14

1432 Words

EP14 - แพ้รัก(ดินแดน) “แกแพ้ยางั้นเหรอ ยาอะไรอ่ะ” จอมขวัญเอ่ย “ยา..ยาอะไรสักอย่าง พอดีเพลินลืมชื่อน่ะ” พาเพลินเอ่ย “น้องเพลินอยู่คนเดียวเหรอ ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนมั้ยครับ” เจตเอ่ย “แหม!! ทีน้องไม่สบายจ้างพยาบาลมาเฝ้า!” จอมขวัญเอ่ย “ไม่เป็นไรค่ะพี่เจต” “คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวจอมไปรับโทรศัพท์แปป” จอมขวัญเอ่ย หลังจากจอมขวัญเดินออกไปนอกห้องเพื่อนรับสาย เหลือเพียงแค่พาเพินและเจตเท่านั้นในห้อง “หายไวๆนะ พี่เป็นห่วง” “เอ่ออ...” เจตวางมือบนหัวพาเพลินก่อนลูบเบาๆเป็นการปลอบทั้งที่ยืนอยู่ข้างๆเตียง แอ๊ดดด!!!! “ปล่อยมือมึงจากเมียกู!!!!” “!!!!!!!!!!” พาเพลินและเจตหันไปตามเสียงก็พบเข้ากับดินแดนที่ยิืนมองด้วยใบหน้าโกรธจัดอยู่ที่หน้าประตู “พี่แดน!” ผัวะ!!! ผัวะ!!!! “พี่แดน!! พี่เจต!!” ผัวะ!! ผัวะ!!! ทั้ฝคู่แลกหมัดกันนัวเนีย แต่เจตไม่มีทางสู้ดินแดนที่ศิลปะการป้องกันตัวเก่งกว่าได้แน่นอน จนกระทั่งพาเพลินลุกถอดสายน้ำเกลือเดินมาห้ามเอง “พอแล้ว หยุด!!!!!” “เพลิน!!!!” กินแดนตะโกนสุดเสียงเพราะเกือบยั้งหมัดไม่ทัน หากเขายั้งไม่ทันนั่นหมายความว่าคนที่โดนจะเป็นพาเพลินซะเองที่มาขวางไว้ “พอแล้ว อย่าทะเลาะกัน” “น้องเพลิน มือเลือดออก!!” เจตรีบลุกขึ้นประครองพาเพลินทันทีเมื่อเห็นมือที่มีเลือดอาบของเธอแบบนั้น “ปล่อยเมียกู!!!” ดินแดนเอ่ย “ว๊ายยยยพี่เจต!!” จอมขวัญที่เดินเข้ามารีบมาประครองเจตที่ถูดแรงเหวี่ยงของดินแดนล้มนอนลงกับพื้นขึ้น “จอมพาพี่เจตกลับไปก่อน” พาเพลินเอ่ย “พี่เจต ไปเถอะ ไว้ค่อยมาใหม่” จอมขวัญรีบลากพี่ชายออกจากห้องของพาเพลินทันทีทั้งที่เขาไม่เต็มใจไปนัก “พี่แดน ปากพี่เลือดออก” พาเพลินรีบลุกหยิบทิชชู่มาซับเลือดให้ดินแดนทันทีด้วยความเป็นห่วง “พี่เจ็บมั้ย” “ห่วงตัวเองก่อนมั้ย แขนเลือดออกอีกแล้ว” ดินแดนเอ่ยก่อนลุกขึ้นประครองพาเพลินให้ขึ้รไปบนเตียงคนไข้แล้วเรียกพยาบาลมาใส่สายน้ำเหลือให้เธออีกครั้ง “พี่ก็เจ็บ พี่พยาบาลค่ะ ขอยืมอุปกรณ์ทำแผลหน่อยได้มั้ยค่ะ” พาเพลินเอ่ย “เดี๋ยวให้พยาบาลทำแผลให้คุณแดนก็ได้ค่ะ” พยาบาลเอ่ย เมื่อชายหนุ่มคือหลานเจ้าของโรงพยาบาลที่ใครๆต่างก็รู้จักกันทั้งนั้น “พี่แดน เดี๋ยวให้พี่พยาบาลทำแผลให้นะ” พาเพลินเอ่ย “ไม่ต้อง ทิ้งอุปกรณ์ไว้นี่ คุณพยาบาลมีงานก็ไปทำเถอะ” ดินแดนเอ่ย หลังจากนั้นพยาบาลคนเดิมก็เดินออกจากห้องไป “ฉันเจ็บตัวเพราะเธอ เธอก็ต้องแผลให้ฉันซิ” ดินแดนเอ่ย “ให้เพลินทำเหรอค่ะ” “ใช่ไง เธอนั่นแหละทำ” พาเพลินนั่งทำแผลที่หางคิ้ว ที่มุมปากให้ดินแดนอย่างเบามือ แต่สายตาคู่คมก็เอาแต่จ้องหน้าหญิงสาวอยู่แบบนั้นจนเธอเริ่มอายกับสายตาของเขา “พี่จ้องเพลินทำไมค่ะ” “เปล่า” ดินแดนตอบสั้น “อ่อ” “ไอ้นั่นมันจีบเธอเหรอ” ดินแดนเอ่ย “พี่เจตเหรอค่ะ” “มันนั่นแหละ” ดินแดนเอ่ย “ค่ะ พี่เจตจีบเพลิน” พาเพลินตอบออกไปตามตรง เธอก็แค่อยากรู้ปฏิกิริยาของดินแดนเท่านั้น “เธอมีฉันเป็นผัว อย่าให้เห็นว่าไปกับมันนะ!!!” พูดจบดินแดนลุกขึ้นทันทีไม่ยอมให้พาเพลินทำแผลต่ออีก วันปีใหม่ผ่านพ้นมาจนช่วงวันวาเลนไทน์ และเป็นวันเกิดน้องสาวคนเล็กของพี่ๆอย่างดินแดนอีกด้วย “วันนี้ฉันจะไปวันเกิดน้องไทน์ เธอจะไปด้วยมั้ย” ดินแดนเอ่ย “พี่แดนตามสบายเลยค่ะ เพลินยังไม่หายเป็นหวัดเลย ไม่อยากเอาเชื้อไปแพร่คนอื่น” เป็นอย่างที่เธอพูด เมื่อสองวันก่อนจู่ๆเธอก็เป็นหวัดขึ้นมาดื้อๆ “อื้ม “ ดินแดนขับรถออกมาจากคอนโด ก่อนแวะเข้าที่ร้านขายเครื่องประดับที่เขาสั่งนาฬิกาเอาไว้เป็นพิเศษเพื่อเป็นของขวัญให้กับน้องสาว “ผมขอดูแหวนวงนี้หน่อยได้มั้ยครับ” ดินแดนเอ่ย “ได้ค่ะ วงนี้เล็กมากนะค่ะ นิ้วต้องเรียวๆเล็กๆจริงๆถึงใส่ได้ค่ะ เป็นวงเดียวของร้านที่เล็กสุด หาเจ้าของยากมากค่ะ” พนักงานเอ่ย ดินแดนหยิบมันดูซ้ำๆ ก่อนนึกถึงนิ้วเรียวของใครบางคนเข้า “ผมเอาวงนี้ด้วยครับ” “ได้ค่ะ” หลังจากมางานวันเกิดของวาเลนไทน์ จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อจู่ๆอาณาจักรกับนินิวก็ทะเลาะกันรุนแรงจนนินิวฆ่าตัวตายวันนั้น ทุกคนพากันส่งตัวเธอเข้าโรงพยาบาลก่อนที่อาณาจักรผู้เป็นพี่ชายของเขาจะพลั่งพลูทุกอย่างออกมา ดินแดนแยกอาณาจักรออกมาจากตรงนั้น เมื่อหมอไฮน์แจ้งว่านินิวเสียชีวิต อาณาจักรเหมือนสติแตกเต็มขั้นท่ามกลางความตกใจของทุกคนและเขาเอง “อะ..ไอ้จักร มึงกับพี่นิว...” “ฮึก! นิวเป็นเมียกู ฮึก! ผู้หญิงที่กูซ่อนมาตลอดคือนินิว” อาณาจักรเอ่ยทั้งน้ำตา ดินแดนเองก็พาสติแตกไปด้วย เมื่อคนที่อาณาจักรอยู่ด้วย มีอะไรด้วย สั่งให้กินยาคุม และกำลังมีเซ็กส์วันที่เขาโทรไปคือนินิว ไม่ใช่พาเพลินอย่างที่เขาคิดไว้ เขาพาอาณาจักรกลับเข้าไปที่บ้าน ก็เกิดมีปากเสียงกับพ่ออย่างเจ้านาย หลังจากนั้นอาณาจักรก็หนีออกจากบ้านหายตัวไปดื้อๆ ดินแดนขับรถกลับมาที่คอนโดด้วยอาการช็อคเต็มขั้นเช่นกัน ทั้งเรื่องของพาเพลินและเรื่องของนินิวกับอาณาจักร สายตาคมค่อยๆกวาดมองไปรอบๆห้อง เจอพาเพลินนอนหลับอยู่บนที่นอนด้วยใบหน้าซีดเซียว ความรู้สึกที่หลากกลายก็ประเดประดังเข้าสุมหัวใจของชายหนุ่ม ผ่านมาจนถึงหลังวันที่เครียเรื่องของนินิว อาณาจักรถูกสั่งห้ามเข้าใกล้สุสานของเธอเด็ดขาด พี่ชายแท้ๆตอนนี้กลายเป็นคนล่ะคน เขาซึมเศร้า ไม่พูดไม่จากับใคร เอาแต่หมกตัวอยู่ในคอนโดของนินิวตลอดเวลา “พะ..พี่แดน..” เพล้ง!!!! จู่ๆพาเพลินก็ล้มลงขณะที่กำลังทำมื้อเช้าก่อนที่เธอจะไอออกมาเป็นเลือดสีแดงสดท่ามกลางความตกใจของดินแดน “เพลิน!!! เป็นอะไร!!” “ละ..เลือด!!” พาเพลินถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที หมอสโนว์ผู้เป็นแม่ของชายหนุ่มเป็นหมอผู้ทำการรักษา ร่างกายของพาเพลินถูกตรวจอย่างละเอียดซ้ำไปซ้ำมา “แม่ครับ น้องเป็นอะไร” “ลูกผมเป็นอะไรพี่สโนว์” เพียวผู้เป็นพ่อของหญิงสาวบินด่วนกลับมาเมื่อรู้ว่าพาเพลินป่วย “หนูเป็นอะไรค่ะคุณอา” พาเพลินเอ่ยถามขึ้นในขณะนอนพักฟื้นที่โรงพยาบาล “ตรวจพบก้อนเนื้อติดกับเนื้อปอดของพาเพลิน แต่มันยังไม่ได้ลุกลามจนเป็นเนื้อร้ายเต็มขั้น เราต้องรีบรักษา ก่อนที่มันจะลุกลาม” หมอสโนว์เอ่ย “งั้นก็รักษาเลยซิครับแม่” ดินแดนเอ่ย “มัน...” “มีอะไรครับพี่สโนว์?” เพียวเอ่ย “พาเพลินกำลังตั้งท้อง ถ้าใช้เคมีรักษา เด็กในท้องจะเสียชีวิตทันที แต่ถ้าจะรักษาเด็กในท้องไว้ เราจะใช้เคมีรักษาพาเพลินไม่ได้” หมอสโนว์เอ่ย “อะไรนะครับแม่!!!!” “ท้องเหรอค่ะ” พาเพลินใช้มือลูบท้องตัวเองเบาๆ ก่อนก้มลงมองอยู่แบบนั้น “หนูจะไม่รักษา หนูจะเก็บลูกของหนูไว้” พาเพลินเอ่ย “ถ้ามันเป็นเนื้อร้ายลุกลามขึ้นมา จะทำยังไงเพลิน!!!” ดินแดนเอ่ย “แต่นี่ลูกของหนู ฮึก! หนูจะไม่ให้ใครทำอะไรลูกของหนู” “เพลิน....” “หนูจะไม่รักษา หนูจะดูแลลูกของหนูเอง” พาเพลินเอ่ยท่ามกลางสายตาเจ็บปวดของคนรอบข้างที่มองเธอ “เพลิน” ดินแดนคว้าพาเพลินไปกอดไว้จนแน่น นาทีบีบหัวใจแบบนี้เขาเกลียดมันที่สุด การที่เขาเลือกทางใดทางนึงนั่นหมายความว่าอีกชีวิตต้องสูญเสีย “อย่าเอาลูกไปจะ..จากเพลินเลย เพลินขอร้องพี่แดน ฮึก!” ??????

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more