“GOOD MORNING!”
Hindi ako nag-angat ng mukha nang marinig ko ang boses ni Hideo nang pumasok siya sa office ko. Nanatiling nakatuon lamang sa monitor ng laptop ko ang mga mata ko.
“I said good morning.” Ulit na saad niya at naglakad palapit sa mesa ko. Umupo siya sa visitor’s chair ko.
Banayad ngunit malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko sa ere bago ako nag-angat ng mukha upang tinignan siya ng seryoso. God, kung nakakamatay lang ang matalim na titig, I’m sure na bubulagta agad ngayon sa harapan ko ang Hideo na ito.
“What are you doing here?” seryosong tanong ko sa kaniya.
“I just want to see you. Iniwan mo kasi ako kanina sa bahay habang natutulog pa ako.”
Saglit ko pa siyang tinitigan ng seryoso bago nag-iwas ng tingin sa kaniya. “Get lost Hideo. I don’t want to see you
