was about to turn his back to him, but he stopped him by saying, “What an irony.” He even laughed as if he heard something so absurd.

Nakita niya ang pagtigil ni Grim at ang paglingon ulit nito sa direksiyon niya. Tumawa ulit siya na para bang iniinsulto niya ito.

“I never had a good sleep ever since that b*stard invaded my kingdom.” He clenched his fist as he gritted his teeth and looked at the man in front him with so much hatred. “And I will never have one if he continue to reign in this whole world.”

Ang mga kawal na naiwan ni Erebus sa lugar na iyon ay naghanda para atakihin siya dahil sa kaniyang sinabi, pero pinigilan ito ni Grim at sinabing siya na ang bahala sa taong kausap niya. Sinabi nito na wala itong gagawin na kahit ano sa kanila dahil nararamdaman niya iyon.

“Then I guess, you will never have one anymore. As long as you live.” He then smirked at Fawn as if he was mocking him. “Because the time that you are waiting for. The time that this world will be free, will never come.”

Tinignan lamang siya nang pagka-sama-sama ni Fawn at wala nang sinabi pa. Pinipigilan niya ang sarili na atakihin ito dahil kagaya nga ng sinabi niya kanina, hindi siya magkakaroon ng chance para matalo ito ngayon.

He is still weak and is needed to be trained so that he could protect the things that was once his. So that he could take back everything that should have been for his King Arson.

“And you will die trying to save everyone around you even if you really do not have a chance,” Grim whispered to him.

Lumayo ito sa kaniya at tuluyan nang tumalikod. That b*stard even waved his hand at him as if he was saying goodbye. Akala niya ay tapos na itong magsalita dahil nga tumalikod na ito sa kaniya, pero nagkamali siya nang lumingon ulit ito sa direksiyon niya at binigyan siya ng nakakalokong ngiti.

“Until then, Fawn, the right hand man of Fire Kingdom,” Grim said as he raised his eyebrows.

Napa-tigil naman si Fawn dahil sa narinig niya. Sa isip niya, paano nito siya nakilala kung ito ay totoong na-brainwash ni Erebus? Paano nito nalaman ang dati niyang posisyon sa Fire KIngdom kung wala itong maalala kahit isa tungkol sa sarili niyang kingdom?

‘Something is not right,’ he thought as he looked at the back of Grim, the previous king of Land Realm. ‘And I think that I need to tell this to Hemera, as well as the Lady.’

He turned to go to the direction where he leave the horse that he used so that he can go in this area, because he thought that he was already done with his mission here. Wala na rin namang saysay kung patatagalin pa niya ang pag-stay niya rito. Mukhang wala na rin namang sasabihin sa kaniya si Grim, kaya naman minabuti na niyang umalis na lang.

After all, he still needed to check on Hemera, as well as the people that was inside the dungeon. Kailangan niyang tignan kung ayos lang ang mga ito, lalong-lalo na ang hari ng Fire Kingdom, si King Arson.

Ngunit, hindi pa man siya nakalalayo, may narinig siyang sinabi ni Grim na nakapagpabilis ng t***k ng puso niya dahil sa takot.

“Survey this area thoroughly because the Emperor wanted to know the best route when he will invade the last kingdom!” pasigaw na sabi nito sa mga tauhan ni Erebus na kasama niya.

Alam ni Fawn na ipinaririnig talaga nito sa kaniya ang gusto niyang iutos sa mga tauhan ni Erebus, at dahil do‘n, nagmadali na siyang umalis sa lugar na iyon upang sabihin sa dalawa niyang kasama kung ano ang susunod na plano ni Erebus para sa mundong ito.

On the other hand, habang sina Grim at Fawn ay nagkakasagutan sa lugar na ‘yon, si Erebus na agad na pumunta sa lugar ng mga ninja ay walang ka-alam-alam sa nangyaring sagutan nina Grim.

Ang tanging nasa isip lang ni Erebus ay ang makapaghanap ng pinaka maikling daan para maka-punta sa lugar kung saan nakatira ang mga ninja upang mailigtas niya agad si Menrui.

Si Menrui na sa unang pagkakataon magmula no‘ng tinalikuran siya ng mundo, ay ang unang tao na nagparamdam sa kaniya ng emosyon na akala niya ay hindi na niya muling mararamdaman pa muli. Ang emosyon na ibinaon niya sa limot no‘ng kinuha sa kaniya ang lahat ng mundong ito.

The same world he wanted to conquer. Ang mundo na gusto niyang mapasakamay, ay ang mundo rin na nagparanas sa kaniya ng sakit na kailanma’y hinding-hindi niya malilimutan. Ang sakit na si Menrui lamang ang nakapaghilom ng sugat na iniwan sa kaniya ng mundong ito.

Kahit na no‘ng una ay hindi sila nagkakasundo, alam niyang nitong mga nakaraang araw ay nagkaka-ayos na silang dalawa. Hindi na sila nagtatalo pa, hindi na rin nila pinagbabantaan ang isa‘t-isa, at higit sa lahat, hindi na nila binabanggit pa sa isa’t-isa ang mga kamalian na kanilang ginagawa.

In his mind and in his heart, if he has one that is, he doesn’t want to ruin the relationship that was slowly building between the two of them. He doesn’t want to lose the only woman who made him experience the best emotion he ever had in years that he is living in this world.

He knows that he sounds so selfish because of that, but he doesn’t care because after all, this world thought him that being selfish is the most important thing because people tend to abuse if a person is selfless. Just like what this world did to his father, and to him.

Kaya naman natuto siyang sarilihin na lamang ang mga bagay na kaniyang nakukuha. Lahat ng mga tagumpay na nakamit niya sa mundong ito ay inaangkin niya lang. And he this time, he does not want to let Menrui go.

He does not want to lose the only person who makes him experience this thing that he never felt before. Hindi niya hahayaang mawala sa kaniya ang taong nasa tabi niya nitong mga nakaraang araw na gulung-gulo ang isip niya. Hindi niya hahayaang mawala na lamang nang bigla sa kaniya si Menrui dahil lang sa mga ninja na naka-pasok sa kaniya palasyo. Hindi niya hahayaang mawala sa piling niya si Menrui nang dahil lang sa insidenteng nangyari dahil sa kapabayaan niya.

Kung hindi lang sana niya iniwan ang palasyo nang walang mataas na namumuno sa kanila, kung hindi lang sana niya isinama si Grim at hinayaan na lang sana niya ito na bantayan ang buong palasyo at kasama na rin si Menrui, at kung hindi lang sana siya nagpadalos-dalos sa mga desisyon niya, hindi sana mangyayari ito.

Hindi sana makukuha ng mga ninja na ‘yon si Menrui kung hindi siya naging pabaya. Hindi na sana niya kailangan pang pumunta pa roon sa village ng mga ninja kung hindi lang dahil dito.

Alam niya kung gaano ka-tuso at kung gaano katigas ang ulo ng mga ninja na ‘yon. Alam niya na kailanma’y hinding-hindi niya mapasusunod ang mga ninja na ‘yon kahit na ano ang gawin niya. At alam din niya kung gaano kalakas ang mga ito pagdating sa pakikipaglaban. Kaya naman kailangan niya ring mag-ingat sa oras na dumating siya sa bayan kung saan namamalagi ang mga ninja na ‘yon.

“Wait for me, Menrui,” Erebus mumbled to himself as he saw the entrance of that village. “I will come and save you, and I will make sure that no one will hurt you. Not now. Never.”

In no time, he reached his destination and as he set foot inside the village, he could feel the eerie feeling inside the village, but it does not scare him. Rather, it makes his blood boil even more because it seems like the ninjas kidn*pped his Menrui because they wanted to lure him in their village.

‘Wrong move, b*stards. Do you really think that you can kill me with this childish plan of yours? How childish it makes me want to p**e,’ he thought as he looked around the empty village.

Mukhang abandonado ang lugar na ‘to, ngunit alam ni Erebus na hindi iyon mangyayari dahil alam niyang nasa paligid lang ang mga ninja na nagsimula ng lahat ng ito. Alam niyang isang maling galaw lang niya, siguradong lalabas ang mga ito at aatakihin siya nang sabay-sabay.

“Do you really think that you can defeat me by hiding in this st*pid village?!” he shouted as he looked around.

He was getting furious now, because it seems like the ninjas are mocking him by not showing their selves. Mukhang may gusto itong mangyari bago siya harapin ng mga ninja na ‘yon.

“I will never fall with this st*pid trick of yours! So you should already show yourselves or else I will not hesitate to destroy you little village.” Pagbabanta niya sa mga ito.

Either way, Erebus will still erase this village in the map of this world because of what they did to his wife. Mas gusto lang niyang padaliin ang trabaho niya sa pamamagitan ng pagtawag sa mga ninja na alam niyang nagtatago lang sa paligid. Dahil sa isip niya, kung ang mga ito ay lalabas agad, mas mapapadali niya ang pagpatay sa mga ito at mas hindi na ang mga ito mahihirapan pa.

‘I am doing favor on their side, so they should be greatful,’ he thought to himself as he looked around again.

Akala niya ay kailangan pa niya ulit tawagin ang mga ninja na ‘yon, ngunit nagkamali siya nang maramdaman niya na parang may malaking ibon na dumaan sa gilid niya. Pero alam niyang hindi isang ibon ‘yon. Alam niyang isa iyon sa mga ninja na nakatira rito.

“You finally decides to move, huh?!” He shouted.

Then he spin around while his hands grabbed something and after a few seconds, the ninja that moved in his side was now on his hands. Ang kaniyang kamay ay naka-hawak sa leeg ng ninja na iyon at pinipigilan niya itong makawala sa kaniyang pagkakahawak.

He examined the face of the ninja and he tsked when he saw a young face beneath the black mask that the ninja wore.

“Ngayon naman pinasugod nila ang isang bata?” he asked in disbelief and he tsked again. “Ano sa tingin nila ang ginagawa nila? Akala ba nila ay nakikipaglaro lang ako sa kanila?”

He tightened his grip around the young man’s neck until it couldn’t breath anymore. At matapos nitong malagutan ng hininga, binitiwan na ito ni Erebus. But the man’s dead body is nowhere to be found. It seems like it was consumed by darkness.

Matapos niyang gawin ang bagay na iyon, tumingin muli siya sa paligid at mas nilakasan pa niya ang boses at sinabing, “Come on! Don’t be a coward and try to kill me! Isn’t that the reason why you lure me inside your village?” He shouted at the top of his lungs.

Akala niya ay hindi na naman magpapakita ang mga ninja na ‘yon, ngunit nagkamali siya dahil isa-isang nagsilabasan ang mga ninja ng bayan na iyon. There are almost a hundred of them and Erebus smirked because it looks like these ninjas are really serious about killing him.

“Do you really think that you will succeed with your plans?” tanong niya at tumawa nang nakakainsulto kaya naman mas lalong nagalit ang mga ninja na kaharap niya. “Then let me watch you try,” he said as he smirked.

Dahil sa sinabi niya, ang mga ninja ay mas lalong nagalit sa kaniya. Nagkatinginan ang mga ito at para bang sila ay nagkaintindihan sa pamamagitan ng mga mata dahil pagkatapos no‘n, sabay-sabay silang pumunta sa direksiyon kung nasaan si Erebus at inatake ito.

But just like what happened to the young ninja, the hundreds of ninjas who were around Erebus suddenly disappeared when they went neear to him. Tila ba tumahimik ang buong paligid matapos no‘n na para bang walang nakatira sa bayan na iyon.

“I am sorry but I really do not have time to play with you, ninjas,” Erebus mumbled at nothing in particular as he looked around the village again.

The place looks like it was abandoned, save for the ninja who was suddenly held by Erebus in the neck. That guy almost looks so pale and so scared because of what he just witnessed, gone the resolve that could be seen in the faces of ninja just a minute ago.

“Tell me where she is,” Erebus asked in a cold voice.

Hindi na kailangan pa ni Erebus na ulitin pa ang tanong niya dahil sa sobrang takot ng ninja, agad nitong sinabi sa kaniya kung nasaan si Menrui ngayon. Pagkatapos no‘n, binitiwan ni Erebus ang ninja na ‘yon at kagaya ng nangyari sa mga kasama nito, bigla na lamang siyang nawala.

Erebus, on the other hand, immediately went to where Menrui is. He did not even hold back and destroyed the door of the house that Menrui was currently in.

And as he saw Menrui inside, it seems like he could finally breath a sigh of relief.