Masakit man sa puso noong huling nagbitaw ako ng yakap sa aking ina, hindi ko naman maikakaila na tila ba nagbitaw na rin ako ng hinanakit na nagpapabigat sa akin. Hindi nga ako matgil sa pag-iyak hanggang sa makasakay ako sa sasakyan. Pinatahan ako ni Orwa, pero kahit na ganoon nanatili pa rin ang magmata ko sa pagluha. Ngunit hindi rin naman ito nagtagal. Natutuyo na rin ang mga luha nang kusa.
Nakahinto lamang ang sasakyan ngayon sa tapat ng ilog. Hindi kami lumalabas. Sinadyatalag ni Orwa dito, upang kahit na paano raw ay pahupain ko muna ang sakit na nararamdaman ko. Ito ang tunay na dahilan kaya ayaw niya na gawang makita ko ang nanay ko. Dahil alm niya na iiyak lang talaga ako. Isa na rin ito sa matapang na nagawa ko sa buong buhay ko. Ang bagay na akala ko noon ay hindi ko kay
