VARKEN YOK SAYILAN

3.Bölüm

Mardin’in serin sabahı, odanın taş duvarlarına vuran ilk turuncu ışıklarla ısınmaya başlamıştı. Şilan, hayatının en huzurlu uykusundan uyanırken üzerinde hissettiği o güven dolu ağırlıkla gülümsedi. Çakır, kolunu ona sarmış, sanki kaçmasından korkuyormuş gibi sıkıca sahiplenmişti.

Şilan, hafifçe kıpırdanarak Çakır’ın omzuna dokundu. Sesi, uykunun mahmurluğuyla birleşen tatlı bir telaş taşıyordu:

“Çakır... Uyan hadi. Güneş doğdu, şimdi annen kapıya dayanır. Adettir, çarşaf isterler... Kalk hadi, bir gören olacak.”

Çakır, gözlerini tam açmadan Şilan’ın sesindeki bu telaşı bir kahkahayla karşıladı. Şilan daha ne olduğunu anlamadan Çakır, çevik bir hareketle onu altına alıp yatağa geri yatırdı. Gözlerinin içine, Mardin’in tüm kararlılığını taşıyan bir bakışla odaklandı. Sesi gür ve tavizsizdi:

“Benim konağımda, benim odamın mahremiyetini kimse sorgulayamaz, Şilan! Benim karımın kanını, namusunu sorgulamak kimsenin haddine düşmemiş. Anam da olsa, babam da olsa o kapıdan içeri destursuz giremez, benden hesap soramazlar.”

Eğilip Şilan’ın boynuna, tam şah damarının üzerine sıcak bir öpücük kondurdu. Şilan’ın nefesi kesilirken Çakır geri çekilip karısının utançtan kızaran yüzünü izledi. Sesini biraz yumuşatarak devam etti:

“Ama madem benim güzel karım adetlere uymak ister... O zaman o dolaba koyduğum beyaz elbiseni giy. Öyle bir in ki aşağıya, herkes Bozdağlı’nın karısı nasıl olurmuş görsün. Git kocana, ailene o güzel ellerinle bir kahvaltı hazırla. Herkes senin bu konağın asıl hanımı olduğunu anlasın.”

Şilan, elleriyle yüzünü kapatmaya çalışarak fısıldadı:

“Çakır, yapma... Çok utanıyorum. Ben nasıl aşağı ineceğim? Herkes bize bakacak, herkes ne olduğunu biliyor olacak. Adımlarım birbirine dolanır benim.”

Çakır, Şilan’ın ellerini yüzünden çekip avuçlarını öptü.

“Senin utanman, senin zarafetindir, Şilan,” dedi güven veren bir sesle. “Ama sakın başını eğme. Sen artık eksik görülen o kız değilsin. Sen benim şanımsın. Şimdi kalk, o beyaz elbiseyi giy. Ben arkanda olacağım.”

Şilan, Çakır’ın verdiği güvenle dolaptan o beyaz elbiseyi çıkardı ve ona uygun, ipek gibi yumuşak beyaz şalını aldı. Büyük bir özenle şalını bağladı. Yüzünün duruluğu, alnındaki o tertemiz ifade tesettürünün içinde daha da belirginleşmişti. Aynadaki aksine baktığında artık sadece bir gelin değil, duruşuyla ve vakarıyla bir hanımefendi görüyordu.

Mutfaktan gelen kokular konağın taş koridorlarına yayılmaya başladığında, Şilan çoktan sofrayı kurmuş, her şeyi büyük bir zarafetle hazırlamıştı.

Kısa süre sonra Çakır’ın annesi ve babası avluya indiklerinde karşılarında bembeyaz elbiseler içinde, ışık saçan bir gelin buldular. Şilan, kalbi göğüs kafesine sığmıyormuş gibi hissederek yaklaştı; önce babasının, sonra annesinin elini hürmetle öpüp alnına koydu.

Annesi, Şilan’ın yüzünü avuçlarının arasına aldı. Gözlerinde daha önce hiç görmediği bir şefkat vardı:

“Hakkındır, kızım... Sen artık bu evin sadece gelini değil, öz be öz kızımsın,” diyerek onu bağrına bastı.

Şilan o an gözyaşlarını tutamadı. Kendi annesi ona hayatı boyunca bir kez bile böyle sarılmamış, onu hep bir yük gibi görmüştü. Bir yabancının kollarında bulduğu bu “evlatlık” hissi, ruhundaki en derin yaraya merhem oldu.

O sırada merdivenlerden abisi ve yengesi de indi. İki âşık el ele avluya girerken yengesi hemen Şilan’ın yanına gelip sıkıca sarıldı.

“Evine, yuvana hoş geldin, güzel kardeşim,” dedi. Sonra Şilan’ın kulağına eğilip sadece ikisinin duyabileceği bir sesle fısıldadı:

“Çakır’ın gözlerine bak... Sana deli gibi âşık. Bu konakta artık sadece mutluluk soluyacaksın, emin ol.”

Çakır da takım elbisesiyle, vakur bir duruşla aşağı indi. Önce büyüklerinin elini öptü, ardından sevda dolu gözlerle masanın başında duran karısına baktı.

O an Mardin’in sert rüzgârları dinmiş, yerini huzurlu bir bahar sabahına bırakmıştı.

Hep birlikte büyük, neşeli bir kahvaltı sofrasına oturdular. Şilan, hayatında ilk kez bir sofrada “fazlalık” olarak değil, o sofranın baş tacı olarak yer alıyordu. Çakır, masanın altından Şilan’ın elini tutup sıktığında, Şilan artık gerçekten “var olduğunu” ve sonsuza dek korunacağını biliyordu.