Napakagat ako ng ibabang labi, pinagmamasdan ang kamay ni Rozen na nakalahad sa akin. Sa simpleng galaw na ‘yon, ramdam ko ang libo-libong emosyon na bumabalot sa pagitan namin. Hindi ito ordinaryong handshake lang. Para sa amin, para sa akin, ito na ang pinakamapanganib na ugnayan na pwede naming gawin sa harap ng lahat.
Nanuyo ang lalamunan ko. Parang biglang lumiit ang espasyo rito. Ang sikip. Hindi ako makahinga. Tres’ hand was still firmly on my waist, reminding me na may papel akong kailangang gampanan, na hindi ako pwedeng madala ng puso ko sa sandaling ito. Pero ang mga mata ni Rozen… para bang hinahatak ako pabalik sa nakaraan naming dalawa. Sa lahat ng alaala, sa lahat ng mga pangakong hindi natuloy na naiwan namin sa probinsya.
Humigpit ang hawak ni Tres sa akin, hagip ng mata
