13

1139 Words

EP13 - แพ้รัก (ดินแดน) ตลอดทั้งวัน พาเพลินคิดแต่เรื่องของดินแดนวนเวียนอยู่ในหัว เธอกับเขาและความสัมพันธ์แบบนี้มันคืออะไร ถ้าจะรักเธอก็ควรทำดีกับเธอซึ่งนั่นคงเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าเกลียดเธอก็ไม่ควรเอาเธอไปไว้ใกล้ตัวแบบนี้ CONDO DINDAN “อ๊ะ! อ๊ะ! พี่แดน แสบไปหมดแล้ว” “อื้มส์ ทนอีกหน่อย” “อ๊าาา! อ๊ะ!” “จะตอดอะไรนักหนา ซี๊ด!! จะแตกให้ได้เลย!” เสียงสับเอวของดินที่กระทำต่อร่องสวาทของพาเพลินนานกว่า1ชั่วโมงหลังจากที่ทั้งคู่เลิกเรียนกลับมาถึงคอนโด จู่ๆดินแดนก็มีอารมณ์ขึ้นมาไม่บอกไม่กล่าว เขากระทำกับเธอจนเธอเสร็จครั้งแล้วครั้งเล่าเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด แต่ดินแดนยังคงไม่หยุด น้ำรักเหนียวเนอะเปรอะเปื้อนของเขาไหลล้นจากร่องสวาทเปียกชุ่มเป็นวงกว้างบนที่นอนตรวหว่างขาของพาเพลิน ดินแดนไม่เคยป้องกันสักครั้ง แต่เป็นพาเพินเองที่ต้องศึกษาแล้วหายาคุมมากินเองเท่านั้น “พี่แดน อ๊า! เพลิน..” “เสร็จมั้ย ซี๊ดดด! จะเสร็จใช่มั้ย!” “จะเสร็จ! อ๊างงงงพี่แดน!!” ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! “อร๊ายยยยย!!!” “โอ๊ยย!! เสร็จแล้ว!” ท่อนเอ็นลำใหญ่สำลักน้ำกามแห่งความสุขออกมาจนสุดทุกหยดใส่ร่องสวาทของหญิงสาว ภายในร่องรักนั่นหดเกร็งกระตุกเป็นจังหวะ เมื่อการเสร็จในครั้งนี้ของเธอมันดูจะสุดเกินต้านเอาซะมากๆ “อื้อออ” ดินแดนไม่ได้ถอนท่อนเอ็นหรือลุกขึ้นจากร่างกายของพาเพลิน แต่เขากลับก้มลงจูบปากเธออย่างดูดดื่ม ลมหายใจถี่ๆของคนสองคนผสานกันเป็นหนึ่งเดียว “ลุกไปอาบน้ำก่อน ฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเอง” ดินแดนเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นคว้าขนหนูมาพันรอบเอว “เพลินทำเองก็ได้ค่ะ” “ไม่ต้อง! ไปอาบน้ำ ฉันหิวข้าว” ดินแดนเอ่ย “เดี๋ยวเพลินไปอาบน้ำแล้วจะมาทำอะไรให้กินนะคะ” “ไหวหรือไง วันนี้ออกไปกินข้างนอกแล้วกัน” สุดท้ายพาเพลินก็ต้องยอมและเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว เธอยืนมองเรือนร่างของตัวเองในกระจก มันมีรอยรักของดินแดนฝากไว้เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเนินอกหรือตามลำตัวก็ตาม หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินกลับเข้ามาในห้อง ปรากฏว่าเจอดินแดนที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเช่นกัน เมื่อเขาคงไปอาบที่ห้องที่เธอเคยอยู่ “เสร็จแล้วใช่มั้ย” “ค่ะ” “งั้นไปเถอะ” พูดจบดินแดนเดินนำหน้าพาเพลินไปที่รถก่อนขับออกไปที่ร้านอาหารไม่ไกลจากคอนโด “ทำไมกินแค่นั้น ไม่อร่อยหรือไง” ดินแดนเอ่ย “อร่อยค่ะ แต่เพลินอิ่มแล้ว” “ทำไมอิ่ม เธอเพิ่งกลับคอนโดพร้อมฉันยังไม่ได้กินข้าวสักหน่อยนิ” ดินแดนเอ่ย “เอ่ออ..” “เธอไปกินข้าวกับใครมาก่อนฉันไปรับ!!!” ดินแดนเอ่ย “เปล่าค่ะ พะ..เพลินไม่ได้ไปไหนเลยค่ะ” “แล้วทำไมถึงกินแค่นี้ ทำไมอิ่มเร็ว” ดินแดนเอ่ย “เพลิน..อึก!!!” จู่ๆหญิงสาวก็มีอาการคล้ายกับจะอาเจียน จนต้องรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ดินแดนรีบเดินตามไป ก่อนที่จะทำได้แค่รอหน้าห้องน้ำเท่านั้น จนกระทั่งพาเพลินไม่ยอมออกมาสักที เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไป เจอเธอนั่งหมดแรงที่อ่างล้างหน้า “เพลิน!! เป็นอะไร!” ดินแดนรีบพยุงพาเพลินขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอุ้มขึ้นแทน แล้วรีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาล โรงพยาบาลมิวนิก “เฮีย เพลินเป็นยังไงบ้าง” ดินแดนเอ่ยถามหมอไฮน์ผู้เป็นพี่ชายซึ่งเป็นแพทย์ที่รับเคสของพาเพลินในขณะที่เขาพามาถึงที่นี่ “น้องมีอาการอ่อนแรง อาเจียนไม่หยุด และดูเหมือนไม่ได้เพิ่งเป็น” หมอไฮน์เอ่ย “เพลินท้องรึป่าวเฮีย ทำไมอาการเหมือนคนท้องเลย” ดินแดนเอ่ย “น้องไม่ได้ท้อง แต่น้องแพ้ยาคุมที่กินเข้าไป มึงรู้เรื่องหรือเปล่า” หมอไฮน์เอ่ย “ร่างกายน้องไม่รับยาที่กินเข้าไป มันเลยเกิดผลข้างเคียง ทำไมไม่ป้องกัน แพ้แบบนี้มันอันตรายมากมึงรู้มั้ย” หมอไฮน์เอ่ย “ผมไม่รู้ว่าน้องแพ้ยา” ดินแดนเอ่ย “เมียมึงทั้งคน ทำไมไม่รู้เรื่อง กูถามน้อง น้องบอกกินมานานแล้ว เป็นแบบนี้มาตลอด เปลี่ยนยี่ห้อก็ไม่หาย” หมอไฮน์เอ่ย ดินแดนยังคงอึ้งพูดอะไรไม่ออก พาเพลินอ่อนแอลงเขาเองสังเกตุได้ แต่ไม่คิดว่าเพราะแบบนี้ เธอแพ้ยาแต่ก็ยังฝืนกินมันเข้าไปทั้งๆที่ร่างกายรับไม่ไหว และเขาก็ไม่เคยป้องกันกับเธอสักครั้ง ไม่รู้ทำไมถึงไม่กลัวการที่จะมีลูกกับเธอสักนิด ห้องพักฟื้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องมานั่งเฝ้าพาเพลินที่โรงพยาบาลแบบนี้ ในหัวสมองของชายหนุ่มมีเรื่องราวมากมายวนเวียนอยู่ในหัวอย่างคิดไม่ตก ก่อนเข้าจะสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดนั้นทิ้ง “พี่แดน” “เป็นยังไงบ้าง” ดินแดนเอ่ย “ไม่เป็นอะไรค่ะ เพลินโอเค” พาเพลินเอ่ย “โอเคทั้งปี! แพ้ยาทำไมไม่บอก กินเข้าไปทำไม ปากน่ะมีมั้ย พูดซิว่าแพ้! ฉันจะได้ป้องกันเอง!” ดินแดนเอ่ย “เพลิน...” “เธอมันก็เป็นซะแบบนี้!” “ขอโทษค่ะ” “นอนซะ เดี๋ยวฉันมา จะไปเครียงานสักแปป นอนหลับซะ” ดินแดนเอ่ย “พี่แดน..” “หื้ม?” “รีบมานะค่ะ เพลินไม่อยากอยู่คนเดียว” พาเพลินเอ่ย หลังจากดินแดนออกไปได้สักพัก จอมขวัญก็โทรมาหาพาเพลินหวังจะชวนเธอไปดื่มด้วยกัน แต่กลับกล่ยเป็นว่าต้องมาเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลแทน “แกแพ้ยางั้นเหรอ ยาอะไรอ่ะ” จอมขวัญเอ่ย “ยา..ยาอะไรสักอย่าง พอดีเพลินลืมชื่อน่ะ” พาเพลินเอ่ย “น้องเพลินอยู่คนเดียวเหรอ ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนมั้ยครับ” เจตเอ่ย “แหม!! ทีน้องไม่สบายจ้างพยาบาลมาเฝ้า!” จอมขวัญเอ่ย “ไม่เป็นไรค่ะพี่เจต” “คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวจอมไปรับโทรศัพท์แปป” จอมขวัญเอ่ย หลังจากจอมขวัญเดินออกไปนอกห้องเพื่อนรับสาย เหลือเพียงแค่พาเพลินและเจตเท่านั้นในห้อง “หายไวๆนะ พี่เป็นห่วง” “เอ่ออ...” เจตวางมือบนหัวพาเพลินก่อนลูบเบาๆเป็นการปลอบทั้งที่ยืนอยู่ข้างๆเตียง แอ๊ดดด!!!! “ปล่อยมือมึงจากเมียกู!!!!” “!!!!!!!!!!” ?????

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more