5
652 Words
EP5 - แพ้รัก(ดินแดน)
โรงพยาบาล
พาเพลินถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วนด้วยอาการเกือบช็อคหมดสติ จอมขวัญนั่งรอหน้าห้องฉุกเฉินด้วยอาการร้อนใจเป็นห่วงเพื่อนสาวของตัวเอง
“เพื่อนพี่ใจร้ายเกินไปนะคะ เพื่อนหนูเกือบตายแบบนี้เขาจะรับผิดชอบยังไง เพลินไม่ได้ทำอะไรผิดร้ายแรงสักหน่อย”
จอมขวัญเอ่ยกับเพื่อนของดินแดนที่ช่วยพาเพื่อนของเธอมาส่งที่โรงพยาบาล
“เดี๋ยวพี่ไปคุยกับมันเอง พี่ก็ว่ามันทำเกินไป”
“พี่กลับไปเถอะ จอมดูเพื่อนเองได้” จอมขวัญเอ่ย
“นี่เบอร์พี่ มีอะไรโทรไปนะ”
จอมขวัญนั่งรอต่ออีกสักพักหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน
“ตอนนี้หมอย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้นแล้วนะครับ แต่ระวังอย่าให้คนไข้ทำอะไรหักโหมแบบวันนี้เพราะอาการหอบที่เธอเป็นอาจจะกำเริบถึงชีวิตได้” หมอเอ่ย
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ”
ห้องพักฟื้น
พาเพลินยังคงนอนหลับสนิทอยู่แบบนั้น ไม่นานเสียงประตูห้องถูกเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคน
“เพื่อนเธอเป็นไงบ้าง” ดินแดนเอ่ย
“อย่างที่พี่เห็น ไม่ตายก็บุญแล้วค่ะ!” จอมขวัญเอ่ย
“เธอกลับไปเถอะ เดี๋ยวฉันเฝ้าเอง” ดินแดนเอ่ย
“พี่เนี่ยนะ?”
“ไถ่โทษให้ไง” ดินแดนเอ่ย
“อื้มก็ได้ เดี๋ยวจอมจะมาใหม่”
จอมขวัญเอ่ยก่อนออกจากห้องไปเพื่อกลับบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็ไม่ได้ไว้ใจให้ดินแดนสักเท่าไหร่
หลังจากจอมขวัญออกไปดินแดนยืนมองหน้าพาเพลินที่นอนใบหน้าซีดเสียวนิ่งๆกว่าหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆตื่นขึ้น
“พะ..พี่แดน”
“ทำไม เห็นฉันทำท่าเหมือนเห็นผี” ดินแดนเอ่ย
“ปะ..เปล่าค่ะ”
“สำออยเก่งเหมือนกันนะ เธอมันผู้หญิงประเภทไหนกันแน่ เพื่อนฉันบอกเธออยากให้ฉันรับผิดชอบใช่มั้ย เดี๋ยวฉันจะดูแลเธอเป็นไง!”
“เพลินไปทำอะไรให้พี่นักหนา พี่ต้องทำกับเพลินแบบนี้ด้วย ฮึก!”
“ไม่ต้องมาบีบน้ำตา ฉันไม่ใจอ่อนกับน้ำตาผู้หญิงแบบเธอหรอก”ดินแดนเอ่ย
“.........”
ผัวะ!!! ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยฝีมือของผู้ชายอีกคน
“น้องเป็นอะไรไอ้แดน” อาณาจักรเอ่ย
“มึงมาได้ไง?”
“จอมขวัญโทรไปบอกกู”
“ก็ไม่ได้เป็นอะไร แต่เป็นลม ใช่มั้ยเพลิน!” ดินแดนเอ่ย
“คะ..ค่ะพี่จักร เพลินแค่เป็นลม” พาเพลินเอ่ย
“เดี๋ยวพี่โทรบอกแม่ก่อนว่าเพลินอยู่นี่” อาณาจักรเอ่ย
“อย่านะคะพี่จักร หนูไม่อยากให้คุณอาเป็นห่วง”
“แล้วนี่กินข้าวหรือยัง พี่ป้อนเอามั้ย” อาณาจักรเอ่ย
“เอ่อ..”
“งั้นกูกลับก่อนนะ” ดินแดนเอ่ยก่อนเดินออกจากห้องไป
พาเพลินไม่ได้เล่าเรื่องที่ถูกดินแดนทำโทษให้อาณาจักรฟังหรือแม้แต่เรื่องที่่เขาดูถูกเธอ เพราะพาเพลินพอจะรู้จักทั้งคู่ดีเพราะคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆ
“ขอบคุณค่ะพี่จักรที่ป้อนข้าว” พาเพลินเอ่ย
“ไม่เป็นไร เพลินก็เหมือนน้องสาวพี่อีกคน”
“ไม่รับโทรศัพท์เหรอค่ะ เพลินเห็นมันสั่นนานแล้ว”
“ไว้ค่อยรับ”
“แฟนพี่โทรตามหรือเปล่าค่ะ เดี๋ยวเขาจะเข้าใจผิดนะคะ” พาเพลินเอ่ย
“ไม่หรอก เธอไม่ใช่คนแบบนั้น คงโทรถามว่าจะไปกินข้าวด้วยหรือเปล่าแค่นั้นแหละ เดี๋ยวพี่ค่อยไปหา” อาณาจักรเอ่ย
“แฟนพี่จักรใครเหรอค่ะ ที่บ้านพี่จักรไม่มีใครเคยเห็นเลย สุ่มเงียบนะคะ” พาเพลินเอ่ย
“พี่ไม่ค่อยอยากวุ่นวาย” อาณาจักรเอ่ย
“พี่จักรกลับเถอะค่ะ เดี๋ยวแฟนพี่จะรอกินข้าวด้วยนาน”
“อื้ม เพลินพักผ่อนนะ เดี๋ยวจ้างพยาบาลมาดูแลให้ ไว้พี่มาใหม่”
“ค่ะพี่จักร”
?????
- Writer
