PAŞALI+21

“Benimle olursan bunların hiçbirini yaşamak zorunda kalmazsın, Eylül.” Onun gözlerindeki öfke hoşuma gitti, korkuyla karışık bir öfke. “İstemiyorum, Tufan. Seni istemediğimi kaç kere söylemem gerekiyor?” Bu inat… Beni asıl delirten buydu. Kaçmak sanıyordu bunu. Oysa kaçış yoktu. “İstesen de istemesende, benim olacaksın." Yüzü gerildi, dudakları titredi ama geri adım atmadı. “Benden uzak dur. Seninle aynı havayı bile solumak istemiyorum.” Ağzımdan çıkan kahkaha istemsizdi. Sinirlerim gerilmişti, içimde bastırdığım her şey yüzeye vuruyordu. “Bu kadar emin konuşma. Sonunda benim kazandığımı ikimizde göreceğiz.” “Şerefsizsin.” "Ayıp oluyor, insan kendini teslim edeceği adama böyle laflar söyler mi hiç." "Tufan,..." "PAŞALI diyeceksin, " " ha Tufan ha Paşalı fark etmez. Ben seninle olmam neyim ben hayat kadınımı?" "Ben öyle bir şey demedim." Ellerini saçlarına geçirdi, bu hali bile beni delirtmeye yetti. Ah ulan Eylül yanıyorum senin yüzünden. "Şerefsizsin Paşalı Tufan." O an içimde bir şey koptu. Bana bunu söyleyen başka biri olsa sonu musalla taşı olurdu. Ama Eylül… Onun ağzından çıkınca öfke değil, sahip olma isteğim kabardı. Hiç durmadı. Arkasını dönüp gitti. Kontrolümden çıktığını sanıyordu. Yanıldığını anlayacak. Kendi kendime fısıldadım; “Git bakalım Eylül. Yolun nereye çıktığını ben biliyorum.” Henüz farkında değildi. Kaçtığını sandığı her yol beni gösteriyordu. Hayatındaki dertler ağırlaştıkça, yalnızlık arttıkça… Bana yaklaşacaktı. Kendi isteğiyle. Ve o gün geldiğinde, bugün ağzından çıkan her kelimenin hesabını tek tek soracaktım. Sabırla beklemek de bir güçtü. Ben sabırlıydım.