His Own Property Mini Seris #3

Chapter 16

a/n: unedited happy reading, mga langga DON'T PANIC  KNEEL AND PRAY FR OUR GOD IS A WORKING GOD HE SURELY LISTEN TO OUR PRAYER,..... ORAS NA SIGURO PARA MAGBALIK LOOB TAYO S AKANIYA HUMINGI NG KA[ATAWARAN.

2 chronicles 7:14

If my people, which are called by my name, shall humble themselves, and pray, and seek my face, and turn from their wicked ways; then will I hear from heaven, and will forgive their sin, and will heal their land.

Chapter 16

TILA isa itong luka-luka dahil sa ayos. Sabog ang buhok marumi ang damit his eyes are swollen and red. She smiles so creepy, deep inside nagsisimula na akong matakot sa kaniya mukhang wala talaga siya sa tamang pag-iisip.

"hahahaha ano Caroline natatakot ka na ba sa akin?" she asked with an eveil smile on her face

"b-bakit naman ako matatakot sayo janellha?" tapangtapangan kong sagot.

"bakit nga ba Caroline? Ha!? Isipin mong mabuti bakit kailangan matakot sa akin ngayon?" hamon niya pa at akmang lumapit sa akin

"hindi ko alam ang pinagsasabi mo"

"hahahaha hindi alam ah!hindi ka tumupad sa usapan natin bakit ka pa bumalik ha!? Akala mob a hindi ko malalamang may anak kayo!" sigaw niya at kita ang litid na ugat sa leeg niya sign theat she was really angry at me.

"anong sinasabi mo?"

"gaga! wag mo akong gawing tangang katulad mo!" sigaw niya pa na may kasamang panduduro sa akin.

"please janellah nasa iyo na siya ano pa bang kailangan mo sa akin kung inaalala mong lalapit pa ako sa kaniya nagkakamali ka wala sa isip ko ang ganoong mga bagay"

"sinungaling!!!! Nang dahil sa iyo hindi niya makuhang matanggap ang anak namin! Alam mo salot ka talaga eh mula sa umpisa hanggang sa huli ikaw pa rin ang pinipili niya kapakanan mo lang palagi ang iniisip niya bwiset ka! Pero ngayon I will make sure you wont be happy hindi kayo magiging masaya sama-sama tayong magdudusa sa impyerno!!!!!!!" she wildly and aggressively. At mula sa madungis na damit binunot niya sa ilalim noon ang isang baril at tinutok sa akin oh my gad...

Rinig na rinig ko ang pagkalabit niya sa baril wala akong nagawa kundi ipikit ang mata at manalangin I am feeling hopeless now naiiyak ako para sa mga anak ko ang liiit pa nila Ihindi ko na sila maalagaan makikitang lumaki I felt a tear drop coming from my eyes and I embrace my faith. Dalawang magkakasunod na putok ng baril ang narinig ko matapos nun pinakiramdaman ko ang sarili wala namang masakit sa akin I felt a tight embrace lifting me up.

"I'm here darling open your eyes please" anang boses biglang bukas naman ako ng aking mata he was carrying me in his arms mabilis niya akong nahiga sa stretcher na nandoon at bago pa ako nakaimik natumba na ito at nawalan ng malay dun ko lang napagtantong ang hawak niya sa bandang tyan at may pulang likidong umaagos.

Oh Lord! Siya ang timaan nag panic ako ng husto hanngang sa lumapit sa akin ang limang lalaking kaibigan niya at habang ginawa nila iyong lagyan ng kung ano-anosiya sa ambulance lumabs naman ang isang grupo ng medic na may dala-dalang bangkay mula sa damit nahulaan ko na kung sino iyon.

Tuliro akong nakaupo sa isang private room ng ospital the doctor was checking on me he look familiar but I have no intention to know him or even remember him basta ang nasa-isip ko lang ngayon ang kani-kanina lang na nangyari I was being summoned to meet the person who fopund my identification card tapos biglang ganoon iniiisip ko na kung hindi siya dumating siguradong malamig na bangkay na ako ngayon, pero paano niya nalaman na nandoon ako? at ano yung mga binasasabi ni Janellah did he shoot Janellah for me?

"Mrs. MAzarinn I suggest you to underso ang series of therapy mukhang hindi masyadong naabsorb ng isip mo ang nangyari I can recommend a certain psychiatrist..

'"N-No!!!" sigaw ko sa kaniya napatitig naman ako at huli nab ago naisip na nasigawan ko siya. "s-sorry I didn't meant to shout at you pasesnya ka na, okay ako gusto ko lang ngayon na umuwi at makita ang mga anak ko"

He sigh at nang tumitig ako ngayon kaniya nakilala ko na at naalala ko na kung sino siya . lefroy one of his friend.

"okay if that's what you want but I will ask someone to escort you, alam mo namang alang-alala ang kaibgan ko sa iyo diba limang taon kang nawala" aniya may himig na tampo at inis akong nararadaman ng sinabi niya iyon.

Tumungo na lang ako pagod na ako para makipagsagutan pa I juts want to go home and hugged my children so tight. Sabay kaming lumabas ng private room na iyon. Nahihiya aoko at hindi ko alam ang gagawin gusto ko sanang kamustahin kung nasaan na siya kung okay lang ba? pero nauunahan ako ng takot sa dibdib. tahimik ako ng nakasunod sa kaniya punuan ang hospital lobby hindi ko alam kung bakit nagkalat din ang mga bodygurads at pulis.

"we need to take this way mukhang magulo pa rin sa labas" sabi niya habang patuloy kaming naglalakad.

Tumigil siya sa paglakad kaya napatigil din ako hindi ko pa man naiiangat ang mga mata ko nakita ko na ang maraming pares ng spaatos kinabahan ako dahil mukhang alam ko na kung sino-sini ang mga ito.

"Caca!!!" dalawang boses ng babae ang aking narinig hanggang sa mahigpit ako nitong pinagyayakap.

"oh my gad! Caroline okay ka lang bes, saan ka ba nagpunta sobrang namiss kita!!!!" at humagulgol ito ng iyak.

"sorry Car" paumanhin niya naman mukhang alam ko na kung bakit. Hindi pa man ako tuluyang nakakaangat ang mga mata sa kanila ng tawagin na naman ako

"jagiya!!!!!/Unnie!!!" malalakas na yabag na palapit s aakin binitawan naman ako ni Sol at Ferlyn nakita kong hinatak kaagad ni Clinton si ferlyn ganun din si Zane kay Sol.

"unnie, uneun solileul deul-eoss-eul- ttae neomu museowuss-eoyo" sabi ni Geum kasama ang iba pa maging si Pres Jung din ay naiyakapa ako ng mahigpit.

"jagiya!!! Museum il in-ji malhae bwa?" tibnatanong niya kung ano daw takaga ang nangyari.

"hoy! koreanong hilaw! Alisin mo yung yakap dyan sa asawa ng kaibigan naming at bigang bumangon yun at bigwasan ka alalahanin mo may atraso a pa don!" si Doc Lefroy.

Kumalma naman si Pres. Jung at binitawan ako.

"jagiya I forgot to tell you something important?"

"ano yun?"

"kasi----"

"omma!!!!!! Appa Jung!!!! Samchon Geum!!!!" automatiko akong napakingon sa likod I saw my children came running.

"omma!!!! Omma!!!! Omma!!!" sigaw ng dalawa habang yakap yakap ko ng mahigpit.

"tito successful nap o ang operation ni Spencer natanggal nap o yung bala sa tyan niya ililipat nap o siya sa private rooom" imporma ni Lefroy sa tatay niya.

'good to hear that, hindi ko alam ang mararamdaman ko I can't loose another love one si Spencer lang ang nag-iisang anak na meron ako I can't lose him" mangiyak ngiyak na sabi nito

Gusto kong lumubog sa hiya ako ang may kasalanan kung bakit siya nnadito ngayon sa ospital. It was me to blamed kaya nandyan siya.

"but I know he did it because he was eager to have a complete family like he always wanted from the start." Patuloy niya pang sabi. Umalis sa pagkakayakap ko ang mga anak.

"Don't cry lolopops! Daddy won't die he is strong!" si Naeun napatulala ako anong tawag niya? napatingin ako kay Pres. Jung. Bumuntong hiniga ito ng malalim tila isang sensyales iyon sa akin alam niya na at alam na nila.

Tulala at tahimika kong nakaupo sa labas ng private room niya pinili kong huwag pumasok dahil sa palagaya ko hindi ito ang oras hindi ako desreveing na pumaok sa loob ng kwarto niya ni ng buhay niya. I went away for a reason at alam kong marahil ay galit na galit siya sa ginawa ko. hidni ko iniiexpevt5 na ganito ang mangyayari sa muli pagkikita namin. Maraming gumugulo sa isipan ko, at kahit anong isip ko hindi ko makuha ang tamang sagot.

Umayos ako ng upon g biglang bumukas ang private room ng kwarto niya at lumabas doon si Mister Spiros Mazarinn. At umupo ito sa tabi ko hidi ko makuhang sulyapan siya ang tanging nagawa ko lang ay ang yumuko.

"he was still unconscious but stable now" sabi niya.

Nginig ang labing sumagot naman ako "m-mabuti naman p-po.."

"mahal na mahal ka talaga ng anak ko, he didn't stop finding and loving you for five years ganun siya magmahal sayo..." patuloy niya sa pagsabi bumara naman ang lalamunan ko sa gusto kong sbaihin sumsasakit ang puso ko dahil siguro alam kong may pagkukulang ako at may kasalanan ako.

"hanga ako sa anak ko dahil kahit may pagkukulang ako sa kaniya ng maaga kaming iniwan ng mommy niya hindi siya nagalit sa akin bagkus inintindi niya ako he never blamed me for what happen nandyan lang siya nakikinig sa akin, I always told him kung mahal mo at mahal ka go for it pero kung hindi ka mahal pakawalan mo matigas ang ulo niya sa bagay na iyon ang sabi niya pa nga sa akin gagawin niya ang lahat para magustuhan din siya pabalik... hanga ako sa anak ko talagang iyon walang palya.... Yun nga lang isang araw umuwi umiiyak nagsumbong sa akin sinaktan niya daw yung babaeng matagal niya ng minamahal nun una buong akala ko si Janellah iyon pero hindi pala.... Tanda ko pang ilang buwan din siyang nagkulong a warto niyang iyon dahil sa gianwa niya dun ko nakitang nasaktan at umiyak ng todo ang anak ko at doon ko napagtanto kung ano ang pakakapareha naming dalawa ... preahas kaming todo magmahal at takot masaktan parehas kaming takot at duwag sa umpisa kaya ang angyayari nasasaktan naming ang mga mahal naming sa buhay... parehas kaming sa kilos at gawa lang pinapakita... but I learned hidni lang pala dapat pinapakita iyon sinasabi rin... kaya sana Hija... sa pagkakataon na ito learn to listen to my son kung may pag-aawayan man kayo sabihin mo pag-usapan niyo wag kang tatakbo kasi ako ang nasaksaktan para sa inyong dalawa I know mahirap ang pinagdaanan mo at ganun din siya. Some people may intend to break the two of you subalit kung wagas ang pag-ibig hindi iyon basta basta matitibag.. kaya sana hija Caroline.... Bilang ama... ako na yung nagpapakumbaba sayo wag mong iwan yung anak ko kasi mahal na mahal ka niya..... bilang magulang nasasaktan ako sa nagyayari sa kaniya ayokong makita siya ulit na nasaskatan na nagtatago na nagprepretend na okay na ang lahat kahit hindi naman gusto kong makita yung totoong spencer na anak ko.. alam mo ba kanina ko lang ulit nasilayan yung ngiti niya sa labi ng ipakilala niya ang dalawang anak.... I saw happiness in his eyes, kaya sana buuin niyo ang pamilya niyo wag kayong papaapekto sa mga taong gustong manira.... Learn to trust and love each other deeply.." wala akong gnawa kundi iyak;ang ako ng iyak habang nasasalita si Daddy Spiros. I was crying because nagung mahina ako nagpatalo ako natakot ako.

"sorry po kung nasaktan ko yung anak niyo sorry po kasi naging mahina ako.....mahal na mahal ko rin po anag anak niyo,...... hindi ko po---...."

"sssssshhhhhhh.... I undertand hija, yun lang ang marinig ko lang na mahal na mahal mo ang anak ko sapat na para patawarin kita salamat sa pagbibigay buhay mo sa mga anak niyo sa mga apo ko binigyan mo ng kasiyahan yung napakatahimik naming bahay.. pangako mo lang hija na aayusin niyo ni spencer tong dalawa.

"opo...... pangako po... aayusin ko ...po..." tumango tango ito habanag tinatapik ako sa balikat..

"Sir!" sabi ng isang babaeng nurse. Na galing sa loob

"yes?"

"gising na po si Sir Mazarinn hinahanap po kayo" sabi nito. tumango naman ito at nagpasalamat sa nurse.

"maiwan muna kita hija"

"sige po"

Lumipas ang mga minuto nanlalamig ang kamay ko wala pa ring lumalabas sa kwarto niya anon bang pinag-uusapan nila at ang tagal patuloy akong nakayuko at tintitignan ang relong suot lumagpas ang lima sampu labing limang minuto wala pa rin at nang ika dalawpung minuto bumuka sng pinto si Daddy spiros at dala ang dalawang anak kong tulog na tulog na sa bisig nito.

"nakatulog na Hija iuuwi ko lang...." sabi nito.

Yun lang ang sinabi niya hindi ba niya ako hinanap? Akala niya ba wala ako dito?

"si-sige po..." abi ko nilapitan ko ang dalawa kong anak na natutulog at hinalian sa noo ngayong alam na nang ama nila ang tungkol sa kanila hidni ko na sila pwedeng pigilan pa.

Tumango ito at tuluyang umalis. Ano nang gagawin ko? hindi pa man ako nakakaupo ulit ng magsilabasan ang mga kaibigan niya nagpaalam umuwi si Sol at Fer sa akin tango naman ang ginawa ng iba, huling lumasa si doc lefroy.

"matutulog na daw si Spence goodnight daw mga ugok" tatawang tawa pang sabi niay sa mga ito. he closed the door at tinaguan din ako bago umalis. Papasok ba ako o hindi? At nangmakaalis sila, napaupo na lang ulit ako sa labas thinking what should I do.

Nakaupo lang ako at umabot sa limang oras na paghihintay ngunit walang spencer ang naghanap lumabas para sa akin. did he changed his heart now?

empressJIA